แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่ไม่ได้ส่องผ่านช่องเหล็กแคบๆ เย็นเฉียบมาล้มต้องชุดนักโทษที่เปื้อนรอยบาดแผลของซูเจิ้นเยว่ อย่างที่คนตระกูลซูจินตนาการไว้
ซูเจิ้นเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งที่เห็นตรงหน้า
คือเพดานทรงโค้งสีขาวที่หรูหราถึงขีดสุด
ในอากาศ ไม่มีกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดิน หรือกลิ่นคาวเลือดที่ทำให้หายใจไม่ออกแบบในคุก
มีเพียงอากาศบริสุทธิ์ที่ส่งผ่านจากแอร์ส่วนกลางระดับพรีเมียม ผสมกลิ่นหอมจางๆ ของต้นเฟอร์
เธอขยับลูกตาอย่างช้าๆ สายตามองไปรอบๆ
เบื้องล่างคือที่นอนกำมะหยี่ระดับท็อปที่นุ่มจนแทบจะจมลงไป
ตรงข้ามเตียงคือกระจกนิรภัยแบบโฮโลแกรมกันกระสุนที่กินพื้นที่เกือบทั้งกำแพง
นอกหน้าต่างไม่ใช่หมู่บ้านในเมืองอันมืดหม่น หากแต่เป็นลานฝึกทางทหารที่เต็มไปด้วยการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด และหอสังเกตการณ์ที่ติดตั้งอาวุธหนักหนาแน่น
"ตื่นแล้วหรือ?"
น้ำเสียงนุ่มนวลราวหยกก้องดังขึ้นที่ข้างเตียง
ซูเจิ้นเยว่หันหน้าไป
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์สีขาว ใส่แว่นกรอบทอง ท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน ยืนอยู่ข้างเตียง นิ้วมือของเขาค่อยๆ วางลงบนข้อมือของเธอ ตรงตำแหน่งชีพจร
ในมืออีกข้างของชายคนนั้น ถือรายงานข้อมูลเล่มหนา
"ผมคือซ่งจื่อหาน"
ชายคนนั้นขยับแว่นตา สีหน้าฉายแววพิศวงอันเป็นเอกลักษณ์ของคนคลั่งไคล้ทางการแพทย์
"หัวหน้าแพทย์ประจำหน่วยสืบราชการลับพิเศษ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ร่างกายที่แทบจะพังไม่ไหวของคุณนี่ ตกเป็นความรับผิดชอบของผมแล้ว"