ไป๋ซู่บอกให้เฉินเสี่ยวเฟยไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขา "แค่ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองก็พอ"
ฉินลั่วถูกลมหนาวพัดจนหน้าแข็ง เก็บกวาดถนนช่วงนี้เสร็จก็รีบลงมา ปิดช่องดาดฟ้าตามความเคยชิน "ให้ตายสิ หน้าจะแข็งตายอยู่แล้ว อีกกี่กิโลถึงเมืองไอ?"
หวังเวยหู่ดูแผนที่ "อีกสี่ร้อยกว่ากิโล พวกนายนอนพักได้เลย"
ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
ฉินลั่วให้หวังเวยหู่สลับกัน ให้ตัวเองขับแทน หวังเวยหู่บอกว่าไม่เป็นไร "พี่ฉินไปนอนเถอะ ระยะแค่นี้ผมไหว พวกนายไปพักกันเถอะ"
พวกเขาร่วมรบกันมานานขนาดนี้
เมื่อหวังเวยหู่พูดว่าไหว พวกเขาก็ไม่เกรงใจ รีบพักผ่อนทันที
ไฟในรถถูกเปิดเป็นแสงสลัวนุ่มนวล
สวี่ตัวตัวชงชาขิงน้ำตาลทรายแดงเข้มข้นให้พวกเขาสี่คน
ทุกคนกล่าวขอบคุณเธอ
แม้ระหว่างทางจะชอบพูดหยอกล้อกัน แต่จริง ๆ แล้วการนั่งรถนานขนาดนี้ก็เหนื่อยไม่น้อย
ตลอดทางต้องตื่นตัวตลอดเวลา ต้องคอยเคลียร์ถนนเป็นระยะ เฉินเสี่ยวเฟยก็ใช้พลังพิเศษตลอด การจะบอกว่าไม่เหนื่อยเลยก็โกหกทั้งนั้น
ตอนนี้ทุกคนเงียบ ๆ กันเล็กน้อย หลังดื่มชาขิงร้อน ๆ ร่างกายก็อบอุ่นขึ้น จึงห่มผ้าห่มเตรียมตัวนอนหลับให้เต็มที่
ฉินลั่วดื่มชาขิงเสร็จก็หันกลับไปดูอาการของสวี่ตัวตัว โน้มตัวไปที่เบาะหลัง ยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ อุณหภูมิอุ่น ๆ แบบนี้ ไม่ได้เย็นเฉียบเหมือนก้อนน้ำแข็งเลย
มหัศจรรย์
"รักษาความอบอุ่นตัวเองไว้นะ อย่ากลายเป็นซอมบี้แช่แข็งจริง ๆ รีบนอนเถอะ อย่านั่งทำตาปริบ ๆ"