[สาวน้อยน่ารักกับหมาป่าหน้าหยิ่ง เหมาะกันมาก]
[อ๊ากกก!!! นั่นมันตัวโกงชัด ๆ พี่ชายอย่าติดกับนะ เธอแค่อยากใช้ประโยชน์จากพี่!]
[ผมชอบคุณพี่หมายเลข 1 ที่สุด อยากจะเลียจอ!]
[เทียบกับสาวหวานแล้ว ผมชอบเซี่ยงเนี่ยนเจินกับพี่ชายข้าง ๆ เธอมากกว่า ดอกไม้ขาวแกร่งกับหนุ่มเท่สุดจะเข้ากัน!]
[พวกคุณเป็นบ้าหรือไง ยังไม่รู้เรื่องเลยจะจิ้นกันแล้ว ทุกคนแม่งเพี้ยนกันหมด]
[นี่คือการถ่ายทอดสดเขตต้องห้ามที่จริงจัง! ไม่ใช่กลุ่มแฟนคลับของพวกคุณ! ช่วยแยกวงจิ้นซีพีไปเล่นที่อื่นเถอะ!]
ซีหงเหวินมองไปรอบ ๆ ตอนที่พวกเขาปรากฏตัว รอบข้างมืดสนิท แต่ก็ยังพอเห็นเงาต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน กลิ่นในจมูกก็เป็นอากาศบริสุทธิ์แบบป่าเขาจริง ๆ
จามหนึ่งที ซีหงเหวินเดินไปข้างกายจางฉีหลิง: "คุณไม่เอาเสบียง ฉันก็มีแค่ไฟฉายหนึ่งอัน ยังไม่รู้ว่าจะเจออะไรข้างหน้า งั้นเราตั้งค่ายที่นี่ รอฟ้าสางค่อยไปกันดีไหม?"
จางฉีหลิงมองความมืดรอบตัว ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางเฉียบแหลมมาก รอบนี้ไม่พบร่องรอยของสัตว์ใหญ่เลย หากมีแมลง นางก็สามารถใช้เลือดตัวเองปกป้องร่างกายหลบหนีได้
พูดง่าย ๆ คือ ไม่มีอันตราย
นางพยักหน้าเบา ๆ ถือว่าเห็นด้วยกับข้อเสนอ
ซีหงเหวินวางเป้ลง ลำบากหยิบถุงพลาสติกกึ่งโปร่งใสออกมา เทถุงนอนแบบพกพาสามใบออกมา
ส่งให้จางฉีหลิงหนึ่งใบ เขาตบตำแหน่งข้างตัวเอง พูดเสียงเบา: "สุภาพสตรีก่อน คุณนอนก่อนได้ คืนนี้ฉันเฝ้ายามเอง"
ตอนแรกจางฉีหลิงพิงต้นไม้ที่ห่างจากซีหงเหวินไม่กีก้าว พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น ความเย็นชาและห่างเหินในดวงตาแทบล้นออกมา มองซีหงเหวินหนึ่งที แล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง
ซีหงเหวินลังเลเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าสมาชิกทีมคนนี้คิดอะไรอยู่
..... คนนี้ อ่านฉันไม่ออกเลย
จางฉีหลิงต้องเอ่ยปาก: "นอน"
ซีหงเหวินขมวดคิ้วเตือน: "พรุ่งนี้เราต้องเดินป่า ต้องใช้แรงเยอะ คุณ—"
"นอน"
จางฉีหลิงต้องเอ่ยปากอีกครั้ง ขัดจังหวะซีหงเหวิน สายตานางจ้องไปที่ลำคอของชายหนุ่ม แค่กดที่หลังคอทีเดียว คนพูดไม่หยุดคนนี้ก็จะหลับไปทันที...
ซีหงเหวินไม่รู้ว่าทำไมรู้สึกเย็นวาบที่หลัง หันหัวทันที สิ่งที่เห็นมีแต่ความมืดมิด
ในคืนที่ไร้แสงจันทร์ ป่าเขาก็เหมือนสัตว์ร้ายรอเหยื่อ เฉพาะเงาต้นไม้ที่แทรกซ้อนกันก็พอจะทำให้ตกใจแล้ว
หดคอเล็กน้อย ซีหงเหวินปิดปากไปเอง เขารู้สึกว่าผู้หญิงชื่อจางฉีหลิงคนนี้ มีออร่าน่ากลัวจริง ๆ...... ทำให้เขาหุบปากไม่พูดไม่จาไปเอง
ซีหงเหวินขมวดคิ้วในใจ
ถึงเขาจะไม่ใช่คนหยิ่งผยอง แต่ก็ไม่ใช่คนที่ใครจะสั่งให้ทำอะไรก็ง่าย ๆ
ในวงการโคตรรวยเมืองหลวง เขาเป็นผู้นำมาโดยตลอด จะมาแพ้ให้ผู้หญิงใส่เสื้อฮู้ดราคาถูกแบบนี้ได้ยังไง?
"คุณ—"
ยังไม่ทันที่ซีหงเหวินจะพูดจบ จางฉีหลิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
ซีหงเหวินตื่นตัวทันที
ยังไม่ทันได้เข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้น หลังคอก็เจ็บแปลบ ซีหงเหวินล้มลงกับพื้น หมดสติทันที
หลับไวมาก
[??? คนนี้...... จางฉีหลิงเหรอ? ทำไมถึงจับซีหงเหวินล้มได้ล่ะ?]
[พี่สาวเย็นชาเท่แบบนี้แหละ!]
[นามสกุลจางเหมือนกัน หน้าตาเย็นชาเหมือนกัน จางฉีหลิงกับคนนามสกุลจางคนอื่น ๆ จะรู้จักกันไหม?]
[ฉันไม่เข้าใจ เพราะรำคาญพี่ซีเหรอ? พี่ซีก็แค่อยากให้เธอพักก่อน ตัวเองเฝ้ายามกะแรกไหม? ถึงต้องลงมือแรงจนทำให้สลบเลยเหรอ?]
[คนนี้จะเป็นปรมาจารย์ยุทธ์หรือไง? ซีหงเหวินสลบปุ๊บปั๊บเลย เจ๋ง!]
[ดูง่ายมาก ฉันก็อยากลอง...]
[คนธรรมดาอย่าลองเด็ดขาด! จุดนี้สำคัญมาก ถ้าควบคุมแรงไม่ได้ จะกดทับให้อีกฝ่ายพิการได้ง่าย ๆ!]
[โว้ย อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ?!]
[ไม่ใช่ เธอมั่นใจจริง ๆ หรืออยากกำจัดเพื่อนร่วมทีมด้วยวิธีนี้?]
[ทุกคนเป็นทีมชาติจีน แถมที่นี่จะมีสายสืบอีกเหรอ?]
[ถ้าพี่ซีพิการ ตระกูลซีไม่ปล่อยเธอแน่]
[พวกคุณไม่ดูดำดูดี พูดตรง ๆ ว่าซีหงเหวินถูกบีบคอจนเป็นอัมพาต?ฉันว่าพวกคุณอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นมากกว่า?]
[ใช่ ๆ ยิ่งอยากสรุปเรื่องเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่าพวกคุณไม่บริสุทธิ์ใจ!]
[พวกคุณไม่ใช่ทหารน้ำเหรอ? ทำไมไอพีที่ฉันเช็คได้อยู่ที่เดียวกันหมด?]
[@กองจัดการความปลอดภัยเครือข่าย นี่มีคนรบกวนเครือข่าย! รีบออกปฏิบัติการหน่อยได้ไหม?]
[......]
แถบข้อความวุ่นวายไปหมด หนึ่งนาทีมีข้อความใหม่หลายร้อยบรรทัด ทั้งตกใจ มั่นใจ กลัว ระมัดระวัง...... ดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่ห้องถ่ายทอดสดทั้งหกห้อง ไม่กะพริบตาเลย
ดินแดนต้องห้ามคืออะไร? ทำไมจู่ ๆ ถึงปรากฏบนโลกสีน้ำเงิน? เบื้องหลังมีแผนการอะไร? ถ้าคนทั้งหกล้มเหลวจะเกิดอะไรขึ้น? ถ้าสำเร็จ...... จะเกิดอะไรขึ้นอีก?
ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นในสมอง คำถามทีละข้อผุดในใจ ทุกคนไม่มีคำตอบ ทุกคนกำลังรอคำตอบ
จางฉีหลิงรับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มไว้แบบไม่แสดงอารมณ์ แล้ววางเขาไว้ข้างต้นไม้
กางถุงนอนและเต็นท์พกพาที่ซีหงเหวินเอามา แล้วจัดการยัดเขาเข้าไป วางไว้ในเต็นท์
ชุดการเคลื่อนไหวลื่นไหล สวยงามและคล่องแคล่ว ราวกับทำมานับครั้งไม่ถ้วนจนกลายเป็นปฏิกิริยากล้ามเนื้อแล้ว
ทำทุกอย่างเสร็จ จางฉีหลิงนั่งข้างเต็นท์ หลับตาลงเล็กน้อย ใบหน้าสวยสะอาดเย็นชากลายเป็นสิ่งเดียวที่คนดูในห้องถ่ายทอดสดห้องนี้จะได้เห็น
---
อีกฝั่งของป่า จางรุ่ยเจ๋อเอียงศีรษะเล็กน้อย มองสำรวจสภาพแวดล้อม ในขณะที่ยังไม่ทันตั้งตัว สมองก็วิเคราะห์สถานการณ์ออกมาโดยสัญชาตญาณแล้ว
ต้นไม้ใหญ่กว่าต้นไม้ทั่วไปบนโลกสีน้ำเงิน 3-4 เท่า ความชื้นในอากาศสูงเกินไป ตอนกลางวันมีโอกาสสูงที่จะมีหมอก ยังไม่พบยุง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าไม่มี ดินนุ่มมาก มีแต่ดินที่หนอนไชไปมาบ่อย ๆ ถึงจะนุ่มแบบนี้
ส่วนฝั่งตัวเอง......
จางรุ่ยเจ๋อมองไปที่เพื่อนร่วมทีมชั่วคราวของตน
เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงดำ ผมเปียคู่ สะพายเป้ใบเล็ก มือถือไม้แขวนผ้า ดูเหมือน...... นักศึกษามาทัศนาจร
จางรุ่ยเจ๋อ: ......
ล้อเล่นหรือไง?
ไม่ใช่ประมุขตระกูล โชคร้ายจริง ๆ
ไม่รู้ว่าประมุขตระกูลไปอยู่ทีมกับใคร ของของประมุขตระกูลทั้งหมดอยู่ที่เขาหมด
เพื่อไม่ให้ประมุขตระกูลที่รักอดตาย ต้องรีบหานางให้พบให้ได้
เห็นจางรุ่ยเจ๋อมองมาที่ตน เซี่ยงเนี่ยนเจินยิ้มออกมา สดใสและบริสุทธิ์ สายตาระมัดระวัง: "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเซี่ยงเนี่ยนเจิน เป็นเพื่อนร่วมทีมของคุณ......"
"ฉันจะพยายามไม่ถ่วงทีมแน่นอนค่ะ!"