เสียง "ปัง" อันทึบ ราวกับค้อนยักษ์กระหน่ำลงบนแก้วหูของหยานถิงโจว
รอยยิ้มอันโหดเหี้ยมบนใบหน้าของเขาชะงักค้างไปทันที
ดวงตาสีดำสนิทดุจขุมลึกหดตัวเป็นจุดเข็มหมุด
หัวใจในวินาทีนั้น ราวกับถูกมือเย็นเฉียบขนาดใหญ่คว้าอย่างแรง จังหวะเต้นพลาดไปครึ่งหนึ่ง
ไม่มีความลังเลแม้เสี้ยววินาที
"ปัง!"
หยานถิงโจวถีบเก้าอี้ข้างตัวกระเด็น
เก้าอี้กระแทกเข้ากับผนังเหล็กกันกระสุน เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เขาพุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างเสือดำ
ฝ่ามือกว้างกวาดร่างของซูเจิ้นเยว่ที่เบาจนราวกับไร้น้ำหนักขึ้นมา อุ้มเธอทั้งตัวแนบชิดอก
ผิวขาวซีดราวกระดาษ สัมผัสเย็นเฉียบ ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
ใบหน้าที่เปื้อนเลือดดำคล้ำไร้เรี่ยวแรงพาดพิงอยู่บนอกของเขา
คราบเลือดสีแดงสด เปรอะเปื้อนบนเครื่องแบบนายพลสีเขียวเข้มของหยานถิงโจวอย่างสะดุดตา กลายเป็นรอยสีดำมืดที่สื่อถึงความตาย
"ซูเจิ้นเยว่"
น้ำเสียงของหยานถิงโจวแหบแห้งจนน่ากลัว กล้ามเนื้อแขนเกร็งจนถึงขีดสุด เส้นเลือดปูดโปนราวกับรากไม้ที่ขดเป็นปม
เขาไม่ได้เรียกเธอด้วยคำเรียกเย็นชา "ที่ปรึกษาซู" อีกต่อไป
ก้าวยาว ๆ ออกจากห้องไลฟ์สด
หยานถิงโจวถีบประตูกันระเบิดหนาทึบเปิดออก
ใบหน้าแข็งกร้าวราวเหล็กกล้า เต็มไปด้วยความโหดร้ายและความกระวนกระวายที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
เขาตะโกนก้องไปยังโถงทางเดินโลหะอันว่างเปล่า เสียงคล้ายสัตว์ร้ายที่ติดกับ
"ทีมแพทย์! ซ่งจื่อหาน! รีบกลิ้งมาหาฉันเดี๋ยวนี้!"
เสียงคำรามก้องกังวานไปทั่วชั้นใต้ดินของฐาน 01 ทำให้ไฟเซนเซอร์กระพริบอย่างบ้าคลั่ง
ไม่ถึงสามวินาที
ทั้งฐานทัพ เครื่องจักรแห่งชาติอันใหญ่โตและเย็นชานี้ เพื่อนักวาดภาพที่ป่วยคนหนึ่ง ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์