เมือง R อยู่ไกลจากพวกเขาออกไปอีก ต้องขับรถประมาณสองวันกว่าๆ
อากาศหนาวขนาดนี้ คิดว่าซอมบี้คงถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปหมดแล้ว ถูกฝังอยู่ใต้หิมะ
อย่างน้อยระหว่างทางครั้งนี้ก็ไม่เจอซอมบี้ สาเหตุหลักก็คือมองไปทางไหนก็ขาวโพลนไปหมด ถ้าไม่ได้แว่นตานิรภัยรุ่นใหม่จากสำนักงานใหญ่ มองนานๆ คงเป็นโรคตาบอดหิมะกันพอดี
ออกข้างนอกก็ต้องใส่หน้ากากด้วย ไม่เช่นนั้นอุณหภูมิติดลบหลายสิบองศาคงทำให้หน้าตาแข็งทื่อไปหมด
หน้ากากที่ทำจากวัสดุพิเศษอุ่นมาก พอแนบไปกับใบหน้าก็สบายสุดๆ
โชคดีที่พวกเขาทุกคนเป็นคนตัวสูง ไหล่กว้างขายาว ใส่ชุดอะไรก็ดูดี ไม่เช่นนั้นพอสวมหน้ากากชุดนี้คงดูเหมือนโจรกระจอกๆ
ตอนนี้ใส่หน้ากาก ใส่แว่นตานิรภัย สวมชุดรบ ก็ยังดูเท่ห์และดุดันดีอยู่
สวี่ตัวตัวสวมชุดโลลิต้าที่ทั้งอบอุ่นและหรูหรา มือสวมถุงมือลูกไม้สีขาว สวมหมวกโบเน็ตต์ ดูประณีตมาก
เธอเป็นคนที่ประณีตตั้งแต่หัวจรดเท้า
ฉินลั่วกับพวกนั้นดูเท่ห์ แต่จริงๆ แล้วแค่ไปเข้าห้องน้ำกลับมาก็กระโดดโลดเต้นกันแล้ว
“เชี่ย! หนาวจะตาย หนาวจะตาย!”
“โอ้ย! โคตรจะแย่ โคตรจะแย่!”
“โอ้วๆๆ!”
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว! รีบปิดประตูรถสิ!”
ทั้งสี่คนพุ่งเข้ามาทันที พอกลับมาก็ส่งเสียงร้องโวยวายไปหมด ตัวสั่นเทาด้วยความหนาว
“ไม่ได้การเลยนะ! ข้างนอกนี่ไม่ใช่แค่ติดลบสี่สิบห้าสิบองศา! รู้สึกเหมือนจะติดลบเจ็ดสิบแปดสิบองศา!”
เฉินเสี่ยวเฟยพอจะกลับมาก็ส่งเสียงร้องลั่น ไม่กล้าจินตนาการว่าถ้าไม่มีเสื้อผ้าใหม่กับรถถังหิมะดัดแปลงจากสำนักงานใหญ่ คงจะแข็งตายทันทีที่ออกจากฐานที่มั่น