ร้านอื่นๆ ล้วนเป็นร้านขายของกินเล่นทั่วไป ราคาไม่ต่ำเลย แต่คิดดูแล้วตอนนี้เสบียงขาดแคลน ราคานี้ก็ถือว่าสมเหตุสมผลดี
พวกเขาหลายคนทั้งกินทั้งหยิบ
สวี่ตัวตัวการ์ดมีคะแนนกองเต็มใช้ไม่หมด ฉินลั่วกับพวกเขาก็เหมือนกัน
เพราะปกติกินของในมิติเป็นหลัก บางทีก็ซื้ออาหารแปลกใหม่จากฐานที่มั่น ที่เหลือส่วนใหญ่ก็ไม่มีที่ต้องใช้คะแนน
แต่เดินไปเดินมาก็มาเจอร้านแปลกใหม่ร้านหนึ่ง เป็นร้านเล็กๆ สไตล์พื้นบ้าน ป้ายชื่อเขียนว่า[ร้านสมบัติของอาลินนักเล่นแร่แปรธาตุ]
สี่คนกับซอมบี้หนึ่งตัวหยุดฝีเท้าทันที แล้วหันเข้าไปผลักประตูเข้าไป ก็มีเสียงกระดุกลมดังขึ้น พร้อมกับนกแก้วจักรกลข้างประตูก็ส่งเสียงพูดว่า "ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับสู่ร้านสมบัติของอาลิน~"
เสียงนี้ฟังดูเป็นเสียงแหบแบบอิเล็กทรอนิกส์ รสนิยมของเจ้าของร้านช่างแปลกประหลาดจริงๆ
รู้สึกว่าเข้ามาแล้วแสงสว่างมืดลง เหมือนหลงเข้าไปในมิติเวทมนตร์อะไรสักอย่าง
หน้าร้านมีหุ่นเชิดตัวตลกสวมหมวกนักมายากลกำลังคิดบัญชีอยู่ เห็นพวกเขาก็เอ่ยด้วยเสียงไร้อารมณ์ว่า "ดูได้ตามสบาย จ่ายเงินเอง ถ้าไม่จ่ายแล้วออกไป ผลที่ตามมาคือรับผิดชอบเอง"
พูดจบนกแก้วที่ประตูก็หัวเราะอย่างน่าขนลุก "แคกๆ! รับผิดชอบเอง! รับผิดชอบเอง!"
ทำให้กดดันขึ้นมาทันที
เสียดายที่ฉินลั่วกับพวกเขาไม่ใช่คนปกติ ความกล้าก็ไม่ได้น้อยขนาดนั้น
เฉินเสี่ยวเฟยมองนกแก้วจอแจแถมยังพูดพร้อมกับหัวเราะ "รู้สึกเหมือนกับผู้ควบคุมห้องส่งออกอากาศเลย พูดหนึ่งประโยคมันก็พูดซ้ำตามสองประโยค"