“ถ้าเป็นตอนเริ่มจำลองใหม่ ๆ ไม่มีต้นทุนที่จมไปมากมาย ข้าคงอยู่ที่สำนักยุทธ์อันหนานแล้วเสี่ยงสักตั้ง”
“แต่ตอนนี้รากฐานร่างกายของข้าถูกปล่อยกู้ไปตั้งสิบกว่าปีแล้ว จะไม่ระมัดระวังได้อย่างไร!”
“ไป ต้องไปให้ได้!”
【เจ้าตัดสินใจหาเหตุผลสักข้อเพื่อออกจากสำนักยุทธ์อันหนาน】
【เจ้าไปหาโม่ชางเหลย】
【พบว่าคนที่มาหาเขาไม่ได้มีเพียงเจ้า ยังมีครูฝึกจากสำนักนอกสองคนกับศิษย์สำนักนอกอีกหลายคนอยู่ในห้องทำงานของเจ้าสำนัก】
【พวกเขาต่างต้องการขอลาหยุดเพื่อออกไปสักระยะ】
【เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียวที่สังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติในสำนักยุทธ์อันหนาน】
【“พวกเจ้าจะไปกันหมดหรือ?”】
【สีหน้าโม่ชางเหลยเคร่งขรึม】
【พวกเจ้าพยักหน้าพร้อมกัน】
【“เอาเถิด ดูท่าพวกเจ้าคงสังเกตเห็นแล้วว่าช่วงนี้สำนักยุทธ์เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริง ๆ เรื่องนี้อาจส่งผลกระทบต่อพวกเจ้าได้ เช่นนั้นก็ไปกันให้หมดเถิด
แต่จงอย่าเสียใจภายหลัง คนที่ออกจากสำนักยุทธ์อันหนานไปในตอนนี้ ต่อให้ภายหลังคิดกลับมา ข้าก็ไม่รับปาก!”】
【เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ทยอยจากไป ทว่ายังมีสองคนที่ลังเลใจ เดี๋ยวก็อยากอยู่ต่อ เดี๋ยวก็อยากจากไป สุดท้ายกลับถูกโม่ชางเหลยไล่ออกไปตรง ๆ】
【คนสองจิตสองใจเช่นนี้ย่อมรักษาตัวให้ปลอดภัยได้ยากที่สุด】
【เจ้าออกเดินทางไป แต่ไม่คิดว่าเดินไปได้ครึ่งทางก็ถูกโม่ชางเหลยขวางไว้】
【“ท่านเจ้าสำนัก ขวางข้าทำไมหรือ? หรือคิดจะฆ่าปิดปาก ดักสังหารกลางทาง?”】
【โม่ชางเหลยถึงกับพูดไม่ออก】
【“ข้าจะฆ่าเจ้าทำไม? ขนาดพวกครูฝึกกับศิษย์สำนักนอกอย่างพวกเจ้ายังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ กองกำลังอื่นย่อมรู้มานานแล้ว