น้ำเสียงแหบต่ำที่เจือเสียงเยาะเย้ยถากถางของซูเจิ้นเยว่ ส่งผ่านช่องสัญญาณที่หน่วยสืบราชการลับพิเศษเปิดขึ้นมาอย่างฝืนบังคับ
ราวกับค้อนเหล็กขึ้นสนิม ทุบกระแทกลงบนปลายประสาทของอินเทอร์เน็ตทั่วโลกอย่างแรง
นิ้วเรียวขาวซีดหนีบกระดาษสเก็ตช์ที่ขอบยังหยาบอยู่แผ่นนั้นไว้
ข้อมือพลิกกลับอย่างสบาย ๆ
หันกระดาษเข้าหากล้องความละเอียดสูงโดยตรง
ในวินาทีนั้น
ไม่ว่าจะเป็นเหล่าเฮกเกอร์เมืองนอกชั้นแนวหน้าจากหน่วยตำรวจไซเบอร์ ซึ่งกำลังเตรียมพร้อมรับมืออย่างเคร่งขรึมอยู่ในฐานปฏิบัติการหมายเลข 01
หรือชาวเน็ตในประเทศและต่างประเทศนับสิบล้านคนที่เพิ่งหลั่งไหลกลับเข้าห้องถ่ายทอดสดอีกครั้ง ภายใต้การคุ้มครองของหน่วยสืบราชการลับพิเศษ
ต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ดวงตานับสิบล้านคู่จ้องหน้าจอเขม็ง พยายามค้นหาจากเส้นดินสอถ่านหยาบ ๆ ไม่กี่เส้นนั้น ว่าไอ้หนุ่มเนิร์ดสายเทคนิคโรคจิตที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดิน รูปร่างหน้าตาน่าขยะแขยง ไม่เคยเห็นแสงแดดมานานปีเป็นอย่างไร!
ทว่า
ทันทีที่มองเห็นสิ่งที่อยู่บนกระดาษชัดเจน
ห้องถ่ายทอดสดที่มีผู้ชมออนไลน์นับสิบล้านคน
ก็ราวกับถูกใครสาดน้ำเย็นติดลบยี่สิบองศาใส่กลางฤดูร้อน
ความหวาดกลัว การระแวดระวัง และบรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะ
ในชั่วพริบตาเดียวก็ถูกแช่แข็งจนแตกละเอียด กระจายเกลื่อนพื้น!
บนกระดาษวาดภาพ
ไม่มีห้องใต้ดินอับชื้นมืดมิด และไม่มีฐานปฏิบัติการจากเรื่องลากูนที่เย็นชาไร้ความปรานี
สิ่งที่ปรากฏออกมาคือห้องนอนโทนสีชมพูที่ตกแต่งได้ชวนฝันสุด ๆ
ผนังแปะโปสเตอร์สาวน้อยอนิเมะสองมิติในชุดวาบหวิวไว้เต็มไปหมด
บนพื้นปูพรมขนยาวสีชมพูฟูฟ่อง
ตรงกลางห้องมีเก้าอี้เกมมิ่งแมวหูสีชมพูราคาแพงตั้งอยู่ตัวหนึ่ง
แต่แค่นั้นยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้คนแทบคลั่ง