ในห้องใต้ดิน มีเพียงเสียงดินสอถูลงบนกระดาษดังแว่ว ๆ
ซูเจิ้นเยว่ก้มหน้า ปอยผมที่ชุ่มเหงื่อเย็นเยียบติดอยู่กับแก้มสีซีดของเธอ นิ้วมือที่ผอมจนมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวอ่อน ๆ ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง เธอกำดินสอหยาบ ๆ ไว้ ข้อมือลอยอยู่เหนือกระดาษ แต่ลีลาการลงมือนั้นนิ่งจนไร้ซึ่งอาการสั่นไหวแม้แต่น้อย
ในความคิด เสียงกลไกของระบบกำลังประกาศความคืบหน้าของข้อมูล รูปภาพที่มีกลิ่นอายของเลือดค่อย ๆ ฉายตรงไปยังจอประสาทตาของเธอ
เธอไม่จำเป็นต้องคิดถึงองค์ประกอบ แค่ถ่ายทอดสิ่งที่เห็น "ความเป็นเหตุเป็นผล" ลงบนกระดาษอย่างซื่อสัตย์
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเพียงสิบกว่าคนที่เบื่อหน่าย เริ่มพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง
【แกล้งทำเป็นผี ขนาดนี้เพื่อจะดัง อะไรก็กล้าแสดงเป็นตุเป็นตะ】
【ดูเหมือนป่วย ๆ แต่ฝีมือวาดรูปนี่ไวอยู่นะ ไม่ใช่วาดมั่วไปเรื่อยใช่ไหม?】
【พี่หญิงนกนางแอ่น อย่าไปเชื่อเธอ นี่มันหมอดูปลิ้นปลอกหลอกลวง ควรรีบแจ้งตำรวจหาสามีของพี่ต่างหากถึงจะเป็นเรื่องจริง!】
ปลายอีกด้านของหน้าจอ 'นกนางแอ่นตามหาสามี' สีหน้ายิ่งแย่ลง เธอกำกระดาษทิชชู่ไว้แน่น รู้สึกคล้าย ๆ ว่าตัวเองกำลังถูกมองเป็นตัวตลก
"คนถ่ายทอดสด นายวาดเสร็จยัง?" นกนางแอ่นกัดริมฝีปาก สายตาเริ่มมีทีท่าไม่พอใจ "คู่หมั้นฉันหายไปครึ่งเดือนแล้ว ฉันกินข้าวแทบไม่ลง ไม่มีอารมณ์มานั่งเล่นมุกศิลปะกับนายที่ไหน"
"รีบอะไร"
ซูเจิ้นเยว่มีเสียงไอแหบแห้งแผ่วเบาออกมาจากลำคอ
เธอหยุดปลายมือ ลงเส้นสุดท้าย จากนั้นทิ้งดินสอลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส เกิดเสียงกระทบกันอย่างชัดเจน
ถัดมา เธอพลิกสมุดวาดภาพ หันเข้าหากล้องความละเอียดสูง
"คนที่นายต้องการหา วาดเสร็จแล้ว"
ภาพในห้องถ่ายทอดสด ในชั่วขณะนี้เงียบงันนานถึงสิบวินาที
ไม่มีแม้แต่ข้อความลอยผ่านมา ราวกับทุกคนถูกบีบคอเอาไว้
บนกระดาษวาดภาพ ปรากฏพื้นที่ปิดอันน่าสยดสยอง
ชายคนหนึ่งอยู่ในท่าทางบิดเบี้ยวอย่างประหลาด แขนขาถูกของหนักกดทับอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาขมวดเข้าหากันเพราะขาดอากาศหายใจและความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ร่างกายส่วนใหญ่ถูกซีเมนต์สีเทาเข้มเนื้อละเอียดปกคลุมอย่างมิดชิด
และถัดจากใบหน้าที่บิดเบี้ยวของชายคนนั้น มีกำแพงอยู่ติดกัน บนกำแพงวาดลวดลายวอลเปเปอร์ดอกไม้สไตล์ยุโรปโบราณสีเข้ม
【บ้าเอ๊ย...กลางคืนฉันขนลุกเป็นแถว!】
【นี่มันวาดอะไรกัน? ถูกฝังทั้งเป็นในซีเมนต์งั้นเหรอ?!】
【ฉันก็ว่าไม่ควรดูการถ่ายทอดสดแนวไสยศาสตร์ตอนกลางคืน สไตล์นี้สุดยอดมาก เห็นแล้วหายใจไม่ออก】
ทันทีที่นกนางแอ่นเห็นภาพชัดเจน เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างแรง ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นไม้จนเกิดเสียงดังน่ารำคาญ
"นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!" เธอชี้ไปที่หน้าจอ เสียงแตกเพราะความตื่นเต้น ตาแดงก่ำในทันที "ฉันจ่ายเงิน ขอให้นายช่วยหาคน นายไม่เพียงแต่สาปให้เขาตาย ยังวาดให้เขาน่าสงสารขนาดนี้! นายเชื่อไหมว่าฉันจะฟ้องนายข้อหาหมิ่นประมาท!""
ซูเจิ้นเยว่ไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เธอหยิบแก้วมัคที่มีรอยบิ่นขึ้นมา จิบน้ำร้อนที่แช่เก๋ากี้อย่างช้า ๆ น้ำอุ่นไหลผ่านลำคอที่เจ็บแสบ ทำให้เธอสบายตาจนต้องหรี่ตาม มุมปากสีซีดที่เปียกน้ำ ในที่สุดก็มีสีเลือดของคนเป็นปรากฏขึ้นเล็กน้อย
"สาป? ฉันไม่เคยทำเรื่องที่เหนื่อยแล้วไม่เห็นผลแบบนั้น ฉันวาด แค่เพียงข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้วเท่านั้น"
เธอวางแก้วน้ำลง ปลายนิ้วแตะจุดบนจอตรงเบื้องหลังของนกนางแอ่น
"ก่อนจะโวยวาย ลองดูวอลเปเปอร์ในรูปของนายก่อน แล้วค่อยหันไปดูกำแพงด้านหลังของนาย"
นกนางแอ่นตะลึง มือที่ยกขึ้นกลางอากาศแข็งค้าง
เหล่าผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็ทำตามคำพูดของซูเจิ้นเยว่ หันไปมองที่เบื้องหลังของนกนางแอ่น
那是กำแพงห้องนอนในบ้านใหม่ของนกนางแอ่น ด้านบนติดตัวอักษรแดงขนาดใหญ่ ความหมายว่า "ดับเบิลไช้" (คำอวยพรงานแต่ง)
และวอลเปเปอร์ที่โผล่ให้เห็นรอบ ๆ ตัวอักษร ก็คือลายดอกไม้สไตล์ยุโรปโบราณสีเข้มจริง ๆ!
เหมือนกับในภาพวาดของซูเจิ้นเยว่ ที่ติดกับแก้มของชายคนนั้น ทิศทางของลายเส้น มุมหักของกลีบดอกไม้ แม้แต่เงามืด ล้วนเหมือนกันเป๊ะไม่มีผิด
ข้อความลอย หลังจากหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว
【บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย! วอลเปเปอร์เหมือนกันเป๊ะ! แม้แต่ดอกไม้ที่หายไปหนึ่งมุมก็ตรงกันด้วย!】
【เดี๋ยวนะ ความหมายของคนถ่ายทอดสดคือ คู่หมั้นของนกนางแอ่น ถูกปิดตายอยู่ในกำแพงด้านหลังเธองั้นเหรอ?!】
【เรื่องนี้จริงจังหรือเปล่า? ฉันไม่เชื่อ! มันบ้ามาก! ใครจะเอาคู่หมั้นตัวเองไปก่อกำแพงในห้องนอนได้ลงคอ!】
【คนข้างบน แล้วถ้าไม่ใช่เธอก่อล่ะ? ยิ่งคิดยิ่งน่ากลัวนะทุกคน!】
สีหน้าของนกนางแอ่นซีดเผือดลงทันที ขาวราวกับกระดาษที่พร้อมจะฉีกขาดได้ทุกเมื่อ
เธอคอแข็งหันไปมองกำแพงรับน้ำหนักที่มีตัวอักษรมงคลติดอยู่ด้านหลัง
ความหนาวเย็นที่ไม่อาจบรรยายได้ ค่อย ๆ ไต่จากข้อเท้าขึ้นไปถึงสันหลัง ทำให้ฟันของเธอเริ่มสั่น
เมื่อ半个月ก่อน คู่หมั้นของเธอจู่ ๆ ก็บอกว่ากำแพงนี้เก็บเสียงไม่ค่อยดี ต้องการจ้างทีมตกแต่งใหม่มาปูกำแพงใหม่
หลังจากคืนนั้น เขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
และกำแพงนี้ ก็ถูกช่างก่อสร้างใช้ซีเมนต์อุดตายอย่างมิดชิดตั้งแต่วันนั้น
"ลองเคาะดูสิ"
เสียงเย็นชาของซูเจิ้นเยว่ดังผ่านสัญญาณเข้ามา พร้อมกับความนิ่งสงบและความมั่นใจของผู้ที่มองเห็นความตาย
"หาของแข็ง ๆ เคาะตรงช่วงกลางถึงล่างของกำแพงนั้น ฟังดูว่าเสียงกลวงหรือเปล่า ถ้าเป็นตัน ๆ นายจะไปฟ้องฉันหมิ่นประมาทที่ศาลเมื่อไหร่ก็ได้ ค่าชดเชยฉันออกให้"
นกนางแอ่นตัวสั่นไปทั้งตัว
เธอกลืนน้ำลายลงคอ คว้ากระจกแต่งหน้าที่มีฐานทองเหลืองจากโต๊ะเครื่องแป้ง ขาที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปที่กำแพงนั้น
ทั้งห้องถ่ายทอดสดต่างกลั้นหายใจในชั่วขณะนี้
เดิมทีห้องถ่ายทอดสดมีเพียงสิบกว่าคน แต่เพราะความน่าสยดสยองนี้ จำนวนผู้ชมเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สิบคน ร้อย คน พันคนหลั่งไหลเข้ามาตามการแนะนำของระบบ
นกนางแอ่นยกกระจกขึ้น ใช้ฐานทองเหลืองกระแทกลงไปที่ตำแหน่งใต้ตัวอักษรมงคลอย่างแรง
"ตุบ"
เสียงทึบ แต่มันมีเสียงก้องกังวานว่างเปล่าแทรกอยู่
นกนางแอ่นเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง
เธอเปลี่ยนตำแหน่ง สูงขึ้นมาเล็กน้อย แล้วกระแทกลงอีกครั้ง
"ปัง"
那是เสียงโลหะกระทบกับซีเมนต์ตัน ๆ มันสั่นสะเทือนจนมือของเธอชา
เธอเลื่อนกลับมาตรงกลางถึงล่าง เคาะติดกันสามครั้ง
"ตุบ! ตุบ! ตุบ!"
เสียงก้องว่างเปล่า ในบ้านใหม่ที่เงียบสงัด ราวกับเสียงถอนหายใจของคนตายในกำแพง
"อ๊าาา!!!"
เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองฉีกความเงียบของราตรี
กระจกในมือนกนางแอ่นกระเด็นตกพื้นไม้แตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นไปทั่ว
เธอทั้งตัวสั่นราวกับถูกไฟฟ้าช็อต คลานถอยไปที่ประตู ใบหน้าบิดเบี้ยว น้ำตาปนเหงื่อเย็นไหลออกมา
"กลวง...ตรงกลางมันกลวง! ข้างในมีของจริง ๆ!"
มือที่สั่นเทาของเธอหยิบโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้น ถึงกับไม่ทันได้ปิดการถ่ายทอดสด รีบกดโทรออกทันที เสียงแหบแห้งจนแตก
"ฮัลโหล 110! ฆ่าคนแล้ว! ในกำแพงบ้านฉันมีศพซ่อนอยู่ รีบมานะ! ช่วยด้วย!"
เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองของผู้หญิงดังก้องไปทั่วทั้งห้องถ่ายทอดสด จากนั้นภาพก็สั่นไหว สัญญาณถูกตัดขาด
เหล่าข้อความลอยเข้าสู่ความคลั่งไคล้และความสยองขวัญอย่างเต็มที่
【หัวจะระเบิด! กลวงจริง ๆ! คนถ่ายทอดสดเทพมาก!】
【เธอไม่ได้ล้อเล่น คู่หมั้นถูกก่อในกำแพงรับน้ำหนักจริง ๆ! ใครเป็นคนทำเนี่ย?!】
【รีบแคปหน้าจอแจ้งตำรวจ! ไม่สิ ไม่ต้องแจ้งแล้ว คนเกี่ยวข้องแจ้งไปแล้ว!】
【คนถ่ายทอดสดคนนี้เป็นใคร? มองปุ๊บรู้ปั๊บว่ามีศพซ่อนในกำแพงรับน้ำหนัก? นี่มันเปิดโหมดมองทะลุหรือเป็นยมทูตกลับชาติมาเกิด?】
【แม่ถามฉันว่าทำไมต้องคุกเข่าดูการถ่ายทอดสด นี่มันโหดเกินไปแล้ว!】
จำนวนคนออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสด ในเวลาเพียงห้านาที พุ่งทะยานแบบเลขยกกำลัง
จากร้อยคน กระโดดขึ้นไปถึงสามหมื่น!
หัวใจน้อย ๆ มากมาย แท่งไฟเรืองแสง แม้แต่เอฟเฟกต์รถสปอร์ตหลายคันก็ระเบิดขึ้นบนหน้าจอ
แต่ซูเจิ้นเยว่ไม่แม้แต่จะมอง
ในความคิดของเธอ เสียงแจ้งเตือนเย็นชาของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
【ติ้ง! เปิดโปงคดีซ่อนศพอันโหดร้ายได้สำเร็จ เป้าหมายที่锁定: ฆาตกร (ช่างก่อสร้าง)】
【สายใยแห่งเหตุและผลเชื่อมต่อแล้ว กำลังคำนวณค่าพลังชีวิต...】
【ยินดีด้วย เจ้าของร่างกาย ได้รับอายุขัยเพิ่ม +3 วัน อายุขัยคงเหลือ: 33 วัน】
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้น กระแสความอบอุ่นก็พุ่งออกมาจากหัวใจ ไหลเวียนไปทั่วร่างกายผ่านเส้นเลือด
ท้องของซูเจิ้นเยว่ซึ่งเดิมทีปวดเหมือนถูกมีดบิด กลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ กลิ่นคาวเลือดในลำคอที่จางหายไปส่วนใหญ่ การหายใจก็โล่งขึ้นมาก
เธอถอนหายใจยาว เบา ๆ พิงพนักเก้าอี้
ระบบนี้ใช้ได้จริง การจับอาชญากร ดีกว่ากินยามุ่งเป้าที่ขมจนแทบแย่เสียอีก
"งานวันนี้รับเสร็จแล้ว"
ซูเจิ้นเยว่พูดกับกล้องอย่างเฉยเมย
ไม่สนใจข้อความนับหมื่นที่วิงวอนให้อยู่ต่อ สอบถามความจริง เธอกดปุ่มหยุดถ่ายทอดสดอย่างไม่ลังเล
หน้าจอปิดลงทันที
ห้องใต้ดินกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝนตกไม่หยุดจากนอกหน้าต่าง
ซูเจิ้นเยว่ลุกขึ้น ยืดคอที่แข็งทื่อเล็กน้อย
เธอเดินไปที่อ่างล้างหน้าอันเก่า เปิดก๊อกน้ำ ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น
ได้อายุขัยมาเพิ่มสามวัน เป็นการเริ่มต้นที่ดี ตั้งแต่นี้ต่อไป เธอต้องค้นคดีค้างเก่าทั้งหมดในหัวเมืองฮวา มาทำให้ตัวเองมีชีวิตยืนยาวต่อไป
เธอเช็ดหยดน้ำบนใบหน้า กำลังจะปิดไฟนอน
"ปัง ๆ ๆ!!"
ประตูเหล็ก防盗เก่า ๆ ถูกใครบางคนเคาะจากด้านนอกอย่างรุนแรง แรงสั่นสะเทือนจนเศษปูนหลุดร่วงลงมา
ซูเจิ้นเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเย็นชามองไปที่ประตู มือคว้ากรรไกรสนิมขึ้นมาถือไว้ข้างตัว
"คนข้างในฟังไว้นะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"
เสียงจากนอกประตูหยาบกระด้าง น่าเกรงขาม เต็มไปด้วยกลิ่นอายเหล็กกล้าที่ไม่ยอมให้ขัดขืน
ถัดมา ก็เป็นเสียงแคร่ก ๆ ของวิทยุสื่อสาร
"กองพิสูจน์หลักฐาน กองบัญชาการตำรวจนครบาล! ซูเจิ้นเยว่ เธอต้องสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆ่าหั่นศพอันโหดร้าย ให้เปิดประตูให้ความร่วมมือในการสอบสวนทันที!"