ตอนนั้นเอง มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งมาชนขาเขาเข้าพอดี
“อุ๊ย”
“กระต่าย” ตัวน้อยน่ารักสีชมพูกลิ้งนั่งลงกับพื้น ขนมกรุบกรอบหลายซองกระจัดกระจาย
เขาจ้องมองดี ๆ ก็อึ้งไปเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ “กระต่าย” สักหน่อย นี่มันเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ใส่ชุดนอนรูปกระต่ายชัด ๆ เลย
“ปะป๊า ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ”
ปะป๊า?
เย่เสวียนงงอีกครั้ง โพล่งออกไป
“ใครคือปะป๊าของเธอ?”
เล่อเล่อได้ยินน้ำเสียงของพ่อ มองดูเขาที่เบิกตากว้าง นึกว่าเขาโกรธ
เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้าในทันที มองเขาอย่างหวาดกลัว พูดเสียงสั่น
“ปะ...ปะป๊า หนูแค่หิวน่ะ เล่อเล่อรู้ว่าผิดแล้ว อย่าตีหนูเลยนะคะ”
มองดูเด็กน้อยที่กำลังขอร้องตรงหน้า จมูกกับปากเหมือนเฉียวอวี่หาน แต่ดวงตาเหมือนกับเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน มองตาก็รู้เลย นี่ต้องเป็นลูกสาวของตัวเองแน่ ๆ
ตัวเองไม่ใช่แค่มีเมีย แต่ยังมีลูกสาวที่น่ารักขนาดนี้อีกคน?
เขาหายใจเข้าลึก ๆ ปรับอารมณ์ให้สงบลงเล็กน้อย ก้มตัวลง ยื่นมือออกไปหาเล่อเล่ออย่างลองเชิง
“เธอชื่อ...เล่อเล่อเหรอ? มานี่สิ ให้พ่อดูดี ๆ”
เล่อเล่อเห็นเขายื่นมือมาหา ก็ตกใจจนรีบหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม ตัวสั่นระริก
“ปะป๊า เล่อเล่อรู้ว่าผิดแล้วจริง ๆ นะคะ อย่าตีเล่อเล่อเลยได้ไหมคะ?”
มือของเย่เสวียนค้างกลางอากาศ มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
นี่เธอกำลัง กลัวตัวเอง?
ไม่ใช่ ตัวเองน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าตัวเองชอบตีเธอเป็นประจำ?
คิดได้ดังนั้น เขาจึงพยายามยิ้มออกมาอย่างที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุด
“อย่ากลัวเลยนะครับ ดีมาก ๆ เลย พ่อไม่ได้จะตีหนู แค่อยากกอดหนูเท่านั้นเอง”
เล่อเล่อแง้มตาขึ้นนิดหนึ่ง มองเขาผ่านช่องแคบ ๆ เห็นรอยยิ้มกวน ๆ ของเขาพอดี (แสงไม่ค่อยดี มีเงาพาด) ถึงกับกลั้นไม่อยู่ ร้องไห้โฮออกมา
“ฮือออออออ”
เย่เสวียนตัวแข็งทื่อทันที ตัวเองน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?
เมื่อก่อนเธอต้องเจออะไรบ้าง ถึงได้กลัวตัวเองขนาดนี้?
หลายปีมานี้ พ่อที่เรียกตัวเองว่าพ่อแบบนี้ทำตัวยังไงกันแน่?
เสียงร้องไห้ของเล่อเล่อเรียกความสนใจของพี่เลี้ยงกับเฉียวอวี่หานได้ในทันที
เฉียวอวี่หานผลักประตูออก ลงบันไดมา “กึงกัง” วิ่งมาถึงเร็ว ๆ อุ้มลูกสาวขึ้นมากอด ปลอบไม่หยุด
“เล่อเล่อดีมากเลย แม่อยู่นี่แล้วนะ ไม่ร้องแล้วค่ะ”
เธอทั้งปลอบลูก ทั้งส่งสายตาอาฆาตให้เย่เสวียน
เย่เสวียนถูกเธอขึงตาใส่จนเยือก รีบอธิบาย
“คุณฟังผมอธิบายนะ ผมไม่ได้แกล้งเธอ”
“คุณหุบปาก! เดี๋ยวค่อยจัดการคุณ”
พี่เลี้ยงมาถึงแล้วตอนนี้
“คุณนายคะ เกิดอะไรขึ้นคะ?”
“ไม่มีอะไรค่ะ ป้าหลี่ พาเล่อเล่อไปนอนก่อนนะ”
พี่เลี้ยงป้าหลี่รับเด็กมา มองสามีภรรยาคู่นี้แวบหนึ่ง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ปากก็ปลอบไปด้วย
“เล่อเล่อดีมากเลย เราไปนอนกันเถอะนะ”
หลังจากพี่เลี้ยงพาเล่อเล่อกลับไปที่ห้อง ก็เหลือเพียงสามีภรรยาคู่นี้ตามลำพัง
“เย่เสวียน! ฉันขอเตือนคุณไว้นะ ถ้าคุณแกล้งเล่อเล่ออีก ฉันจะไม่จบกับคุณ! เธอเพิ่ง 5 ขวบเองนะ! มีพ่อที่ไหนทำตัวแบบคุณบ้าง ปกติก็มัวแต่ทำงาน ไม่สนใจลูกเลย นาน ๆ ทีจะอยู่บ้านทั้งที ยังทำให้ลูกเสียใจอีก!”
“ถ้าคุณอารมณ์เสียที่ไหน ก็มาระบายกับฉันสิ ถ้าคุณจะไปหาอีนั่น ก็ไปเลย ฉันไม่ห้าม แต่เล่อเล่อเนี่ยเป็นลูกแท้ ๆ ของคุณนะ คุณจะมาลงกับเด็กได้ยังไง?”
เธอยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น น้ำตาไหลพราก ๆ
เย่เสวียน: “!!”
เขาเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ
ตัวเองในอีก 8 ปีต่อมา ถึงกับเป็นคนแบบนี้!
แต่งงานแล้วยังนอกใจเมีย ไม่สนใจลูก ยังเอาลูกมาลงอีก?
ตัวเองยังเป็นคนอยู่ไหม? เรียกว่าหมูหมายังไม่เทียบเลยด้วยซ้ำ
เย่เสวียนมองแววตาเจ็บช้ำของเฉียวอวี่หาน เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดลองเชิง
“ที่คุณพูดเมื่อกี้ ทั้งหมดน่ะ ฝีมือผมทั้งนั้นเลยเหรอ?”
“ยังไง กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือ? คุณยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม!”
“ไม่ใช่ คุณรอก่อน ที่คุณพูดเมื่อกี้ ผมจำไม่ได้จริง ๆ นะ ถ้าผมบอกว่าความทรงจำของผมหยุดอยู่ที่ตอนอายุ 21 ปี 3 คุณจะเชื่อไหม?”
ฟังที่เขาพูด เฉียวอวี่หานไม่โกรธแต่กลับหัวเราะ
“คุณคงจะบอกว่า วิญญาณของคุณตอนอายุ 21 ปีย้อนเวลามาอยู่ในร่างของตอนนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นหลายปีมานี้ คุณเลยจำไม่ได้หมดเลย”
เย่เสวียนรีบพยักหน้า สมแล้วที่เป็นเด็กเรียนเก่ง เข้าใจอะไรง่าย ๆ พูดปุ๊บรู้เรื่องทันที!
“ใช่ ๆ ๆ ใช่แบบนั้นแหละ!”
“ใช่สิบบ้าสิ!”
“เพี๊ยะ” ดังกร้าวกังวาน! เฉียวอวี่หานต่อยหน้าเขาไปหนึ่งทีตรง ๆ!
“ไม่เอาหน้าแล้วใช่ไหม? คำพูดแบบนี้ เด็กสามขวบยังไม่เชื่อเลย! คุณทุ่มเทไม่กลัวเสียอะไรเลยนะ จะได้คู่กับนังนั่น!”
เย่เสวียนงงอีกครั้ง แก้มร้อนฉ่า
ตัวเองพูดความจริงนะเนี่ย
แต่พอลองคิดอีกที คำพูดนี้คงไม่ค่อยมีน้ำหนักพอ
ตอนนี้เฉียวอวี่หานกำลังโมโห พูดอะไรไปเธอก็ไม่เชื่อหรอก ไว้หาจังหวะคุยกับเธอใจเย็น ๆ อีกที หรือไม่ก็ถามคนอื่นดู ว่าหลายปีมานี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
คิดได้ดังนั้น เขาไม่อยากหาเรื่องเพิ่มแล้ว จึงพูดไกล่เกลี่ย
“ในเมื่อคุณไม่เชื่อ ผมก็ไม่อยากพูดอะไรมาก ดึกมากแล้ว คุณก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน ไปพักก่อนเถอะครับ นอนดึกเดี๋ยวไม่ดีต่อร่างกายนะ”
เห็นเขายอมอ่อนข้อ เฉียวอวี่หานก็ไม่ฉุดรั้งต่อ
ไม่ดีต่อร่างกาย? หึ เขาทำให้เธอโกรธน้อยลงหน่อย ก็ซาบซึ้งบุญคุณแล้ว
แต่งงานมานานหลายปีขนาดนี้ เขาเคยกี่ครั้งที่ห่วงใยเธอจากใจจริงกัน ในใจทั้งใจมีแต่ผู้หญิงคนนั้น
เธอเคยคิดว่าพอนานวันไป เขาจะซาลงบ้าง
ตอนนี้ดูแล้ว เธอช่างไร้เดียงสา!
ถ้าไม่ใช่เพราะลูก คงหย่ากับเขาตั้งนานแล้ว
เธอยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
“อย่านึกว่าแค่พูดอ่อนข้อสองสามคำ แล้วจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ ยังยืนยันคำเดิม ถ้ามีอะไร คุณมาลงที่ฉันเลย อย่าให้ฉันเห็นคุณแกล้งเล่อเล่ออีก จะทำอะไรก็สำรวมตัวเองด้วย”
พูดจบ เธอหันหลังขึ้นบันได เข้าห้องนอน ประตูถูกปิดอย่างแรง เกิดเสียง “ปัง” ดังลั่น
เห็นได้ชัดว่า ชีวิตแต่งงานของเขาในตอนนี้ไม่ได้สงบสุขนัก
แต่ ในเมื่อความสัมพันธ์แย่ขนาดนี้ ทำไมพึ่งย้อนเวลามาก็ลงมือทำกิจกรรมบนเตียงเลยล่ะ?
เขาทิ้งสะโพกลงนั่งบนโซฟา สีหน้าเคร่งเครียด
ชีวิตนักศึกษาที่ดี ๆ อยู่ ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้
ดูท่า เขาต้องสืบจากหลายฝ่ายถึงจะหาคำตอบที่ต้องการได้
แต่ตอนนี้ มีเรื่องหนึ่งที่แน่ใจแล้ว นั่นก็คือเฉียวอวี่หานเป็นเมียของตัวเองจริง ๆ และพวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว ถึงแม้ว่าตัวเองจะไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับเธอก็ตาม
เขานอนแผ่บนโซฟา ควักมือถือออกมา เริ่มเลื่อนดู หวังว่าจะได้รู้จักชีวิตในตอนนี้มากขึ้น
เปิดวีแชทขึ้นมา พบว่า ชื่อของกู้หร่านหร่านถูกปักหมุดอยู่บนสุดเลย
เขากดเข้าไป ดูประวัติการแชทของพวกเขา
บ่าย 3 โมง 40
【อาเสวียน เย็นนี้คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม? ฉันคิดถึงคุณจัง】
【เย็นนี้คงไม่ไหวแล้ว วันนี้เป็นวันเกิดเธอ ผมสัญญากับเธอแล้วว่าจะกลับบ้าน】
【เหอะ! คุณไปอยู่กับเธอเถอะ ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย】
【หร่านหร่าน เชื่อฟังหน่อย ยกเว้นวันนี้ วันอื่นวันไหนก็ได้ทั้งนั้น เอางี้ พรุ่งนี้ผมจะส่งกระเป๋าให้เป็นของขอโทษ แบบนี้โอเคไหม?】
【ก็ได้ ดูจากที่คุณมีความตั้งใจดีแบบนี้ ฉันให้อภัยคุณก็แล้วกัน】
【หร่านหร่านนี่รู้ใจที่สุดเลย ดีกว่าเธอเยอะเลย】
【ฮิฮิ!】
......
เขาเลื่อนประวัติแชทขึ้นไปเรื่อย ๆ ยิ่งดูก็ยิ่งตกใจ!
โดนเฉียวอวี่หานพูดไว้จริง ๆ ตัวเองกับกู้หร่านหร่านไม่เคลียร์กันจริง ๆ
ตัวตนของผู้ชายเลวของตัวเองถูกตอกตรึงเป็นที่เรียบร้อย เพราะงั้น เมื่อกี้ที่โดนต่อยไปหนึ่งทีก็ไม่นับว่าผิด
ตอนเขาเรียนมหาวิทยาลัยก็ชอบกู้หร่านหร่านก็จริง แต่ว่าในเมื่อแต่งงานกับเฉียวอวี่หานแล้ว มีครอบครัวแล้ว เขาก็รู้สึกว่าไม่ควรจะพัวพันกับเธออีก
ในภาพจำเดิมของเขา กู้หร่านหร่านเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนโยน ใจดี รู้ใจคน และใช้จ่ายอย่างประหยัดมาตลอด
แต่ในประวัติแชทที่เขาเพิ่งเลื่อนดูเมื่อกี้ เธอถึงกับชอบขอโน่นขอนี่กับเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่เขากลับทำตัวต่ำต้อยเหมือนหมา
กู้หร่านหร่านกลายเป็นคนเห็นแก่เงินขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
หรือว่าสมัยที่อยู่มหาวิทยาลัยกันนั้น เธอเสแสร้ง?
เย่เสวียนได้กลิ่นว่าตัวเองถูกหลอก
หรือว่าเวลาแปดปีนี้ ทำให้เธอกลายเป็นอีกคน กลายเป็นนังชาเขียวที่จงใจทำลายครอบครัวคนอื่น?
ส่วนตัวเองยิ่งกลายเป็นคนนอกใจในชีวิตแต่งงาน เหยียบเรือสองแคม ผู้ชายเลวแถมยังเป็นหมาร้องขอความรัก?
มันจะถูกต้องอยู่แล้วหรือ?
ไม่! ตรงนี้ต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างแน่
เขารู้สึกลึก ๆ ว่า ความแตกต่างของบุคลิกในช่วงเวลาแปดปีนี้ มันไม่ง่ายขนาดนั้น
ในเมื่อพรหมลิขิตส่งให้เขาย้อนเวลามา เขาก็จำเป็นต้องสืบเรื่องทั้งหมดนี้ให้กระจ่าง!