คืนนั้นพวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
สมาชิก 3A ทั้งหมด ตู้ชุนเจียง ต้าเฉียวเสี่ยวเฉียว มู่เอินหยาจางฉือ และดอกไม้กินคนน้อย ๆ ที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหน้าต่าง หายากจริง ๆ
สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปที่คู่หนุ่มสาวที่กำลังจะจัดงานแต่งงาน
จ้องมองทั้งสองคน
ฉินลั่วและสวี่ตัวตัวรู้สึกอึดอัดอย่างที่สุด แม้จะนั่งชิดกัน แต่ใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ
“แหวะ สวี่ตัวตัวเธออายง่าย ใครมีอะไรจะถามก็ถามฉันตรง ๆ เลย!”
หัวหน้าทีมฉินรับภาระทั้งหมดไว้
พูดได้อย่างองอาจมาก!!
ทุกคนพากันส่งเสียงเย้ยหยัน หรือไม่ก็ทำเสียงจุ๊ ๆ แสดงว่าไม่อยากมอง
“ดูท่าทางสะใจของนายสิ~~”
“ใช่แล้ว ตัวน้อยของเราอายง่าย ไม่มีนายไม่ได้จริง ๆ ใช่ไหม?”
“อิจฉาจริง ๆ”
ยากนักที่คู่รักคู่นี้จะตกอยู่ในกำมือพวกเขา ต้องแซวให้หายแค้น
ฉินลั่วและสวี่ตัวตัวหน้าแดงตลอดทั้งคืนจริง ๆ
เสี่ยวเฉียวดูแล้วร้องไห้ “หวานจนฟันผุเลยพวกนาย ขี้อายกันขนาดนี้เลยเหรอ?!”
มู่เอินหยาก็บ่นด้วยความปวดหัว “ว่าไงล่ะ ทำเอาพวกเราขวยไปด้วย”
เฉินเสี่ยวเฟยเคี้ยวซี่โครงหมูทอดน้ำปลาหวานแล้วพูดว่า “ฉันชินแล้ว ก่อนที่หัวหน้าหน่วยน้อยจะรู้สึกตัว ทั้งสองคนก็เหนอะหนะกันแล้ว ตอนนี้รู้สึกตัวแล้วยิ่งเหนอะหนะ”
แถมยังมีความขวยเขินเจืออยู่อีกนิดหน่อย
รอบข้างเต็มไปด้วยฟองอากาศสีชมพู
ดูแล้วปวดฟัน
แต่ที่หัวหน้าหน่วยน้อยของพวกเขากลับมาเป็นปกติได้ และพี่ฉินของเขาจะได้แต่งงานกับหัวหน้าหน่วยน้อย เห็นทั้งคู่มีความสุขแบบนี้ เขาดีใจยิ่งกว่าใคร
เฉินเสี่ยวเฟยถึงขั้นอยากฮัมเพลง
หลังจากแซวคู่รักเสร็จ ทุกคนก็เริ่มกินดื่ม แล้วก็คุยเล่นต่อไป