“เป็นอย่างที่คิด แบบจำลองกู้ฝานคิดเหมือนฉันเลย!”
【เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจ้าเลิกปกปิดและสะกดกลั้นลมหายใจของตน】
【กลิ่นอายอันแข็งแกร่งสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า】
【จากนั้นปราณแท้ก็ไหลไปรวมตัวที่ขาทั้งสอง เจ้าออกแรงเพียงเล็กน้อย】
【เพียงกระโดดครั้งเดียวก็ทะยานขึ้นไปสูงนับร้อยเมตรและไกลหลายร้อยเมตร หากลงถึงพื้นอีกครั้ง เจ้าก็จะออกจากตระกูลกู้ได้ทันที】
【ผู้ฝึกยุทธ์ระดับปฐพีไม่เหมือนผู้ฝึกยุทธ์ระดับฟ้าที่สามารถหลอมรวมกับฟ้าดินได้โดยตรง สัมผัสและควบคุมพลังฟ้าดินบางส่วน จนเหาะเหินกลางอากาศได้】
【ทว่าด้วยพละกำลังและปราณแท้อันแข็งแกร่งของตน แม้เพียงชั่วพริบตาก็ยังทำให้พวกเขากระโดดได้ไกลหลายร้อยเมตร หรือกระทั่งนับพันเมตร】
【หากมีวิชาตัวเบาที่เหมาะสม ก็อาจร่อนลอยไปได้ไกลนับสิบกิโลเมตร】
【“ใครน่ะ?”】
【เสียงกังวานหนักแน่นดังระเบิดขึ้นข้างหูเจ้า】
【ฝ่ามือปราณแท้สีแดงฉานฟาดลงมาจากฟากฟ้า เปี่ยมด้วยความร้อนแผดเผาของปราณแท้ธาตุไฟ】
【“ก็ท่าเดิมอีกแล้ว ไม่มีลูกเล่นใหม่บ้างหรือ?”】
【บนกายเจ้าไม่มีอาวุธ จึงใช้มือแทนดาบ รวบรวมเจตจำนงดาบแห่งทางตันไว้เป็นแก่นกลาง ก่อนสะบัดมือฟันออกไป】
【เห็นได้ชัดว่าปราณแท้ในกระบวนท่านี้ไม่ได้หนาแน่นเท่าฝ่ามือปราณแท้ ทว่าเจตจำนงดาบแห่งทางตันเพียงเสี้ยวเดียวกลับฟันฝ่ามือสีแดงฉานให้ขาดเป็นสองส่วนได้อย่างง่ายดาย】
【อาศัยจังหวะนี้ เจ้าก็ลงมาถึงนอกตระกูลกู้ ภายในเมืองอำเภอชิงหยางแล้ว】
【“เจ้าเป็นอัจฉริยะจากตระกูลใดกัน ถึงกับควบคุมเจตจำนงได้ตั้งแต่ระดับปฐพี ข้าจู่โจมจากระยะไกลยังเอาตัวเจ้าไม่อยู่ ถึงขั้นต้องให้ร่างจริงออกโรง!”】