【“ไม่ทราบว่าศิษย์พี่ฮั่วเรียกข้ามามีธุระอันใดหรือ?”】
【ฮั่วฉิงอวี่ให้เหวินหย่งซานออกไปก่อน แล้วจึงเอ่ยตอบ】
【“ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับมนุษย์ตัวเล็ก ๆ ไหนเลยจะกล้าสั่งการยอดฝีมือระดับปฐพีอย่างท่านได้!”】
【ร่างของเจ้าพลันชะงักไปวูบหนึ่ง นางมองขั้นพลังของเจ้าออกแล้ว】
“ถึงกับมองออกเลยหรือ ทำได้อย่างไรกัน?”
นอกฉากจำลอง กู้ฝานรู้สึกฉงนใจ
【เจ้าเองก็สับสนไม่แพ้กัน】
【ตราบใดที่เจ้าไม่ปลดปล่อยลมปราณออกมาอย่างไม่ยั้ง หรือไม่ลงมือ ต่อให้ยอดฝีมือระดับฟ้าเข้ามาสัมผัสใกล้ชิดชั่วครู่ ก็ไม่มีทางมองออก】
【ฮั่วฉิงอวี่เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับมนุษย์ แล้วนางมองออกได้อย่างไร?】
【เจ้าหวนคิดว่าตลอดสองปีมานี้มีตรงไหนที่ทำได้ไม่ดี จนเผลอเผยพิรุธออกมาหรือไม่】
【แต่คำตอบคือไม่มี】
【เว้นเสียแต่ว่าจะมียอดฝีมือระดับฟ้าใช้สัมผัสรับรู้ฟ้าดิน เฝ้าสังเกตเจ้าอย่างละเอียดอยู่ทุกวัน】
【แต่หากเป็นยอดฝีมือระดับฟ้าจับความผิดปกติของเจ้าได้จริง คนที่กำลังพูดคุยกับเจ้าตอนนี้ก็คงไม่ใช่ฮั่วฉิงอวี่】
【“ยอดฝีมือกู้เงียบไปไย หรือคิดจะฆ่าข้าปิดปากที่นี่?”】
【“ไม่ใช่แน่นอน”】
【เจ้าไม่ได้คิดเช่นนั้นจริง ๆ】
【แม้เจ้าจะสามารถสังหารฮั่วฉิงอวี่ได้ในพริบตาโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย】
【แต่หากฮั่วฉิงอวี่ตายคาที่ แล้วมีเพียงเจ้าเข้าไปในห้องส่วนตัวของนาง เจ้าก็ไม่มีทางหลบหนีไปได้】
【ยิ่งไปกว่านั้น สัมผัสรับรู้ฟ้าดินของยอดฝีมือระดับฟ้ามิใช่สิ่งที่จะมองข้ามได้ บางทีอาจมียอดฝีมือระดับฟ้ากำลังใช้สัมผัสรับรู้ฟ้าดินตรวจสอบทุกความเคลื่อนไหวโดยรอบอยู่ก็เป็นได้】