ฉินลั่วอาบน้ำไปได้ครึ่งทางก็รู้สึกว่าซอมบี้ตัวน้อยกำลังเกาประตู เขาบาดเจ็บทั้งตัว อาบน้ำลำบากมาก ไหนจะเทียบกับซอมบี้ตัวน้อยที่ทั้งตัวลงแช่แล้วขยี้ ๆ ๆ ได้เร็วกว่ากันเล่า?
“เอ๊ะ เอ๊ะ เร็ว ๆ เร็ว ๆ อย่าเกาหน่อยเลยคุณปู่ ประตูจะพังอยู่แล้ว”
ฉินลั่วจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมสวี่ตัวตัวถึงมาวนเวียนอยู่กับเขา ความคิดของเธอตอนนี้ไม่สามารถคิดแบบคนปกติได้ ซอมบี้จะไปมีเหตุผลอะไรด้วย?
พอเขาเปิดประตู ก็เห็นสวี่ตัวตัวเปลี่ยนเป็นชุดนอนนุ่ม ๆ ซะแล้ว ไม่ใส่ชุดรบแล้ว ดูแล้วคล้ายตอนที่เจอเธอครั้งแรกตอนที่ได้พบกันใหม่ ๆ
แล้วดูตาคม ๆ นั้นสิ กระพริบ ๆ ยังไงก็ดูใสซื่อบริสุทธิ์
ก่อนหน้านี้ยังกลิ้งไปกลิ้งมา คิดเจ้าเล่ห์เพทุบายสารพัด ตอนนี้แย่กว่าตอนแรกที่เจอกันอีก
ฉินลั่วใช้มือข้างหนึ่งยันกรอบประตู มองสำรวจสวี่ตัวตัวตรงหน้าอยู่แบบนั้น ซอมบี้ตัวน้อยยังรู้สึกเขิน ๆ ยื่นมือไปดึงชุดออกกำลังกายของเขา
ตอนนี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อนอก ใส่แค่ชุดออกกำลังกายสีเขียวเข้ม ดูแล้วทำให้เห็นรูปร่างชัดมาก ซอมบี้ตัวน้อยบางตัวจ้องไปที่กล้ามเนื้ออกและกล้ามเนื้อท้องของเขา
“แย่แล้วสวี่ตัวตัว ดูเหมือนเธอจะโง่ลงกว่าเดิมนะ ถ้าวันไหนโดนคนอื่นลักพาตัวไปจะทำยังไง?”
ฉินลั่วถอนหายใจ ยกมือขึ้นลูบผมหน้าม้าที่เปียกชื้นของเธอ แล้วจัดให้เป็นทรงเปิดหน้าผาก โชคดีที่สวี่ตัวตัวหน้าน้อย หน้าตาละเอียดประณีต เผยหน้าผากออกมากลับเป็นอีกความรู้สึกหนึ่ง ทำให้ฉินลั่วรู้สึกแปลกใหม่อยู่เหมือนกัน
เดี๋ยวก็ปัดผมหน้าม้าลงมา เดี๋ยวก็เลิกขึ้นไป “เฮ้ ไม่ได้พูดเล่นนะ ทำไมมันมหัศจรรย์ขนาดนี้ รู้สึกต่างกันคนละแบบเลย”