อีกฟากของเครือข่าย จางซิงนอนอยู่บนเตียงเหล็กแคบ ๆ ในโรงพักคนงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาต
เขาเคยโจมตีคนบนอินเทอร์เน็ตมานับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกโต้กลับจนแทบเสียการควบคุม
ไม่สิ เขาเสียการควบคุมไปแล้ว แต่กลับไม่มีวิธีโต้กลับอย่างได้ผล
จากการสังเกตของเขาในช่วงที่ผ่านมา เฉียวเลี่ยงเป็นคนที่จิตใจแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ปากคอคล่องแคล่ว แถมยังหน้าหนาเป็นพวกเจนจัดโดยแท้
เขาไม่เคยเห็นคนดังที่กร่างขนาดนี้มาก่อน
ไม่ใช่ว่าไม่มีใครกร่างกว่าเฉียวเลี่ยง แต่พวกเกรียนคีย์บอร์ดเหล่านั้นก็เป็นแค่หนูที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน หากตัวตนจริงถูกเปิดโปงขึ้นมา แต่ละคนก็ขี้ขลาดราวกับหนูเจอแมว
เบื้องหลังเฉียวเลี่ยงต้องมีพ่อบุญธรรมผู้ทรงอิทธิพลคอยหนุนหลังแน่!
แววตาอำมหิตจับจ้องรูปโปรไฟล์ของเฉียวเลี่ยง มือที่กำแน่นจนเป็นหมัดมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาบนหลังมือ
ทำไมกัน?
ทำไมผู้หญิงสารเลวพวกนั้นถึงอาศัยแค่ใบหน้าก็ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยได้อย่างง่ายดาย?
ส่วนเขาอุตส่าห์ร่ำเรียนอย่างหนักมาสิบกว่าปี แค่ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยลอกคำตอบเพื่อนมาดูไม่กี่ข้อ กลับทำลายอนาคตจนย่อยยับ ต้องมาดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในซอกแคบ ๆ อับร้อนแห่งนี้ ท่ามกลางกลิ่นเท้า กลิ่นเหงื่อ กลิ่นตัว และกลิ่นอับจน ๆ อย่างนั้นหรือ?
รูปโปรไฟล์บนหน้าจอราวกับกำลังเยาะเย้ยเขาจากที่สูง ทุกพิกเซลล้วนยืนยันกำแพงชนชั้นที่เขาไม่มีวันข้ามพ้น
ความพ่ายแพ้ทั้งในโลกจริงและโลกออนไลน์กำลังผลักชายหนุ่มคนนี้ไปสู่ขอบเหว
เขาคำรามอย่างไร้เสียง: “สักวันฉันจะทำให้พวกแกคุกเข่าอ้อนวอน!”
ในหัวของเขาร้อยเรียงเรื่องราวทรมานเฉียวเลี่ยงไว้มากมาย ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ