ฉินลั่วหน้าร้อนผ่าวบ่นพึมพำ แต่สุดท้ายก็ต้องห่อซอมบี้ตัวน้อยไว้เหมือนซอมบี้หนอนผีเสื้อ แถมปากยังไม่หยุดบ่น
"ไม่เอาด้วยนะ นายต้องรับผิดชอบ ต้องรับผิดชอบ"
สวี่ตัวตัวแม้หัวจะทึบ แต่ดูเหมือนจะพอเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอหลับตาแล้วตอบเสียงอ่อย "อือๆ รับผิดชอบ"
ฉินลั่วไม่ได้หวังว่าเธอจะตอบ เพราะสมองซอมบี้ตัวน้อยแปรปรวน คิดอะไรไม่มีใครเดาได้ แต่พอได้ยินคำตอบเขากลับชะงักไป
สุดท้ายก็แค่อุ้มให้แน่นขึ้น แล้วกระซิบแผ่วเบา "รู้ว่าต้องรับผิดชอบก็ดีแล้ว จำไว้นะ ต้องรับผิดชอบด้วย"
ในใจเขาแทบจะระเบิดออกมาด้วยความดีใจ
ถึงตอนนี้เธอจะคิดไม่ค่อยชัดก็ไม่เป็นไร เขาให้อภัยเธอแล้ว
ไป๋ซู่และเฉินเสี่ยวเฟยที่อยู่ไม่ไกลพลิกตัวหนีอย่างเงียบ ๆ ได้ยินแล้วแทบฟันผุ
คบกันทีไรช่างน่าเบื่อจริง ๆ
หวังเวยหู่ทำเป็นไม่เห็นด้วย หลับตาปี๋ไม่คิดจะลืมตาเลยแม้แต่น้อย
คืนนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น
ดึกดื่นเป็นทีมเพลิงที่เฝ้ายาม คืนนี้ปลอดภัย
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"มันแปลกเกินไป ปกติแล้วควรจะมีสัตว์กลายพันธุ์หรือพืชกลายพันธุ์โจมตีเราไม่ใช่เหรอ ไหงคืนนี้เงียบกริบแบบนี้"
"ความผิดปกติย่อมมีความผิดซ่อนอยู่ ทุกคนต้องระวังตัวมากขึ้นอีก"
ทีมกุหลาบและทีมเพลิงที่เฝ้ายามพูดแบบนี้ ทำให้ทุกคนไม่กล้าประมาท
คนอื่น ๆ เพิ่งตื่นนอน หัวยุ่งเหยิงเหมือนรังนก พยักหน้ารับทราบ
ในฐานะทีมที่เก่งที่สุดในกลุ่ม ทีม 3A พักผ่อนมาทั้งคืน ตอนนี้กลับมาสดใสเต็มร้อย ทุกคนสบายใจขึ้นมาก