"ยายไปห้าคนแล้วนะ!"
ยายที่พูดทั้งน้ำตาส่งเสียงตะโกนลอดสายออนไลน์เข้ามา กระทบเข้าห้องถ่ายทอดสดที่มีคนดูแปดแสนคน
เหล่านักเน็ตที่กำลังมัวเมาอยู่กับกระแสวิกฤติวงการของดารายอดนิยม ต่างหยุดนิ้วที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดพร้อมกัน
ข้อความลอยหลากสีเต็มจอ ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว
ในห้องใต้ดิน
มือเรียวยาวของซูเจิ้นเยว่ที่กำลังหมุนดินสอถ่านอยู่นั้น ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำที่เคยเกียจคร้านและเรื่อยเฉื่อย ถูกปกคลุมด้วยความเย็นยะเยือกทันที
คนเป็นๆ ห้าคน หายตัวไปอย่างปริศนา?
"ป้า อย่าเพิ่งตกใจ"
ซูเจิ้นเยว่วางดินสอถ่านในมือลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เกิดเสียงดังอับเบาๆ
"เล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อย คนหายไปยังไง หายไปเมื่อไหร่?"
เมื่อได้รับอนุญาตจากซูเจิ้นเยว่ ยายที่สวมปลอกแขนแดงก็เช็ดตาม้าตาไหล แล้วพูดพร่ำออกมาเป็นชุด ๆ
"มันเกิดขึ้นอาทิตย์นี้เอง!"
ยายรีบตบขาตัวเองอย่างร้อนรน ปลอกแขนสีแดงพื้นตัวอักษรเหลืองสั่นตามไปด้วย
"เริ่มจากคุณยายหลี่หัวหน้ากลุ่มเต้น กินข้าวเย็นเสร็จก็ถือพัดแพรแดงออกไป บอกจะไปจองที่เด่น ๆ ที่ลานกว้าง แล้วก็หายตัวไปเลย!"
ยายขยับเข้าใกล้กล้อง ริ้วรอยบนใบหน้าบีบเข้าหากัน สื่อถึงความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง
"แรก ๆ พวกเราเข้าใจว่าไปหาลูกสาว แต่ต่อมา วันที่สองก็ป้าจางคนถือเครื่องเสียง วันที่สามก็ย่าหวังคนตีกลองเอวยาว..."
"แค่เจ็ดวัน เพื่อนร่วมวงตีกลองที่แข็งแรงที่สุดของเราห้าคน ตอนไปเต้นรำกลางแจ้ง ก็หายตัวไปทั้งเป็น ไม่เห็นร่างเลยสักคน!"
ยิ่งพูดยายก็ยิ่งกลัว เสียงเริ่มสั่นเครือ