【เถ้าแก่พิจารณาเขาเดี่ยวอย่างละเอียด จากนั้นยกขึ้นมาแตะริมฝีปาก แล้วยื่นลิ้นเลียและลองกัด ก่อนจะชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยบอกเจ้า】
【“นี่น่าจะเป็นเขาของหมูเขาเดียวอสูรต่างถิ่น ไม่รู้ว่าปรมาจารย์ท่านใดเป็นผู้เก็บรักษามาได้ ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ไม่มีส่วนใดเสียหายเลย
แก่นสารส่วนใหญ่ที่หมูเขาเดียวสั่งสมไว้ระหว่างเติบโตล้วนถูกผนึกอยู่ภายใน หากส่งให้ข้าตีขึ้นรูป ข้ามั่นใจว่าจะสร้างดาบชั้นยอดระดับสามัญขั้นสูงสุดได้เล่มหนึ่ง
เพียงแต่ข้าลงมือเอง ราคาย่อมไม่ถูก อีกทั้งหากจะตีเขาเดี่ยวให้เป็นรูปดาบ จำเป็นต้องเติมทองหลิวซินอันล้ำค่าเข้าไปด้วย
สิ่งนี้เป็นวัตถุดิบที่ช่างหลอมศาสตราใช้สร้างศาสตราวิเศษ แม้จะใช้เพียงไม่กี่กรัม แต่รวมกับค่าแรงของข้าแล้วก็ต้องใช้เงินถึง 2,000 ตำลึง”】
【เมื่อได้ยินราคา เจ้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เดิมทีคิดว่าพกเงินติดตัว 700 ตำลึงก็นับว่ามั่งมีแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะถึงขั้นสร้างดาบสักเล่มยังไม่ไหว】
【เจ้าหมดอาลัยตายอยาก เตรียมจากไป】
【เถ้าแก่รีบเรียกเจ้าไว้ทันที】
【“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ 1,999 ตำลึงก็ได้หรือไม่?”】
【เจ้ารีบหันกลับไป ตอนแรกเถ้าแก่พูดเสียเป็นงานเป็นการ แถมยังมั่นอกมั่นใจจนนึกว่าเป็นราคาต่ำสุดจริง ๆ เสียอีก ที่แท้ก็ยังเรียกราคาแพงลิบลิ่วอยู่ดี】
【ต้องบอกว่าฝีมือการแสดงของเถ้าแก่ยอดเยี่ยมจริง ๆ เสียแต่ความอดทนยังไม่พอ】
【ถ้าวันนี้เจ้าไม่ได้ขาดเงิน คงถูกหลอกจนขาดทุนยับเยิน】
【เจ้ากับเถ้าแก่เปิดศึกต่อรองกันอย่างดุเดือด】
【สุดท้ายตกลงกันที่เงิน 800 ตำลึง แต่เจ้าต้องจ่ายเงินมัดจำก่อน 20 เปอร์เซ็นต์ ส่วนที่เหลือค่อยจ่ายให้ครบในคราวเดียวเมื่อมารับดาบหลังผ่านไป 3 เดือน】