คำพูดของหยานถิงโจวเหมือนลมหนาวไซบีเรียที่แฝงเศษน้ำแข็ง
แช่แข็งเลือดในกายซูหวานจนกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา
หล่อนทรุดลงกับพื้นถนนยางมะตอยหยาบกร้าน มือเท้าเย็นเฉียบ
ดวงตาที่เมื่อครู่ยังฉาบด้วยแววตาน่าสงสาร ตอนนี้เบิกกว้างจนแทบปริแตก
สามล้านดอลลาร์สหรัฐ! ประกาศล่าตัวในดาร์กเน็ต!
ผู้ชายคนนี้รู้ได้ยังไง?!
เรื่องนี้หล่อนทำอย่างลับๆ ถึงขนาดไม่บอกซูเจิ้นไห่หรือซูจื่อเซวียนเลยด้วยซ้ำ!
ความหวาดกลัวมหาศาลเหมือนมือยักษ์ที่มองไม่เห็น บีบคลำคอซูหวานไว้แน่น จนพูดอะไรเป็นประโยคไม่ได้แม้แต่คำเดียว
แผนร้ายที่หล่อนปรุงแต่งมาอย่างพิถีพิถัน
กลายเป็นเรื่องตลกชั้นเลวต่อหน้าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นของหยานถิงโจวที่ราวกับมองทะลุทุกสิ่งและแล่เนื้อคนได้
"ท่านผู้บัญชาการ... ฉันฟังไม่เข้าใจที่ท่านพูด..."
ซูหวานยังดิ้นรนสุดชีวิต
หล่อนประคองร่างที่แทบจะพังทลาย พยายามเอื้อมไปจับที่เปิดประตูรถเอสยูวี น้ำตาไหลร่วงไม่ขาดสาย
"ฉันแค่มาตามหาพี่สาวฉันจริง ๆ! พี่สาวเข้าใจฉันผิด ฉันแค่อยากขอโทษเธอต่อหน้า ขอร้องล่ะ ให้ฉันเข้าไปพบเธอหน่อย..."
หล่อนพยายามโชว์เข่าที่ถลอก สยายอกให้เต็มที่ พยายามให้ชุดนอนผ้าไหมที่เปียกฝนเผยเรียวรอยยั่วยวนออกมา
หวังว่าท่านใหญ่แห่งกองทัพผู้ทรงอำนาจผู้นี้จะมีใจเมตตาประณีตต่อหญิงสาวงามขึ้นมาบ้าง
แต่ทว่า
หยานถิงโจวนั่งพิงเบาะหนังแท้ ไม่ยอมลงจากรถด้วยซ้ำ