แม้จะไม่เข้าใจว่าชิปจะมีประโยชน์อะไรในวันสิ้นโลก แต่ในใจของเกรซตอนนี้ เฉียวเลี่ยงแทบจะเป็นดั่งเทพเจ้า เธอเชื่อทุกคำที่เฉียวเลี่ยงพูดอย่างสนิทใจ
เกรซกอดกล่องชิปไว้แน่น พลางพร่ำขอบคุณเฉียวเลี่ยงไม่หยุด
เฉียวเลี่ยงยิ้มจากใจ ความสุขจากการได้ของฟรีพุ่งถึงขีดสุดในตอนนี้
เสี่ยวฉินอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะได้สติ แล้วใช้ภาษาจีนเตือนเฉียวเลี่ยงว่า “เธอจะโดนเอฟบีไอจับเอานะ!”
เฉียวเลี่ยงยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องห่วง ถ้าเอฟบีไอมาจับฉันจริง ๆ ฉันจะจับพวกเขามาขังรวมกัน แล้วให้หลับสบายสักตื่น”
อาณาเขตบวกสะกดจิต น่าจะได้ผลดี
เสี่ยวฉิน: ???
วินาทีถัดมาเขาก็รู้ตัว ชี้หน้าเฉียวเลี่ยงพร้อมร้องโวยวายด้วยแววตากล่าวโทษ “เธอ... เธอ... เมื่อกี้เธอเป็นคนทำใช่ไหม แล้วยังบอกว่าไม่ได้หลอกฉันอีกเหรอ?!”
เฉียวเลี่ยงยิ้มตาหยีแล้วพยักหน้า “ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนเล่นงาน ‘ผี’ เอง เจ้าผีน้อย อย่าถือสาเลย”
ผีน้อยอึกอักอยู่นาน ในที่สุดก็รู้ว่าต่อปากต่อคำกับเฉียวเลี่ยงไปก็ไม่มีทางชนะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่หายคับข้องใจ
สุดท้ายเขาก็เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ใครได้ฟังคำพูดของเธอแล้วไม่ตอบโต้สักคำ คงรู้สึกเหมือนมีอะไรติดคอจนกลืนไม่ลง”
เฉียวเลี่ยงว่า “อย่าเพิ่งกลืนลมหายใจเลย สำนวนว่าใบไม้ร่วงคืนสู่ราก กลับประเทศกับฉันก่อนแล้วค่อยตายเถอะ”
เครื่องบินส่วนตัวจอดอยู่ที่วอชิงตัน เฉียวเลี่ยงค้นในโทรศัพท์พบว่าเที่ยวบินถัดไปไปเมืองหลวงจะออกในอีก 4 ชั่วโมง จึงขอให้วิลเลียมช่วยจองตั๋วให้เธอกับเสี่ยวฉินทันที
ภายในอาคารผู้โดยสาร เสียงผู้คนปะปนกับเสียงประกาศอิเล็กทรอนิกส์ ดังกึกก้องอื้ออึง
ฝูงชนแน่นขนัดเบียดเสียดเต็มทุกเคาน์เตอร์ ผู้คนหลากสีผิวชูหนังสือเดินทางขึ้นสูง ตะโกนชื่อสถานที่ที่ต้องการไป ส่วนคนอีกจำนวนมากกำธนบัตรไว้แน่น พยายามดันคนข้างหน้าเพื่อเบียดตัวเข้าไป