พี่ชายเต่าก็พูดติดขัดขึ้นมาว่า "ขะ...ขายสิ ขาย จะกำหนดราคากันทีหลัง"
พื้นที่ตรงไหนก็ให้คนในเขตนั้นมีสิทธิ์ซื้อก่อน
คนมีพลังพิเศษที่ชอบทุเรียนจึงไม่ยอมให้ย้าย ส่วนคนที่ไม่ชอบทุเรียนก็ทนไม่ได้
เมื่อเช้าก็ทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้โดยตรง
ฉินลั่วถึงกับขำไม่ออก "ได้ งั้นถ้าจะขายจริง ๆ บอกฉันด้วยล่ะกัน"
พี่ชายเต่าพยักหน้ารัว ๆ บอกว่าไม่มีปัญหา
ฉินลั่วก็เรียกสวี่ตัวตัวให้ไป "อย่าดูเลย ยังไม่สุก อีกเดี๋ยวสุกแล้วค่อยมาซื้อ โอ้โห นี่มันแก้วมังกรสีม่วงดำได้ไงเนี่ย"
ในชุมชนกลายเป็นสวนผลไม้ไปแล้ว
แต่ตอนนี้มันฤดูหนาวนะเฮ้ย!! ทำไมพืชพวกนี้ถึงยังแข็งแรงท่ามกลางความหนาวเหน็บได้?
พืชข้างนอกฐานที่มั่นใกล้จะตายหมดแล้ว ทั่วทั้งผืนแผ่นดินรกร้างไม่ใช่เหรอ?
แถวนี้ยังมีแปลงผัก ข้าวโพดกลายพันธุ์สูงสี่ห้าชั้น คงจะกินได้นานเลยล่ะสิ ต้นผักกาดขาวต้นเดียวสามคนยังกอดไม่รอบ
ฉินลั่วเริ่มจะเพี้ยน ทุกครั้งที่กลับมารู้สึกว่าฐานที่มั่นมีอะไรใหม่ ๆ คราวหน้าคงไม่รู้จักทางอีกแน่ ๆ
สวี่ตัวตัวเต็มไปด้วยความแปลกตาไม่ยอมไป สุดท้ายโดนฉินลั่วอุ้มออกมา เธอยังหันไปมองพื้นที่เพาะปลูกด้านหลัง มันกว้างใหญ่จนเธอรู้สึกเหมือนอยู่ในยุคจูราสสิก
ทั้งสองคนเพิ่งมาถึงชั้น 19 ก็เจอหวังเวยหู่เดินออกมาจากห้องของไป๋ซู่พอดี
ฉินลั่วพูดตรง ๆ ว่า "ข้างล่างพวกนายดูหรือยัง? โคตรจะเกินไปแล้ว พืชกลายพันธุ์นี่ทำไมใหญ่ขนาดนี้?"