หลังจากสวี่ตัวตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ คนที่มามุงดูข้างนอกก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว ทุกคนยังต้องไปทำภารกิจกันต่อ เพียงแต่ว่าพอเห็นทีม 3A ได้ของมากขนาดนั้น พวกเขาก็มีแรงฮึดขึ้นมา ต่างคนต่างไปจับอาหารทะเลกลายพันธุ์กันคนละทิศละทาง
ไป๋ซู่ถ่ายภาพเสร็จเรียบร้อย ปลาหมึกยักษ์ตัวนี้ก็เก็บเข้ากรมมิติได้แล้ว
ฉินลั่วเตือนสักหน่อย “ของแบบนี้ถ้าคนเห็นเข้าแล้วก็ปิดไม่มิด พอกลับถึงฐานที่มั่น สวี่ตัวตัวแกจำไว้นะ แยกมันออกมาเก็บลงการ์ดมิติของเรา”
ซอมบี้ตัวน้อยที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพยักหน้า แล้วไปยืนติดกับเฉินเสี่ยวเฟยเหมือนเดิม
เฉินเสี่ยวเฟยก็ขยับแข้งขยับขา “ได้เลย ไปต่อกัน ไปต่อกัน! ถือโอกาสนี้ เรากักตุนอาหารทะเลกันเป็นภูเขาเลย! รู้สึกว่าจะกินได้เป็นร้อยปีเลยมั้ง ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
คิดก็มีความสุขแล้ว
พูดจบเขาก็อุ้มสวี่ตัวตัวที่เตรียมพร้อมมานานขึ้นทันที “ไป ๆ หัวหน้าหน่วยน้อย เราไปต่อกัน เมื่อกี้ฉันเห็นกุ้งตะกาดอยู่ทางโน้น เราไปเก็บกุ้งพวกนั้นกัน โห แต่ละตัวใหญ่พอจะขี่ไปมาได้เลย เนื้อมันคงจะเด้งสุด ๆ ไปเลย”
สวี่ตัวตัวพอได้ยินคำว่ากุ้งตะกาดก็อยากกินขึ้นมาทันที กุ้งตะกาดผัดพริกเผา กุ้งตะกาดทอดเกลือ กุ้งตะกาดนึ่งก็หวานอร่อย เธออยากเอ่ยปากบอกว่าไป แต่กลั้นอยู่ครึ่งค่อนวันก็พูดไม่ออก ได้แค่เปล่งเสียง “go”
เฉินเสี่ยวเฟยจับเธอเพิ่งจะบินขึ้น ก็ได้ยินคำพูดนั้นเข้า ตื่นเต้นแทบตาย “ห๊ะ!? หัวหน้าหน่วยน้อยพูดว่าอะไรนะ ไป? หมา? โก? โห้ย! พี่ฉิน หัวหน้าหน่วยน้อยพูดได้แล้ว! จริง ๆ นะ โห้ย เสียงเธอเพราะจังเลย”