ซูชิงลั่วตกตะลึงยิ่งกว่าผู้ใด เพราะนางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะสามารถใช้มุมมองเช่นนี้พิสูจน์ว่าหลิ่วซื่อละโมบสินสอดของนาง
ตอนที่นางมาถึงเมืองหลวงนั้นอายุเพียงสิบปี ร้านค้าเหล่านี้ช่วงแรกเป็นท่านย่าเป็นผู้ดูแลให้ ทุกเดือนจะเรียกนางไปตรวจสอบบัญชี
ต่อมาท่านย่าเรี่ยวแรงไม่พอ หลิ่วซื่อก็อาสาเข้ามารับช่วงต่อ
ครึ่งปีแรกหลิ่วซื่อยังคงตรวจบัญชีกับนาง หลังจากนั้นก็อ้างว่ายุ่ง เหลือแค่สามเดือนตรวจครั้งหนึ่ง สุดท้ายก็ใช้ข้ออ้างว่าน้าสะใภ้จะไม่ทำร้ายหลานสาว บัญชีก็ขี้เกียจตรวจทานกับนาง
นางหน้าบาง คิดว่าทรัพย์สินเป็นสิ่งนอกกาย อีกทั้งนึกถึงว่าหลิ่วซื่อเป็นญาติ ปฏิบัติต่อนางไม่เลว หลายปีมานี้จึงไม่เคยเอ่ยอะไรเลย
หลิ่วซื่อหน้าแดงแล้วซีดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพึมพำออกมาว่า "ชิงลั่วถึงอย่างไรก็ยังเด็ก ข้าเห็นใจนาง เกรงว่านางจะถูกบ่าวหลอก ก็เลยรับช่วงร้านค้ามาดูแล..."
ต่อหน้าผู้คนมากมาย คำโกหกของนางออกจะกล่าวต่อไปไม่ได้
หลูเหิงจือกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณหนูซูบัดนี้ก็สิบหกแล้ว การถอนหมั้นก็เสร็จสิ้นแล้ว เช่นนั้นร้านค้าควรคืนได้กระนั้นหรือ?"
น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
หลิ่วซื่อถูกอำนาจที่แผ่ออกจากร่างของเขาข่มไว้ กล่าวเสียงเบา "เป็นธรรมดา..."
หลูเหิงจือกล่าวเรียบๆ "ภายในหนึ่งเดือนนี้ ให้ส่งมอบให้เรียบร้อย"
เขากวาดสายตามองทุกคน "เรื่องวันนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของสตรี ผู้ใดห้ามปริปากแพร่งพราย มิเช่นนั้นจะถูกขับออกจากตระกูลลู่"
น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจ
ทุกคนกล่าวตอบรับพร้อมกัน
หลูเหิงจือกล่าวอีก "เฝ้าอยู่ทั้งคืน ทุกคนก็เหนื่อยแล้ว ต่างแยกย้ายเถิด"
หลิ่วซื่อถลึงตาใส่ซูชิงลั่วหนึ่งทีแล้วลุกจากไปด้วยความเดือดดาล