"พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?" เสียงของฉินลั่วดังขึ้น ทำเอาพี่กระต่ายกับพี่ไก่ถึงกับผงะจนแทบจะกระโดดหนี
สัตว์เล็ก ๆ หวาดระแวงอันตรายโดยสัญชาตญาณ ดังนั้นผู้กลายพันธุ์ส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยชอบเข้าใกล้ผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่ง เพราะพลังสังหารของพวกเขารุนแรงเกินไป
ฉินลั่วปรากฏตัวขึ้นมาทำเอาพี่ไก่ถึงกับต้องขันลั่น พี่กระต่ายก็ยิ่งกระโดดขึ้นสูงจนสุดท้ายต้องปีนขึ้นไปยืนบนม้านั่ง ขนฟูจนดูน่าขบขัน
สวี่ตัวตัวมองไปมาระหว่างสองคนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่รู้เรื่อง แต่ก็อดขำไม่ได้
แต่ละวันช่างน่าเบื่อจริง ๆ
ศาสตราจารย์จี้กำลังดีใจที่พลังพิเศษของฉินลั่วทะลุถึงขั้นสี่ขึ้นไป กำลังคิดจะขอยอดแก่นกลายพันธุ์ดี ๆ ให้ แล้วจะได้ทำสารละลายเจือจางแก่นกลายพันธุ์ให้เขา พอออกมาเห็นฉาก "ไก่บินกระต่ายกระโดด" ก็อดหัวเราะไม่ได้
"จี้อิงจวิ้น ช่องเสียงของนายนี่ต้องเบา ๆ หน่อยแล้วแหละ อย่ารับงานพิเศษมากเกินไป ถ้าบริหารงานมากไป เดี๋ยววันหนึ่งจะพูดไม่ออกเอาได้ แล้วก็เธอ เล่อเทียนอี้ อย่าอาบน้ำบ่อยนัก ต้องทำตัวให้เข้ากับนิสัยกระต่ายหน่อย ควรใช้วิธีซักแห้งมากกว่า"
ศาสตราจารย์จี้อบอุ่นมาก เขาเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ความจำดีมาก จำชื่อและอาการป่วยของทุกคนได้เสมอ แน่นอนว่าสาเหตุหลักก็เพราะสองคนนั้นเป็นที่สะดุดตาเกินไป จนศาสตราจารย์จี้ไม่อยากจำก็ต้องจำ
พี่กระต่ายกับพี่ไก่รู้สึกเขิน ๆ ไปบ้าง แต่ก็ยังเคารพนักวิจัยและบุคลากรทางการแพทย์ ในยุคสิ้นโลกแบบนี้ หมอหายากมาก โรงพยาบาลสำหรับคนธรรมดาล้นไปด้วยคน พวกเขาที่เป็นผู้กลายพันธุ์ทำได้เพียงมาอยู่รวมกับผู้มีพลังพิเศษเท่านั้น แต่พวกเขากลับขี้ขลาดเกินไป