แต่สุนัขใหญ่ขี้อาย เอาแต่เขินอาย สุดท้ายก็ไม่ได้กอดกัน เพราะข้างนอกมีไฮยีนากลายพันธุ์เป็นฝูงกำลังไล่วิ่งตามรถพวกเขา
ถึงขั้นอยากกัดล้อรถพวกเขาด้วยซ้ำ
ไป๋ซู่เปิดช่องดาดฟ้าตรง ๆ ขึ้นไปยิงไปหลายตัว แต่พวกมันก็ยังไล่ตามพวกเขาไม่เลิก
เฉินเสี่ยวเฟยตกใจ “ที่นี่มันมีไฮยีน่าแบบนี้ได้ยังไง?!”
เพราะการกลายพันธุ์ พวกมันตัวใหญ่ขึ้น หน้าน่ากลัวเต็มไปด้วยความดุร้าย ร่างที่บนยาวล่างสั้นแบบนี้ดูน่าเกลียดจริง ๆ
ฉินลั่วก็รีบพลิกตัวไปตรงแถวกลางทันที เริ่มช่วยจัดการไฮยีนากลายพันธุ์
จู่ ๆ ก็มีเสียงจากช่องอื่นในช่องทีมรบดังมา “เราคือทีมเพลิง! ให้ตาย! พวกมันกัดยางเราแตกไปหนึ่งเส้นแล้ว!”
หวังเวยหู่ตอบกลับทันที “จอดข้างทางก่อน รายงานตำแหน่งมา ให้ทีมข้างหลังช่วยปราบไฮยีน่าให้ พอสถานการณ์สงบแล้วค่อยเปลี่ยนยาง”
ทีมเพลิงได้ยินแล้วรีบรายงานตำแหน่ง ตรงกับคันหน้าที่อยู่ข้างหน้าทีม 3A พอดี
เฉินเสี่ยวเฟยมองแล้วพูด “ได้ พวกนายรอไว้ เราทีม 3A ห่างจากทีมเพลิงของพวกนายแค่ 2 กิโลเมตร ประมาณสิบนาทีถึง”
ทีมเพลิงได้ยินแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก ทีม 3A ตอนนี้คือยาดับทุกข์ของทีมรบ “ทีมเพลิงรับทราบ จอดข้างทางแล้ว”
หวังเวยหู่รับคำแล้วก็เร่งเครื่องไปข้างหน้า ลมหนาวพัดโชย ๆ
เพราะช่องดาดฟ้าเปิดอยู่ ลมหิมะพัดเข้ามา ทำให้ผมของสวี่ตัวตัวปลิวว่อน โชคดีที่มีหมวกกดไว้ จึงไม่บดบังสายตา เธอก็เงียบ ๆ ใส่แว่นตานิรภัย