หุ่นไม้ตัวตลกถูกถามหาเจ้าของร้านครั้งแรกก็คงงงไปชั่วขณะ
นกแก้วจักรกลร้องลั่น "ก้า! ก้า! หาเจ้าของร้าน! หาเจ้าของร้าน!"
ฉินลั่วและพวกมองหน้ากันด้วยความงง???
หุ่นไม้ตัวตลกเก้อเขินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างสุภาพ "ขอถามหน่อยเถอะครับ แขกหาพี่เจ้าของร้านมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"
ฉินลั่วตอบ "มีธุระหน่อย ถ้าไม่สะดวกคุยต่อหน้าก็โทรคุยกันก็ได้"
เขาพูดจบ ประตูเล็กหลังเคาน์เตอร์ก็มีเสียงของอะไรบางอย่างล้มลงดังโครมครามตามมา ราวกับชนอะไรพัง
หวังเวยหู่และไป๋ซู่ผงะระวังตัวทันที "อะไรกัน?"
นกแก้วจักรกลยังร้องลั่น "จบเห่! เสี่ยวหลินจบเห่! เสี่ยวหลินจบเห่!"
หุ่นไม้ตัวตลกเอามือปิดหน้าแล้วร้องอี๊ ๆ อยู่กับที่ ก่อนจะกระดึ๊บ ๆ กระโดดไปหลังเคาน์เตอร์ "แคร่ก" เปิดประตูออก
ข้างในมีเสียงดังออกมาทันที "ปู้ปู้! ห้ามเข้ามา!!!"
โอ้โห??
ทีม 3A ทั้งทีมได้ยินเสียงแหลมแบบเด็กผู้ชายชัดเจน เลยเข้าแถวยืนเอียงคอมองเข้าไปข้างใน
สวี่ตัวตั่วยื่นคอมองผ่านประตูเล็ก เห็นของข้างในล้มระเนระนาด มีเด็กผู้ชายอายุประมาณ 11-12 ปีล้มอยู่บนพื้น
หุ่นไม้ตัวตลกกุลีกุจอประคองเขาลุกขึ้น ยังต้องโดน "เจ้านาย" ตัวน้อยตีหัว "ไอ้โง่! ไอ้โง่! บอกแล้วไงว่าห้ามเปิดประตูเข้ามา! ทำไมฉันถึงสร้างไอ้โง่อย่างแกขึ้นมาได้วะ!!"
นกแก้วจักรกลยังร้อง "โอ้พระเจ้า! โอ้พระเจ้า!" อยู่ไม่หยุด