ซูหวานมองยาพิษที่ไม่มีสีไม่มีกลิ่นในมือ เธอเงยหน้าขึ้นและหัวเราะอย่างบ้าคลั่งจนขนลุก
เสียงหัวเราะก้องกังวานไปทั่วห้องนอนอันว่างเปล่าและเย็นเยียบ ราวกับงูพิษที่กำลังแลบลิ้น
ซูเจิ้นเยว่
ขอแค่แกตาย
ขอแค่แกตาย! ความอัปยศที่ฉันต้องทน ตระกูลซูเป็นหนี้ฉันก้อนนี้ ก็จะได้หักล้างกันหมดสิ้น!
เช้าวันรุ่งขึ้น
โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งเมืองเจียง แผนกห้องยาพิเศษเฉพาะกิจใต้ดิน
ป้าจางทำตัวเป็นกังวล มองซ้ายมองขวา
หลังจากแน่ใจว่าเป็นมุมอับของกล้องวงจรปิด เธอก็ค่อย ๆ หยิบขวดแก้วเล็ก ๆ ขนาดเท่าเล็บมือออกมาจากกระเป๋า
ในขวดแก้วนั้นบรรจุสารพิษที่ซูหวานส่งคนไปจัดหามาเมื่อคืนนี้
บนรถเข็นด้านหน้า มีกล่องฆ่าเชื้ออุณหภูมิคงที่แบบพิเศษเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
สิ่งเหล่านี้คือวัสดุอุปกรณ์เสริมพิเศษที่เตรียมส่งไปยังฐานปฏิบัติการหมายเลข 01 ที่กรุงปักกิ่ง
หนึ่งในกล่องที่มีป้ายสีแดง บรรจุน้ำยาโภชนาการสูตรพิเศษต้านมะเร็งที่ซูเจิ้นเยว่ต้องดื่มทุกวัน
ป้าจางกลืนน้ำลาย เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก
ความล่อลวงของเงินห้าแสนเอาชนะความเกรงกลัวต่อกฎหมายได้ในที่สุด
เธอกัดฟัน ใช้เข็มฉีดยาขนาดเล็กดูดพิษออกมา
แทงเข้าไปในจุกยางของขวดน้ำยาโภชนาการที่ยังไม่เปิดอย่างแม่นยำ แล้วฉีดพิษทั้งหมดเข้าไป
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ
เธอรีบทำลายเข็มฉีดยา แล้วทำเป็นเดินเข็นรถตามปกติ ส่งมอบของล็อตนี้ให้กับรถขนส่งทางการทหารที่รออยู่ด้านนอก