เมื่อยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตระหง่านเช่นนี้ จึงสัมผัสได้ถึงความเล็กกระจิดริดของตัวเอง ความกลัวจากสิ่งมหึมาเช่นนี้
ทีมรบทั้งหลายต่างไม่กล้าบุกเข้าไปโดยพลการ
จึงพากันรออยู่ตรงทางเข้าเพื่อรอให้ทีมรบอื่น ๆ มาถึง
ฉินลั่วและหวังเวยหู่ไปเจรจากับพวกเขา หารือกันว่าจะเข้าไปอย่างไร แบ่งเป็นกี่กลุ่ม?
ไป๋ซู่กำลังบันทึกภาพอยู่
สวี่ตัวตัวเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน มองไม่เห็นท้องฟ้าแม้แต่น้อย มีแต่กิ่งก้านของต้นไม้
ข้างนอกหนาวเหน็บ เมือง R แม้จะหนาวแต่กลับรู้สึกเขียวชอุ่มไปทั่ว แถมยังได้ยินเสียงนกร้องอันสดใสด้วย ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
รู้สึกเหมือนคนละโลก
แต่ว่าตรงนี้มีหมอกหนาทึบ รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่
สมาชิกทีมเสือชีตาห์และทีมนกพิราบต่างพากันบ่นว่าปากแห้ง หน้าหนังตึง
เจ็บมาก
เฉินเสี่ยวเฟยได้ยินแล้วอดหัวเราะไม่ได้ "พวกคุณไม่มีครีมบำรุงผิวเหรอ? ไม่มีลิปมันเหรอ? เฮ้ พวกเรามี หัวหน้าหน่วยน้อยของเราละเอียดรอบคอบ ฮี่ฮี่"
ตอนอยู่บนรถพวกเขาก็ทาหนาคุ ๆ ไว้แล้ว สวมหน้ากากและแว่นตานิรภัยอีกชั้น ก็แทบไม่มีปัญหา
สวี่ตัวตัวได้ยินพอดี ก็หยิบของออกมาเป็นกำ ๆ ยื่นให้พวกเขา ลืมไปแล้วว่าเก็บมาจากที่ไหน อาจจะได้มาจากร้านเครื่องสำอาง หรือไม่ก็โซนของใช้ประจำวัน ในมิติของเธอมีครีมบำรุงผิวและครีมทามือเป็นกอง ๆ
สมาชิกทีมเสือชีตาห์และทีมนกพิราบรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ต่างส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ
"ขอบคุณพี่โต้วโต้ว พี่โต้วโต้วเป็นคนดีจริง ๆ! อือออ ในที่สุดก็ไม่ต้องทนหน้าจากแล้ว! ปากฉันแห้งแตกหมดแล้ว!"