น้ำเสียงเย็นชาเปี่ยมอำนาจดังก้องหนักแน่นไปทั่วห้องไลฟ์สตรีมที่มีผู้ชมนับสิบล้านคน
อีกฝั่งของสายเชื่อม
ขุนนางหนวดแปดตัวที่กำลังฉุนเฉียวถึงขีดสุด คล้ายได้ยินเรื่องตลกที่เหลือเชื่อที่สุดในโลก
เขาชี้หน้าจอแล้วส่งเสียงเยาะเย้ยแหลมสูงด้วยภาษาจีนที่พูดผิด ๆ ถูก ๆ
“กลับบ้านงั้นเหรอ? เพ้อฝันไปเถอะ!”
“ดาบเล่มนั้นต้องซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินสักแห่งในประเทศอาทิตย์อุทัยของเราแน่ ๆ! แค่วาดตำแหน่งที่ซ่อนให้ชัดเจน ตำรวจของประเทศอาทิตย์อุทัยก็จะออกไปเอามันกลับมาได้ทันที!”
เขาจ้องซูเจิ้นเยว่อย่างดุร้าย “จิตรกรที่นายพูดถึง ถ้าวาดออกมาไม่ได้ ก็เท่ากับปกป้องโจร!”
เมื่อเผชิญกับคำยั่วยุไร้ยางอายเช่นนี้
ซูเจิ้นเยว่กลับไม่โกรธแม้แต่น้อย
บนใบหน้าเย็นชางดงามของเธอ ยังปรากฏรอยยิ้มชวนให้รู้สึกเวทนา ซึ่งช่างขัดแย้งกับบรรยากาศเหลือเกิน
“ซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินของประเทศพวกคุณงั้นเหรอ?”
นิ้วเรียวขาวเย็นของซูเจิ้นเยว่พลิกหน้าถัดไปของสมุดวาดภาพเร็วอย่างไม่ใส่ใจ
“ดูท่าไอ้พวกโง่อย่างพวกคุณจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ระบบรักษาความปลอดภัยในประเทศตัวเองมีช่องโหว่เต็มไปหมด”
“กระทั่งเส้นทางหลบหนีของโจรพวกนี้ก็ยังไม่รู้สินะ”
เธอกำดินสอถ่านในมือแน่น
“ฟึ่บ!”
ปลายดินสอแหวกอากาศ ก่อนจรดลงบนกระดาษแผ่นใหม่อย่างหนักหน่วง
คราวนี้เธอวาดอย่างรวดเร็ว
ไม่มีห้องใต้ดินมืดทึบ ไม่มีโครงสร้างอาคารซับซ้อนยุ่งเหยิง
มีเพียงผืนทะเลกว้างใหญ่ คลื่นเกรี้ยวกราดที่ซัดม้วน และเรือขนส่งของเถื่อนขนาดมหึมาที่แล่นเต็มกำลังท่ามกลางราตรี
ทั้งหมดก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วใต้เส้นสายหยาบกร้านเฉียบคม