เพียงชั่วพริบตา หลูเหิงจือก็กลับคืนสู่ภาวะปกติ
มองสตรีสาวอ่อนโยนและงดงามตรงหน้า เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบว่า “การถอนหมั้นมิใช่เรื่องเล่น ๆ เจ้าคิดดีแล้วหรือ จะไม่เสียใจภายหลังหรือ”
ซูชิงลั่วพยักหน้า “เจ้าค่ะ ชิงลั่วคิดดีแล้ว ไม่เสียใจเป็นอันขาด”
แววตาหลูเหิงจือลุ่มลึกขึ้น
ซูชิงลั่วกล่าวว่า “ซานเหย่ ข้ากับหลูเหยี่ยน…”
“เรียกข้าว่าท่านพี่สาม” หลูเหิงจือเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงไพเราะราวกับธารน้ำใสไหลผ่านโขดหิน
ซูชิงลั่วยืนนิ่งงันกับคำพูดที่ไร้ต้นสายปลายเหตุนั้น ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงยึดติดกับการเรียกขานที่เธอมีต่อเขาในทันที
เมื่อหลายปีก่อนในงานเลี้ยงครอบครัว เธอเคยเรียกเขาว่าท่านพี่สามตามคนอื่น ๆ อยู่บ้าง แต่บัดนี้นางเติบใหญ่แล้ว บุรุษและสตรีมีระยะห่าง การเรียกด้วยคำสนิทสนมเช่นนั้นย่อมไม่เหมาะสมนัก
ราวกับเข้าใจความกังวลของนาง หลูเหิงจือจึงกล่าวต่อว่า “ในเมื่อต้องการให้ข้าช่วยตัดสิน ยังจะทำตัวห่างเหินกับข้าอีกหรือ”
ที่แท้เขาหมายความเช่นนี้นี่เอง
ซูชิงลั่วไม่คิดมาก พลันเอ่ยเรียกขึ้นว่า “ท่านพี่สาม”
เสียงของหญิงสาวกังวานใส อีกทั้งยังมีความกังวานโปร่งเบา ไพเราะยิ่งกว่าเสียงนกขมิ้นเสียอีก
หลูเหิงจือมองนางครู่หนึ่ง “ท่านพี่สามรับปากแล้ว”
ซูชิงลั่วชะงักงันโดยไม่รู้ตัว “แต่ท่านยังไม่ได้ฟังเหตุผลของข้าเลย…”
“สำคัญด้วยหรือ” น้ำเสียงของหลูเหิงจือแฝงความหยิ่งทะนงราวกับดูแคลนทุกสิ่ง “ในเมื่อเจ้าต้องการถอนหมั้น เหตุผลใด ๆ ก็ช่าง ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาอย่างแน่นอน”
ในใจซูชิงลั่วสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
เหตุใดเขาจึงเชื่อใจนางเช่นนี้
หลังจากความตกตะลึง ในใจกลับพลันมีความหวั่นไหวอย่างไม่มีสาเหตุ