ลมหายใจร้อนผ่าวปนกลิ่นไม้สนเย็นเฉียบกับดินปืนจางๆ พุ่งเข้ามาปะทะหน้า
ระยะห่างของทั้งคู่ชิดกันแทบจะแตะตัว
ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้หลบ
เธอเพียงแต่พิงพนักเก้าอี้อยู่อย่างนั้น สบตากับดวงตาสีดำสนิทดั่งขุมนรกของชายหนุ่มตรงหน้า มุมปากซีดเผือกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาแฝงการประชด
"ข้อตกลงต่ออายุขัยเหรอ?"
น้ำเสียงของเธอแหบพร่า ปนความเซื่องซึมของคนเพิ่งหายป่วยหนัก "ผู้กองหยาน ทีมงานหน่วยสืบราชการลับพิเศษของคุณดูแลกว้างเกินไปหน่อยมั้ง ฉันจะตายจะอยู่ยังต้องเขียนรายงานขออนุญาตด้วยเหรอ?"
หยานถิงโจวไม่สะเทือนกับท่าทีเต็มไปด้วยหนามของเธอแม้แต่น้อย
เขายืนตัวตรง
ใช้ขายาวๆ เขี่ยเก้าอี้พับเก่าๆ ตัวที่จางเหมิ่งเคยนั่งให้เลื่อนเข้ามาใกล้
นั่งลงอย่างสง่างามราวกับจอมทัพ
รองเท้าบู๊ตทหารยุทธวิธีสีดำเหยียบลงบนพื้นซีเมนต์ชื้นแฉะ ห้องใต้ดินที่ทั้งหมองทั้งอบอ้าวกลับมีบรรยากาศราวกับกองบัญชาการระดับสูง ภายใต้การนั่งของเขา
เหล่าหน่วยปฏิบัติการพิเศษชุดดำนอกประตูถือปืน ยืนตัวตรงสวมหน้ากากยุทธวิธี
แม้แต่ลมหายใจยังถูกกลั้นให้เบาที่สุด
หยานถิงโจวถอดถุงมือหนังสีดำข้างซ้ายออก โยนทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
นิ้วเรียวเป็นสัดค่อยๆ คลายเชือกรอบแฟ้มเอกสารลับสุดยอดนั้นอย่างช้าๆ
กระดาษสีหลายแผ่นที่พิมพ์กราฟคลื่นซับซ้อนกับข้อมูลตัวเลขไว้ ถูกเขาหยิบขึ้นมาแล้วสะบัดวางลงตรงหน้าซูเจิ้นเยว่