“เหตุใดพ่อลูกกู้หมิงเซวียนจึงต้องทำให้กู้ฝานในร่างจำลองกับคนอื่น ๆ หมดสติไปด้วย?”
นอกการจำลอง กู้ฝานรู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
ศิษย์ตระกูลกู้เหล่านั้นล้วนเป็นคนที่กู้หมิงเซวียนเริ่มบ่มเพาะมาตั้งแต่ยังเป็นบ่าว
คนที่ทำงานให้เขามาน้อยที่สุดก็สิบกว่าปี ส่วนคนที่อยู่มานานกว่านั้นก็ถึงสามสิบหรือสี่สิบปี จะเรียกว่าเป็นคนสนิทก็ไม่เกินไปนัก
นอกจากจะช่วยจัดการกิจการให้เขาแล้ว ยามอยู่ในตระกูลกู้ก็ยังช่วยเสริมบารมีได้อีกด้วย
การกระทำเช่นนี้ของกู้หมิงเซวียนไม่ต่างจากตัดแขนขาตนเองชัด ๆ
“บรรพชนตระกูลกู้เพิ่งแกล้งตาย ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ทั้งสองอย่างต้องเกี่ยวข้องกันแน่นอน!”
“อ้อ จริงสิ ตอนกู้ฝานในร่างจำลองยังพอได้ยินบทสนทนาอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าจะช่วยให้ฉันปะติดปะต่อเรื่องราวได้หรือเปล่า”
กู้ฝานจ้องแผงจำลองอย่างตั้งใจ กลัวว่าจะพลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย
【“ท่านพ่อ เหตุใดกู้ฝานถึงหมดสติช้ากว่าคนอื่นมากนัก? ตาแก่นี่ก็ไม่ใช่คนซื่อสัตย์อะไรอยู่แล้ว ไม่ร่างกายพิเศษ ก็ปกปิดขอบเขตวรยุทธ์เอาไว้แน่!”】
【“ช่างเถอะ อีกไม่นานก็เป็นศพอยู่ดี ข้ากลับหวังว่าเขาจะไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่ว่าจะมีร่างกายพิเศษหรือขอบเขตสูงส่ง ก็ล้วนช่วยบรรพชนได้มากขึ้น หากบรรพชนพอใจ พวกเราก็มีโอกาสได้รับรางวัลจากท่านมากขึ้นเช่นกัน”】
【หลังจากนั้น สติของเจ้าก็จมดิ่งลงสู่ห้วงลึก ไม่อาจได้ยินอะไรอีก】
“เป็นเรื่องของบรรพชนตระกูลกู้จริง ๆ แถมยังต้องเสียชีวิตด้วยงั้นหรือ?”
“บรรพชนตระกูลกู้จะเอากู้ฝานกับคนอื่น ๆ ในร่างจำลองไปทำอะไร หรือว่าเขาฝึกวิชามารบางอย่าง หรือมีเคล็ดวิชาลับเฉพาะที่ใช้ผู้ฝึกยุทธ์ซึ่งฝึกฝนจนสำเร็จเป็นโอสถใหญ่ได้?”