“เธอกลัวว่าหยางเหว่ยจะไม่ยอมจบ แล้วกลับมาแก้แค้นพวกเราเหรอ?”
จางซินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย การไปมีเรื่องกับคุณชายเสเพลแบบนี้ชวนให้ปวดหัวจริง ๆ
“เขาต้องแก้แค้นแน่ แต่ฉันไม่กลัวสักนิด หยางเหว่ยทำอะไรฉันไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่จับเธอ... หึ ๆ!”
เฉินเฟิงลูบคาง พลางกวาดตามองเรือนร่างของจางซินเหยียนอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
จางซินเหยียนจ้องเฉินเฟิงตาเขม็งแล้วถามว่า “นายไม่ได้บอกว่าจะเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันหรือไง?”
เฉินเฟิงเล่นลิ้นขึ้นมา เขาส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ข้อตกลงของเราคือ ถ้าแก๊งหมาป่าสวรรค์รังแกเธอ ฉันก็จะอัดพวกมัน ส่วนหยางเหว่ยไม่ได้อยู่แก๊งหมาป่าสวรรค์ ไม่อยู่ในขอบเขตสัญญาจ้างงานของเรานี่!”
“นาย...” จางซินเหยียนโกรธจนอกกระเพื่อม แต่ก็ทำอะไรเฉินเฟิงไม่ได้
เธอสงบอารมณ์ลง ก่อนเหลือบมองเฉินเฟิงแล้วถามว่า “เรียกราคาเอามาเลย!”
ไอ้บ้านี่ทำท่าเหมือนจะไม่ช่วยทั้งที่เห็นเธอตกอยู่ในอันตราย ก็เพราะอยากได้เงินไม่ใช่หรือไง เธอรู้ไส้รู้พุงนิสัยอันธพาลของเขาหมดแล้ว!
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ยอมเสียเงินเพื่อให้เรื่องสงบก็ได้!
เฉินเฟิงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที ดูกระตือรือร้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
เขากระแอมแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “พูดเรื่องเงินมันช่างหยาบคาย เราสองคนอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแล้ว ยังจะมาคิดเล็กคิดน้อยกันอีกทำไม? แต่ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากหักหน้า งั้นคิดราคามิตรภาพก็แล้วกัน ค่าคุ้มครองวันละ 1,000 หยวน รับรองว่าฉันจะประกบดูแลตลอด 24 ชั่วโมง ยุงสักตัวยังไม่มีทางได้กัดเธอ!”
“วันละ 1,000 หยวน? นายบ้าเงินไปแล้วหรือไง? เงินเดือนฉันทั้งเดือนยังแค่ 4,500 หยวนเองนะ!”
จางซินเหยียนลุกพรวดขึ้นยืน แล้วตวาดเฉินเฟิงอย่างเกรี้ยวกราด
ไอ้อันธพาลนี่มันพ่อค้าหน้าเลือดชัด ๆ เรียกราคาตามใจตัวเองทั้งอย่างนั้น!
“แพงไปเหรอ? รู้ไหม เมื่อก่อนมีคนเสนอเงินให้ฉันวันละล้านเพื่อคุ้มครองเขา ฉันยังขี้เกียจรับเลย ราคาที่คิดกับเธอนี่ถูกเหมือนให้กันฟรี ๆ แล้วนะ ซื่อสัตย์ต่อลูกค้าทุกวัย ไม่เอาก็ช่างเถอะ คราวหน้าหยางเหว่ยหาคนมาลักพาตัวเธอไปที่เปลี่ยว แล้วจับเธอทำโน่นทำนี่ ฉันก็จะแกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน!”