พวกเขาทั้งหมดตอบว่าไม่มีปัญหา
ศาสตราจารย์จี้จึงพยักหน้า ตอนจะเดินออกไปก็บังเอิญเห็นฉินลั่วเดินไปอยู่ข้างๆ สวี่ตัวตัวอีกแล้ว สวี่ตัวตัวเงยหน้ามองฉินลั่ว ศาสตราจารย์จี้สายตาดี จึงเห็นรอยเล็กๆ น้อยๆ ใต้ปกเสื้อสูงของเธอ เขาจึงพูดขึ้นทันทีว่า “เสี่ยวฉิน? เธอกับตัวตัวออกมาข้างนอกหน่อย คนอื่นๆ พักอยู่ที่นี่ก่อน”
คราวนี้จะไม่ถามไม่ได้แล้ว
ศาสตราจารย์จี้คิดว่ารอยบนตัวฉินลั่วนั้นปกติ แต่สวี่ตัวตัวก็มีด้วย งั้นต้องถามให้รู้เรื่อง
ฉินลั่วเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ส่วนสวี่ตัวตัวก็เอียงคอแสดงความไม่เข้าใจ คนหนึ่งคนซอมบี้ก็ยังเดินออกไปข้างนอกอย่างว่าง่าย
ศาสตราจารย์จี้ยืนอยู่หน้าห้องประชุมรอพวกเขาสองคน พร้อมกับพูดกับหวังเวยหู่และพวกอีกสองคนว่า “ตรงนั้นมีเก้าอี้พับได้ ถ้าเหนื่อยก็ไปหยิบมาหลับได้ นอนหลับมีผลในการฟื้นฟูต่อผู้มีพลังพิเศษมาก ถ้ามีเวลาก็นอนเยอะๆ”
หวังเวยหู่และพวกอีกสองคนพยักหน้าอย่างเชื่อฟังทันที มองดูศาสตราจารย์จี้เรียกฉินลั่วกับสวี่ตัวตัวออกไป
เฉินเสี่ยวเฟยขนลุกขึ้นมาพูดว่า “โอ๊ยๆ จบแล้วๆ พี่ฉินกับหัวหน้าหน่วยน้อยจบแล้ว!!”
ไป๋ซู่เลื่อนแว่นตา “ใจเย็นๆ พวกเขาสองคนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เธอคิดว่ายังกับโดนจับตอนเด็กๆ เรื่องแอบจีบกันที่โรงเรียนเหรอ?”
หวังเวยหู่: ???
เฉินเสี่ยวเฟยยังคงร้องโวยวาย “อ๊าาาา เขินจะตายไป ขอไว้อาลัยให้พี่ฉินสามวินาที! พวกเธอว่าพี่ฉินรู้ทีหลังจะโทษพวกเราที่ไม่เตือนเขาไหม?”