ระบบ? ผู้ดูแล? หรือ GM? ใครก็ได้... แกออกมาเดี๋ยวนี้นะ!
แกอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ ไอ้ที่ว่าเสริมความหล่อหน่อย มันไปโล้ดเอาจิลล์ฉันหายไปได้ไง? ฉันผู้ชายสูงหนึ่งแปดห้าแท้ๆ ทำไมกลายเป็นโลลิต้าตัวเล็กๆ ได้วะ?
ตรงหน้ามีแผงแสงผุดขึ้นมา มีสัญลักษณ์แปลกๆ วิ่งกระโดดไปมาอย่างรวดเร็ว
จากนั้น เสียงไร้อารมณ์เมื่อครู่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เพียงแต่ว่า ครั้งนี้น้ำเสียงดูเหมือนจะมีความลังเลปนอยู่นิดหน่อย
"เป็นไปได้ว่า... นี่คือภาพลักษณ์ที่ผู้เล่นท่านนี้ชื่นชอบ...?"
ประโยคนี้ทำให้ไป๋เยี่ยนรู้สึกเขินไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็แค่ชั่วขณะเท่านั้น
จากนั้นก็เดือดดาลอีกครั้ง: "ชอบโลลิต้ามันผิดกฎหมายรึไง!? ชอบโลลิต้าไม่ได้หมายความว่าฉันอยากเป็นโลลิต้า เข้าใจมั้ย?"
"ตามกฎหมายของดินแดนที่ผู้เล่นสังกัดอยู่ ความผิดนี้อาจมีโทษจำคุกตั้งแต่สามปีขึ้นไป..."
อย่ามาเสี้ยมว่า ฉันเป็นพวกสัตว์เดรัจฉาน! แล้วก็อย่ามาเปลี่ยนประเด็น! ฉันถามอย่างเดียว แกเปลี่ยนกลับได้มั้ย? ฉันไม่เอาการเสริมหล่อแล้ว ขอแบบเดิมๆ ฉันก็ดีแล้ว!
ไป๋เยี่ยนฟาดมือลงบนแผงแสง
ฝ่ามือทะลุผ่านไปเลย
เธอตั้งตัวไม่ทัน ตัวจึงเซไปข้างหน้า หน้าผากกระแทกเข้ากับกำแพงหิน เจ็บจนต้องย่อตัวลงกุมหัว
ร่างกายนี้ไม่เพียงแต่เตี้ย แต่จุดศูนย์ถ่วงก็เปลี่ยนไปด้วย
เสียงของระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดังขึ้น:
"ขออภัยอย่างสุดซึ้งจริงๆ เป็นไปได้ว่ามีความปั่นป่วนที่ไม่ทราบสาเหตุ ทำให้การสร้างตัวละครเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย แต่ในตอนนี้ ตัวละครถูกสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว และผูกพันกับผู้เล่นอย่างลึกซึ้ง ไม่สามารถแก้ไขได้"
"ความปั่นป่วนที่ไม่ทราบสาเหตุ?"
ไป๋เยี่ยนกุมหน้าผากแล้วเงยหน้าขึ้น
"แกบอกมาชัดๆ สิว่าอะไรปั่นป่วนแกได้? เน็ตหลุด? เซิร์ฟเวอร์น้ำท่วม? หรือว่าพวกโปรแกรมเมอร์แกทำดาต้าเบสหายแล้วหนีกันไปหมด?"
สัญลักษณ์บนแผงแสงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
"ข้อมูลที่เกี่ยวข้องเกินสิทธิ์ของนักสำรวจมือใหม่"
"เวลาทำผิดก็ไม่รู้เรื่อง พอถึงเวลาไล่เบี้ยก็บอกสิทธิ์ไม่พอ"
ไป๋เยี่ยนหัวเราะเย็น
"กระบวนการทำงานของพวกแกเนี่ย โตเต็มวัยมาแล้วนะ"
ระบบไม่ตอบสนอง
ไป๋เยี่ยนก้มลงมองตัวเอง มุมปากกระตุกสองครั้ง
ผมยาวสีขาว
แขนเรียวเล็ก
ใต้ชายกระโปรงคือขาเล็กๆ สองข้างที่สวมรองเท้าบูทสั้น
ระบบแม้แต่เสื้อผ้าก็จัดหาให้เธอครบชุด เป็นชุดโลลิต้า ฝีมือก็ไม่เลว แถมยังใส่พอดีตัวอีกต่างหาก
ปัญหาก็คือมันพอดีตัวเกินไป
นี่แสดงว่าระบบไม่ได้กดผิดแค่ตัวเลือกเดียว แต่ตั้งใจออกแบบตัวละครให้เธออย่างครบเครื่องทั้งชุดตั้งแต่หัวจรดเท้า
งั้นฉันขอทิ้งตัวละครแล้วสร้างใหม่ได้มั้ย?
"ได้แน่นอน ขอแจ้งให้ทราบว่า การผูกพันอย่างลึกซึ้งหมายถึง ตัวละครในเกมถูกสร้างขึ้นจากการสกัดร่างกายและจิตวิญญาณของผู้เล่นในโลกความเป็นจริง การตายในเกม คือการตายจริงๆ ขออภัยอย่างยิ่งต่อความไม่สะดวกที่เกิดขึ้นกับท่าน ขอให้ท่านเกิดใหม่โดยสวัสดิภาพ"
เฮ้ย พี่? เอาจริงดิ?
ไป๋เยี่ยนเริ่มมึนงง
ทิ้งตัวละครเนี่ย แปลว่าให้ตัวเองไปเกิดใหม่เลยงั้นเหรอ?
มือที่เธอยื่นไปทางปุ่มออกเกมค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ หดกลับมาอย่างเงียบๆ
ที่มุมขวาล่างของแผงแสง มีไอคอนสีแดงๆ อยู่อันหนึ่งจริงๆ
"สละการสำรวจ (จำกัดเวลา ใช้ได้ครั้งเดียว)"
ข้างล่างยังมีข้อความเล็กๆ อีกบรรทัด
"การดำเนินการนี้ไม่สามารถยกเลิกได้"
ไป๋เยี่ยนจ้องมันอยู่สองวินาที แล้วก็ลากแผงแสงไปไว้ข้างๆ อย่างไม่ลังเล
ลากเธอเข้าสู่เกมโดยไม่แม้แต่จะถามความเห็นสักคำ
ตอนนี้จิลล์ก็หาย กลับบ้านก็ไม่ได้ แถมยังอาจจะตายมึนๆ ได้ทุกเมื่อ?
แกเป็นของบกพร่องประเภทไหนกันเนี่ย?
ฉันมีคำถามอีกข้อ
ไป๋เยี่ยนนั่งตัวตรง สีหน้าเคร่งเครียด
"ร่างเดิมของฉันไปไหนแล้ว?"
"แปลงร่างเสร็จสิ้นแล้ว"
"ยังส่งกลับคืนได้มั้ย?"
"ไม่สามารถย้อนกลับได้"
แล้วตัวฉันในโลกความจริงล่ะ?
"ไม่มีอยู่แล้ว"
ภายในห้องหินมีเพียงเสียงแคร็กของไฟที่กำลังลุกไหม้
ไป๋เยี่ยนอ้าปาก อยู่นานก็พูดไม่ออก
ตอนแรก เธอยังมีความหวังลมๆ แล้งๆ
บางทีที่นี่อาจเป็นเกมเสมือนจริงบางอย่าง บางทีตัวเธอในโลกความจริงอาจยังนอนอยู่บนเตียง รอให้ผ่านด่านแล้วค่อยตื่นขึ้นมา เรื่องที่แย่ที่สุดก็คงเป็นแค่ต้องนอนโรงพยาบาลให้ใครสักคนช่วยปั๊มหัวใจ
แต่ระบบพูดอยู่สามประโยค ก็ปิดตายทางหนีทั้งหมดทันที
ไม่ใช่ความฝัน
ไม่ใช่ภาพฉาย
ตัวเธอทั้งคนถูกย้ายมาที่นี่จริงๆ
ตัวกลับไปไม่ได้ จิลล์ก็กลับไปไม่ได้
ไป๋เยี่ยนยกมือขึ้นจับเนื้อผ้าที่หน้าอก ผ่อนลมหายใจอึดอัดออกมาหนึ่งที ใต้ฝ่ามือ หัวใจที่แปลกตาดวงนี้เต้นเร็วจนน่ากลัว
เธอยังไม่ได้แม้แต่จะพูดกับพ่อแม่สักคำ
ประวัติการค้นหาในคอมก็ยังไม่ได้ลบ
ถ้าต้องมาตายที่นี่ บทสรุปชีวิตของเธอคงต้องเปลี่ยนจาก "จากไปตั้งแต่อายุยังน้อย" กลายเป็น "ตายอย่างไม่สง่างาม" แน่นอน
ไป๋เยี่ยนซบหน้าลงในมือทั้งสองข้าง เงียบไปสิบกว่าวินาที
พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอแดงเล็กน้อย แต่เสียงกลับนิ่งลง
ไม่เอาน่า ฉันถามแกอย่างเดียว สถานการณ์แบบนี้มันไม่มีค่าชดเชยอะไรบ้างเหรอ? ซ่อมก็ซ่อมไม่ได้ ออกก็ออกไม่ได้ งั้นฉันก็โดนหลอกเอาเปรียบเปล่าๆ งั้นสิ? ยังมีความยุติธรรมอยู่มั้ย? ยังมีกฎกติกาอยู่มั้ย?
ต้องอยู่รอดให้ได้ก่อน
เรื่องอื่นๆ ทั้งหมด ต้องรออยู่ข้างหลังคำสามคำนี้
"เกมนี้มุ่งมั่นเพื่อความยุติธรรมและเที่ยงธรรม สำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ ขออภัยอย่างยิ่ง มาตรการชดเชยสามารถมอบให้ได้ดังนี้: เพิ่มระดับคุณภาพของรางวัลสุ่มจับสามเลือกหนึ่งจากแคมป์มือใหม่ขึ้น 1 ระดับ และเพิ่มระดับคุณภาพของรางวัลสุ่มจับอาวุธสามเลือกหนึ่งขึ้น 1 ระดับ"
สายตาของไป๋เยี่ยนขยับเล็กน้อย
ให้ชดเชยได้จริงๆ ด้วย
ก็แสดงว่าระบบรู้สึกผิดจริงๆ
เมื่อรู้สึกผิด จำนวนที่ให้ไม่ได้ปล่อยให้มันพูดฝ่ายเดียว
“5 ระดับ! ไม่งั้นชดเชยบาดแผลในใจข้าไม่ได้!”
"ผู้เล่นที่เคารพ ท่านโลภเกินไปแล้ว หากเริ่มเกมด้วยอุปกรณ์ระดับท็อป แล้วทีมของข้าจะพากันอย่างไรต่อไป? 2 ระดับ เพิ่มอีกไม่ได้แล้ว"
ไป๋เยี่ยนเงยหน้าขึ้นทันที
"เดี๋ยว เมื่อกี้แกพูดว่า 'ทีมของข้าจะพากันอย่างไรต่อไป' ใช่มั้ย? แกไม่ใช่ระบบเดียว?"
ห้องหินเงียบลง
ตัวอักษรบนแผงแสงไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
"พูดผิด ข้อความที่ถูกต้องคือ: การดำเนินเกมในภายหลังจะยากต่อการรักษาสมดุล"
"ระบบเนี่ยจะพูดผิดได้ยังไง?"
"ไม่ได้"
"งั้นแกอธิบายมาสิ"
"ข้อมูลที่เกี่ยวข้องเกินสิทธิ์ของนักสำรวจมือใหม่"
"..."
ไป๋เยี่ยนจำประโยคนี้ไว้ในใจ
ระบบนี้มีปัญหา
มันไม่ใช่แค่เครื่องประกาศกฎกติกาธรรมดา อย่างน้อยในตอนนั้น มันมีการอ้างอิงถึงตัวเองอย่างชัดเจน
แต่ตอนนี้ถามไปก็ไม่มีประโยชน์
เธอไม่มีสิทธิ์ และไม่มีพลัง
"4 ระดับ! แกรู้มั้ยว่าผู้ชายสูงหนึ่งแปดห้าถูกแกเปลี่ยนเป็นเด็กผู้หญิงสูงหนึ่งห้าป้า ใจมันจะพังขนาดไหน? ร่างบอบบางแบบนี้ ฉันจะเอาตัวรอดยังไงไหว? เอา 4 ระดับเถอะ!"
"ผลการตรวจวัด: ผู้เล่นเดิมมีความสูงจริง (ไม่รวมรองเท้า) 181.7 เซนติเมตร"
"ความหนาของพื้นรองเท้าก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย!"
"ความหนาของพื้นรองเท้าทั่วไปไม่ถึง 3.3 เซนติเมตร"
"ความสูงทางจิตวิญญาณหนึ่งแปดห้า! อย่ามาขัด!"
ไป๋เยี่ยนตบหน้าอกแบนๆ ของตัวเอง
แล้วฉันเสียแค่ความสูงสามสิบเซนติเมตรรึไง? แกคิดถึงชิ้นส่วนสำคัญอื่นๆ บ้างมั้ย? นี่คือความเสียหายร้ายแรงต่อความสมบูรณ์ของร่างกาย!
"ร่างกายของตัวละครไม่มีความพิการ โครงสร้างทางสรีรวิทยาสมบูรณ์ สภาพสุขภาพดีเยี่ยม"
"สปีชี่ส์เปลี่ยนไปแล้ว ยังจะมาพูดเรื่องสุขภาพดีอีกเหรอ?"
"3 ระดับ คือความจริงใจสูงสุดที่ข้าสามารถมอบให้ได้ ไม่อย่างนั้น ความยุติธรรมของเกมจะไม่สามารถรับประกันได้"
"ตกลง!"
หลังจากพังพินาศอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เยี่ยนก็ตัดสินใจทันทีว่าจะเอาความผิดพลาดของระบบนี้มาแลกกับของตอบแทนที่จับต้องได้บ้าง
ให้ตายเถอะ ฟังจากที่มันพูด ที่นี่ตายแล้วตายเลยจริงๆ นี่นา!
ใครจะไปรู้ว่าเกมที่มีข้อตกลงเอาเปรียบขนาดนี้ ถูกสร้างขึ้นมาโดยสิ่งมีชีวิตแบบไหนกันแน่
อย่างน้อยเธอก็ยังไม่อยากตายเร็วขนาดนี้ สู้พังพินาศไปก็ไม่เห็นได้อะไร ขออะไรที่จับต้องได้ดีกว่า
ระบบที่ถูกเธอตกลงอย่างเด็ดขาดแบบนี้ ทำให้เงียบไปหลายวินาที
รู้สึกเหมือนตัวเองตั้งราคาไว้สูงเกินไป
ส่วนไป๋เยี่ยนก็เริ่มคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
คุณภาพเพิ่มขึ้นสามระดับ
แคมป์หนึ่งครั้ง อาวุธหนึ่งครั้ง
ตราบใดที่ระดับคุณภาพของเกมนี้ไม่ได้เป็นแบบ "ขยะ, ขยะมาก, ขยะเป็นพิเศษ" เธอก็ไม่ขาดทุนแน่นอน
ส่วนปัญหาเรื่องเพศ...
ยังไม่คิดตอนนี้
คิดไปอีกวินาทีเดียว ความดันโลหิตคงพุ่งทะยานแน่นอน