ซูเจิ้นเยว่พูดออกมาเย็นชา
เธอไม่สนใจข้อความลอยที่ปิดหน้าจอเป็นเครื่องหมายคำถาม นิ้วเรียวขาวซีดบีบขวดน้ำยาโภชนาการสีฟ้าอ่อน เอาไปเขย่าเล่นหน้ากล้องความละเอียดสูงระดับล้านพิกเซล
แสงไฟสีขาวน่าขนลุกในห้องถ่ายทอดสดสะท้อนบนผิวขวดแก้ว
"ดูยาขวดนี้ชัดๆ เลยนะ"
ซูเจิ้นเยว่พิงพนักเก้าอี้ รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากเจือด้วยความเยาะเย้ย
"ยาต้านมะเร็งสูตรพิเศษที่โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งเมืองเจียงส่งไปยังฐานลับหมายเลข 01 กรุงปักกิ่ง"
มือของเธอว่างลง แล้วดึงเข็มเหล็กยาวเรียวออกมาจากที่ใส่ปากกาข้าง ๆ
ปลายนิ้วออกแรงเบาๆ เข็มเหล็กจี้ลงบนจุดดำเล็กๆ บนจุกยางอย่างแม่นยำ
"มีคนคิดว่าฉันอยู่ได้นานเกินไป เลยเติมของดีๆ ให้ในขวดยาแกนี้"
ประโยคนั้นระเบิดเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดที่มีคนดูห้าล้านคนเหมือนระเบิดลูกใหญ่!
[บ้าแล้ว?! วางยาพิษ?!]
[วางยาในยาพิเศษ? นี่มันของส่งให้ฐานลับประเทศชาตินะ! ใครมันบ้าเหาะขนาดนั้น!]
[สติแตกแล้ว! กล้าฆ่าเทพซูต่อหน้าต่อตาหน่วยงานรัฐเลยเหรอ!]
[โทรแจ้งตำรวจเร็ว! เออไม่ใช่สิ เทพซูอยู่ที่สำนักงานความมั่นคงแห่งชาตินี่นา ให้หน่วยสืบราชการลับพิเศษตรวจสอบเร็ว!]
[กล้าหน้าด้านขนาดนี้! คดีระดับกบฏชัดๆ!]
โซนข้อความลอยเปลี่ยนจากโหมดแอบดูเรื่องสนุกสบาย ๆ ไปสู่ขอบเหวแห่งความตื่นตระหนกและเดือดดาลในพริบตา
การวางยาพิษแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ ไม่ได้ท้าทายแค่ชีวิตของซูเจิ้นเยว่ แต่มันท้าทายเส้นตายของกลไกรัฐฮัวกั๋วทั้งประเทศ!
"ปัง!"
ประตูเหล็กกันระเบิดหนาๆ ของห้องถ่ายทอดสดถูกถีบเปิดจากด้านนอก
หยานถิงโจวก้าวยาวๆ เข้ามา
เสื้อคลุมสีดำของชายหนุ่มยังติดไอเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วงข้างนอก ใบหน้าที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งเต็มไปด้วยอารมณ์ฆ่าฟันที่น่าหวาดกลัว