หนึ่งวันต่อมา
หลังจากลงจากทางด่วน ทีมรบทั้งห้าก็รวมตัวกันที่ลานจอดหน้าด่านเก็บค่าผ่านทาง
สถานการณ์ภายในเมือง N ยังไม่ชัดเจน
ไม่กล้าบุกเข้าไปโดยไม่รู้เรื่อง
ทุกคนพักผ่อนกันที่นี่หนึ่งคืน ตั้งใจจะรอฟ้าสว่างแล้วค่อยออกไปปิดล้อมและกำจัดซอมบี้
ระหว่างนั้นก็เป็นการยืนยันเส้นทางช่วยเหลืออีกครั้ง
"ฉันบอกแล้วไง ฟังฉัน! ฉันเป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการครั้งนี้!"
เสียงผู้ชายที่หงุดหงิดดังขึ้น น้ำเสียงไม่มีทีท่าจะยอมลดลงแม้แต่น้อย
ไม่สุภาพเอาเสียเลย
"นายเป็นใครมาพูดให้ฟัง? ฟังนาย? ระเบิดเปิดทางเลยงั้นเหรอ? ถ้ายังมีผู้รอดชีวิตอยู่ล่ะ!"
เสียงผู้หญิงที่ชัดเจนดังตามมาทันที โต้กลับทันควัน
"ยุคสิ้นโลกมานานแค่ไหนแล้ว! หมู่เหมยฉันบอกนาย! ภารกิจของเราคือการช่วยนักวิจัย! ล่าช้าไปหนึ่งวันก็เสี่ยงมากขึ้นหนึ่งวัน! นายจะรับผิดชอบไหวเหรอ? ที่บ้าอะไรแบบนี้จะมีผู้รอดชีวิตสักกี่คน!"
เสียงผู้ชายยิ่งตะโกนก็ยิ่งหงุดหงิด ถึงกับด่าออกมาว่า: "ถึงจะมีผู้รอดชีวิต นักวิจัยกับผู้รอดชีวิตใครมีค่ามากกว่ากัน? คนธรรมดาที่ร่างกายอ่อนแอยังมีไม่พออีกเหรอ? ตายก็ตายสิ!"
หัวหน้าทีมรบอีกสองทีมไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วย ทั้งคู่เป็นหัวหน้าทีมจินเผิงและทีมกุหลาบ
สองทีมนี้ติดอันดับสามสิบต้น ๆ ทั้งคู่ ใครจะกล้าไปหาเรื่อง
หมู่เหมยได้ยินก็โกรธจนไฟลุก "ชีวิตคนธรรมดาไม่ใช่ชีวิตเหรอ? มีอีกวิธีหนึ่งที่ช้ากว่าเล็กน้อย แต่สามารถบุกเข้าไปจากทางตะวันออกเฉียงใต้ได้ มันก็ไม่ได้ช้าไปมากมายขนาดนั้น ทำไมต้องเอาชีวิตคนธรรมดามาแลกเวลาสี่สิบนาทีนี้ด้วย!"