“เป็นคำคุณสมบัติสีเขียวเสียด้วย โชคดีจริง ๆ”
กู้ฝานมองผลของคำคุณสมบัติด้วยความตื่นเต้น
【ผู้โดดเดี่ยว (คำคุณสมบัติพิเศษระดับสามสีเขียว): เมื่อเจ้าเคลื่อนที่ด้วยขาข้างเดียว ความเร็วจะมากกว่าการใช้สองขาถึงครึ่งหนึ่ง】
“เพิ่มความเร็วคงที่ 50% ถึงจะดูพิลึกไปหน่อยที่ต้องใช้ขาข้างเดียวเคลื่อนที่ แต่ถ้าใช้ประโยชน์ได้ในยามคับขันก็พอแล้ว”
กู้ฝานไม่เรื่องมากเลยสักนิด
มีให้ใช้ก็ดีแล้ว จะเลือกมากไปทำไม?
การจำลองครั้งนี้ กู้ฝานยังคงหาสถานที่ไร้ผู้คนเพื่อเริ่มต้น
ถึงอย่างไร ผลตอบแทนจากการกู้ยืมในระหว่างการจำลองก็เกิดขึ้นพร้อมกับโลกความจริง
หากอยู่ในที่คนพลุกพล่าน แล้วผลตอบแทนจากการจำลองทำให้ร่างกายเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นมา จนคนอื่นสังเกตเห็นเข้าคงไม่ดีแน่
กู้ฝานมุดเข้าไปในส้วมแล้วปิดประตูแน่น
เขานั่งยอง ๆ ปลดทุกข์ไปพลาง เปิดหน้าจอจำลองไปพลาง ก่อนเอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า “เริ่มได้”
【กำลังโหลดข้อมูลโลก】
【กำลังโหลดข้อมูลตัวเอก】
【โหลดเสร็จสิ้น เริ่มการจำลอง】
【อายุ 18 ปี เจ้าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนกำลังนั่งปลดทุกข์อยู่ในส้วม ขาอ่อนยวบจนเกือบพลัดตกลงไป โชคดีที่พลังแกนกลางอันแข็งแกร่งช่วยให้เจ้าประคองร่างกายไว้ได้ทันท่วงที】
【ทว่าเวลานี้ ในใจเจ้ากลับเต็มไปด้วยความสับสน】
【นี่มันเรื่องอะไรกัน? เจ้าไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?】
【ถูกกู้เจ๋อ หลานอกตัญญูวางยาพิษจนตายอยู่บนเตียง】
【แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงฟื้นขึ้นมาได้ หรือว่าเจ้าจะข้ามมิติมาอีกครั้ง?】