【หลังออกห่างจากตัวเมืองอำเภอหงเย่มาได้ระยะหนึ่ง เจ้าถึงให้ทุกคนหยุดพัก】
【“พี่ใหญ่ ตอนนี้เราจะไปที่ใด ไปเมืองหลวงประจำแคว้นหรือ?”】
【กู้หลี่เดินมาหาเจ้า แววตาเต็มไปด้วยความสับสน】
【“ไม่ กำลังพลส่วนใหญ่ของมณฑลเหลยคงถูกส่งไปประจำชายแดนแล้ว ตัวอำเภอยังยืนหยัดได้ไม่นาน เมืองหลวงประจำแคว้นก็ทนได้อีกไม่นานเช่นกัน มีเพียงเมืองหลวงของมณฑลที่น่าจะรวบรวมกำลังที่เหลือทั้งหมดของมณฑลเหลยคงไว้ได้ จึงจะยืนหยัดได้นานพอ!”】
【“เช่นนั้นเราจะไปที่นั่นหรือ?”】
【“ก็ไม่ใช่ ที่นั่นแค่ทนได้นานกว่า ไม่ได้หมายความว่าจะยืนหยัดได้ตลอดไป สุดท้ายก็คงถูกตีแตกอยู่ดี หากมีตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวจนล้างกองทัพชายแดนได้ลงมือ ก็ยิ่งไร้กำลังต่อต้าน
ดังนั้นสถานที่ที่พวกเราควรอยู่ที่สุด แท้จริงแล้วคือพื้นที่รกร้าง ลองดูว่าจะเดินทางผ่านเขตแดนจากกลางป่าไปยังมณฑลอื่นที่สงบสุขกว่าได้หรือไม่!
ต่อให้ทำไม่ได้ ตราบใดที่พวกเราไม่ตั้งค่ายใหญ่โตกลางป่า กองทัพกบฏก็ยากจะพบตัว!”】
【กู้หลี่เข้าใจแล้วเช่นกัน กองทัพกบฏไม่มีทางออกค้นหาครั้งใหญ่ตามถิ่นทุรกันดาร สิ่งที่พวกเจ้าต้องจัดการเมื่ออยู่กลางป่าก็มีเพียงเรื่องอาหารกับแหล่งน้ำ】
【แต่มีผู้ฝึกยุทธ์อยู่มากมาย อีกทั้งทรัพยากรในป่าก็อุดมสมบูรณ์ ปัญหาอาหารการกินของคนหลายร้อยคนจึงไม่ใช่ปัญหา】
【ส่วนหากเจอสัตว์ป่า พวกเจ้าจะกลัวหรือไม่?】
【แน่นอนว่าย่อมกลัว】
【กลัวว่าจะมีไม่พอให้คนหลายร้อยคนกินต่างหาก】
【เมื่อพักผ่อนจนเต็มที่ พวกเจ้าก็เดินทางต่อ จนกระทั่งห่างไกลจากแหล่งชุมนุมของมนุษย์มากแล้ว จึงหยุดพักชั่วคราว】
【คราวนี้เจ้าเตรียมแผนที่ติดตัวไว้ตั้งแต่แรก】
【แม้ในแผนที่จะระบุเส้นทางหลักที่ผู้คนใช้สัญจรกับเมืองและชุมชนเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ยังพอยืนยันตำแหน่งคร่าว ๆ ได้】
【เจ้ากำหนดเป้าหมายการเดินทางครั้งนี้ไว้ที่มณฑลเฟิงสิง ซึ่งอยู่ติดกับมณฑลเหลยคง แม้ที่นั่นจะเกิดการก่อกบฏขนาดเล็กเช่นกัน แต่ก็สงบกว่ามณฑลเหลยคงมาก】