สวี่ตัวตัวระมัดระวังตัวมาโดยตลอด ในกลุ่มชุมชนตอนที่ทุกคนแลกเปลี่ยนสิ่งของจำเป็นกันนั้น เธอไม่ได้เข้าร่วม หลังจากนั้นตอนที่มีคนอยู่ไม่ติดเดินไปมาในทางเดิน เธอก็ไม่ออกไปไหน พยายามหลบซ่อนตัวไม่ติดต่อกับผู้อื่น
สัญญาณเครือข่ายขาด ๆ หาย ๆ ตลอด ดังนั้นข่าวสารทุกอย่างจึงล่าช้า
ข้อความที่เธอส่งหาเพื่อนสนิทนั้นเหมือนก้อนหินจมลงสู่ทะเลลึก ทำให้หัวใจของเธอจมดิ่งตามไปด้วย
ในเวลาเดียวกัน
เธอเริ่มเขียนบันทึก
วันแรกคือซอมบี้ระบาด แต่ทางการได้จัดการอย่างเต็มที่แล้ว เพราะฉะนั้นจึงยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้ เพียงแต่รถที่เข้าออกหมู่บ้านมีมากขึ้นหลายเท่า มีคนจำนวนไม่น้อยสวมชุดป้องกันอยู่ทำงานยุ่งวุ่นวายอยู่ด้านล่าง
วันที่สองคืออุณหภูมิทรุดฮวบ ความต่างของอุณหภูมิที่มากที่สุดคือตอนเช้าร้อนจนแทบจะใส่เสื้อผ้าไม่อยู่ ผลปรากฏว่าตอนกลางคืนหนาวเย็นจนทุกคนทนไม่ไหว
โชคดีที่สิ่งอำนวยความสะดวกยังใช้การได้ดี ระบบทำความร้อนมาทันเวลาพอดีช่วยชีวิตพวกเขาไว้
วันที่สามเริ่มมีปัญหาที่น้ำบางส่วน ซอมบี้ที่ติดเชื้อไวรัสค่อนข้างจะควบคุมไม่ได้แล้ว และที่เลวร้ายที่สุดคือระยะเวลาไฟฟ้าดับนานขึ้นเรื่อย ๆ
สวี่ตัวตัวสามวันนี้โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้นอนเลย ในที่สุดก็ทำอาหารส่วนใหญ่ให้สุกได้ แต่ช่วงหลังเธอไม่กล้ากินอาหารที่มีกลิ่นเลย
เพราะหลังจากวันที่สามเริ่มขาดแคลนอาหาร ไม่มีคนมาส่งอาหาร ข้างล่างหมู่บ้านวุ่นวายไปหมด กลายเป็นว่างเปล่า อีกทั้งไม่มีรถมาอีก
วันที่สี่น้ำเริ่มมีกลิ่นแปลก ๆ ทุกคนไม่กล้าดื่มน้ำประปาอีก พอตกบ่ายมีคนอดกลั้นไม่ไหว อยากออกไปดูสถานการณ์นอกหมู่บ้าน ถึงแม้ว่าคนจำนวนมากจะตะโกนบอกอยู่บนตึก ให้พวกเขาอย่าออกไป
พวกเขากลับบอกว่าไม่ออกไปดูจะปล่อยให้กระหายน้ำตายงั้นหรือ? "พวกแกขี้ขลาดไม่กล้าออกไป พวกเราไป!"
"ใช่แล้ว! ถ้าพวกเขาทิ้งพวกเราหนีไปหมดล่ะจะทำยังไง? วันนี้บุคลากรทางการแพทย์ก็ไม่มาแล้ว! พวกเราจะต้องขังตัวเองอยู่ในนี้รึไง?!"
คนกล้า ๆ สองสามคนไม่ฟังคำแนะนำเลยแม้แต่น้อย หรือบางทีอาจเป็นเพราะประสบเหตุการณ์มหัศจรรย์ชวนฝันร้ายหลายวันมานี้ สภาพจิตใจของพวกเขาใกล้จะถึงจุดแตกหักแล้ว
ตอนที่พวกเขากำลังจะออกไป ก็เห็นเงาร่างหนึ่งสวมชุดป้องกันปรากฏตัวขึ้น นี่ทำให้พวกเขาสองสามคนรู้สึกอุ่นใจ โบกมือเรียกทันที กระทั่งสบถออกมา "แม่งเอ๊ย ข้านึกว่าพวกมึงจะปล่อยให้พวกกูอดตายหิวตายซะอีก น้ำประปามีกลิ่นประหลาดพวกมึงรู้ไหม?"
อีกหลายคนก็สมทบ "ใช่แล้ว! รีบจัดการน้ำดื่มเดี๋ยวนี้!"
สวี่ตัวตัวคิดว่าพวกนี้ไม่เกรงใจอาสาสมัครเลย แต่วินาทีถัดมาเธอเห็นการเคลื่อนไหวของคนสวมชุดป้องกันนั่นไม่ปกติเท่าไร หัวใจของเธอก็จมดิ่งลงไปอีก ไม่สามารถก่อเกิดความหวังได้อีกเลยแม้แต่น้อย
เธอแววตาหม่นหมองดึงม่านปิด หันหลังพิงกำแพงนั่ง หยิบสมุดบันทึกออกมาจากมิติ เขียนลงไปว่า วันที่ 6 พฤศจิกายน 2029 อาสาสมัครบุคลากรทางการแพทย์ล้มตายกันหมด หมู่บ้านกำลังจะสูญเสียความเป็นระเบียบ
ไม่มีคนจากทางการมา เช่นนั้นก็อธิบายได้เพียงเรื่องเดียว พวกเขามาไม่ได้
สถานการณ์เลวร้ายจริง ๆ
สมดังคาด ข้างล่างตึกมีเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น คนที่เตรียมจะออกไปหมู่บ้านสองสามคนนั้นตะโกนโหวกเหวกอยู่ว่าอาสาสมัครคนนี้ก็ติดเชื้อไวรัสพิษสุนัขบ้าแล้ว
คนบนตึกทั้งหมดถูกขู่จนไม่กล้าส่งเสียง ปฏิกิริยาแรกของแทบทุกคนคือรีบไปล็อกประตูทางเข้าบ้านกลับด้าน
สวี่ตัวตัวเบ้าตาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาหยดใหญ่ ๆ แต่นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเลือก คู่มือการเอาตัวรอดยุคสิ้นโลกได้ประเมินวันที่ความเป็นระเบียบจะพังทลายไว้แล้ว สมดังคาดไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย วันที่สี่ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว
เธอเช็ดน้ำตาจนสะอาด เส้นทางหลังจากนี้ต้องพึ่งพาตัวเอง เธอต้องทนไปให้ถึงช่วงหลัง
การมีหรือไม่มีทางการรักษาความเป็นระเบียบนั้นแตกต่างกันอย่างมาก ในคืนวันที่สี่ของยุคสิ้นโลกที่มาเยือน เสียงกรีดร้องโหยหวนในหมู่บ้านดังขึ้นกว่าเดิม อีกทั้งยังมีเสียงของหนัก ๆ หล่นลงพื้นดังมาไม่หยุด รวมถึงเสียงบางอย่างคล้ายสัตว์คำรามอยู่ด้านล่าง
ตึกหลังอื่นเริ่มมีคนแย่งชิงสิ่งของ ทุกคนล้วนตื่นตระหนก
สวี่ตัวตัวก็ตอนที่มีสัญญาณเห็นข้อความที่ทุกคนในกลุ่มหมู่บ้านส่งมา ความสิ้นหวังครอบครองส่วนใหญ่ เธอพยายามปิดกั้นข่าวสารที่ไม่ดี
ให้ตัวเองสงบ
เรื่องแบบนี้สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือสภาพจิตใจแตกสลาย ในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่ง สวี่ตัวตัวรู้สึกว่าตัวเองเก่งมากแล้ว อีกทั้งเธอยังมีมิติให้พึ่งพาหวังได้ ถ้าไม่มีมิติ บางทีเธอเองก็คงรู้สึกสิ้นหวังเช่นกัน
เมื่อเทียบกับความกระวนกระวายเรื่องอาหารและน้ำของคนอื่นแล้ว เธอกลับไม่เป็นไร
ดังนั้นตอนที่มีคนมาเคาะประตูบ้านเธอ สวี่ตัวตัวไม่ส่งเสียงใด ๆ เลย เธอมีทั้งของกินของดื่ม การเก็บตัวเงียบ ๆ สำหรับเธอคือการปกป้องที่ดีที่สุด
หลังจากนั้นก็ผ่านไปอีกสองวัน น้ำไฟดับสนิททั้งหมดแล้ว หมู่บ้านก็ไม่มีวี่แววของผู้คน
ข้างล่างตึกตอนนี้มีแต่ซอมบี้ที่เดินเตร็ดเตร่ พวกมันข่วนประตูทุกวัน แต่ซอมบี้ระยะแรกยังไม่สามารถพังประตูได้ พวกมันทำได้แค่ข่วน
แค่ไม่ลงไปข้างล่างก็ปลอดภัยมากแล้ว
เพียงแต่ผู้รอดชีวิตแย่งชิงสิ่งของกันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หน้าประตูของสวี่ตัวตัวถูกทุบหลายครั้ง ยังมีเพื่อนบ้านตึกเดียวกันพึมพำว่าประตูบ้านเธอแข็งแรงดี พยายามสุดกำลังอย่างไรก็ทุบไม่แตกเลยสักนิด
ทว่าพวกเขาหาได้รู้ไม่ ว่าถึงพวกเขาพังประตูเข้ามาจริง ๆ ได้ สวี่ตัวตัวที่เฝ้าอยู่ข้างประตูจะชักเลื่อยไฟฟ้าออกมา แม้เธอจะกลัวแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ต่อต้าน โชคดีเหลือเกินที่ประตูบ้านเธอแข็งแรงจริง ๆ
ไม่เสียแรงที่เธอใช้เงินกว่าหมื่นซื้อประตูกันขโมยมา แข็งแรงมาก ๆ จริง ๆ
แต่ว่าถึงจะไม่ได้ติดต่อกับใคร
สิ่งที่สวี่ตัวตัวไม่เข้าใจคือ ตัวเองเหมือนจะกลายเป็นซอมบี้แล้ว สมองเธอเริ่มตอบสนองช้าลง ร่างกายเริ่มเชื่องช้า ลิ้นก็เช่นกัน ดังนั้นในวันที่สิบของยุคสิ้นโลก เธอจำต้องยอมรับว่าตัวเองกลายเป็นซอมบี้แล้ว โมโหจนเธอนอนอยู่บนเตียงนานถึงสิบวันเต็ม ๆ
นี่เริ่มเรื่องก็จะให้เธอกลายเป็นซอมบี้ แล้วจะให้มิติที่เป็นของ标配ของตัวเอกมาตั้งแต่แรกทำไมกัน?!
โมโหซอมบี้ตายเลยจริง ๆ!
อ้าปากก็พูดไม่ได้แล้ว ทำได้แค่แบะ ๆ โมโหจนเธอถีบขาปั่บ ๆ
แล้วก็พบว่าการถีบขาคล่องแคล่วขึ้น เธอจึงพลิกตัวลุกจากเตียง แล้วเธอก็พบว่าร่างกายจากแข็งทื่อกลับอ่อนลงอีก ฟื้นคืนความคล่องแคล่วขึ้นมาบ้าง เพียงแต่ลิ้นยังไม่คล่องเหมือนเดิม
หรืออาจเป็นเพราะไม่ได้คุยกับใครมานาน แล้วก็เหตุผลทางจิตใจกระมัง
สวี่ตัวตัวพูดก็ยังทำได้แค่แบะ ๆ โมโหจนแก้มป่อง นั่งขัดสมาธิบนเตียงคิดอยู่นาน ถึงจำได้ว่าต้องเขียนบันทึก
แล้วเธอก็พบว่าสมองเธอก็ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ คิดอะไรช้ากว่าเมื่อก่อน บางเรื่องต้องคิดอยู่นานมาก พอพบความจริงข้อนี้ก็ทำให้เธอโมโหจนล้มหมอนไปอีกสามวัน ท้ายสุดเธอพบว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องกินอะไรก็อยู่รอดได้ ยิ่งอยากร้องไห้เข้าไปอีก
ยุคสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้น เธอสะสมของกินของดื่มไว้ไม่น้อย เธอกลายเป็นซอมบี้ก็กินไม่ได้แล้วนี่นา!
สวี่ตัวตัวร้อง "ว้า" อยากจะร้องไห้จริง ๆ ผลคือซอมบี้ไม่มีน้ำตา เธอเลยเม้มปากเงียบอีกที หยิบของกินออกมาเคี้ยวแห้ง ๆ ได้ลิ้มรสแค่หนึ่งในร้อยเท่านั้น ทำให้ในใจเธอเหน็บหนาวเยือกเย็น
ระหว่างที่เธอโมโหล้มหมอนอยู่ในห้องหลายครั้งนั้น เวลานับจากยุคสิ้นโลกเริ่มต้นก็ผ่านมากว่าครึ่งเดือนแล้ว
สวี่ตัวตัวไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย หมู่บ้านของเธอไร้วี่แววผู้คนโดยสิ้นเชิงแล้ว ซอมบี้ข้างล่างตึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ยังมีซอมบี้ที่ปีนกำแพงได้ปรากฏตัวขึ้น
ผู้รอดชีวิตยังมีอยู่
เธอได้ยินเสียงพวกเขาออกมาหาสิ่งของตอนกลางวัน และหลายครั้งคิดจะงัดประตูเธอ แต่ก็ยังเปิดไม่ได้ พวกเขาจึงได้แต่ล้มเลิก
สวี่ตัวตัวก็ขี้เกียจจะสนใจพวกเขา ใครใช้ให้ตอนนี้เธอไม่ใช่มนุษย์แล้วล่ะ?
ตอนแรกตั้งใจจะทำตัวเนือย ๆ ต่อไป จนกระทั่งเช้าวันที่ยี่สิบหกของวันสิ้นโลก เมือง K ที่เดิมเงียบสงบก็เริ่มมีเสียงปืนใหญ่ดังขึ้นมา ปฏิบัติการช่วยเหลือในที่สุดก็เริ่มต้นขึ้น