หลินเจี้ยนกั๋วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบหยิบบุหรี่ออกมาสองสามมวน แจกให้พวกพี่น้องที่กำลังวุ่นอยู่รอบ ๆ “ขนาดนั้นเลยเหรอ พี่หวัง ขู่ผมอีกแล้วนะ!”
“น้องชาย พี่ไม่ได้พูดเกินจริงสักนิดเลยนะ ที่มาของเรื่องนี้น่ะ อยู่ที่ตัวนายต่างหาก”
คำพูดของอาจารย์หวังทำเอาหลินเจี้ยนกั๋วตกใจไม่น้อยจริง ๆ
ถึงอย่างไร คนที่มาร้านอาหารของรัฐในเวลานี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนของหน่วยงานราชการทั้งนั้น หลินเจี้ยนกั๋วไม่อยากเข้าไปพัวพันกับพวกเขาไม่ว่ากรณีใด ๆ
เห็นท่าทีของหลินเจี้ยนกั๋ว อาจารย์หวังก็หัวเราะคิกคัก ก่อนรีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
“ก็เพราะอาหารทะเลที่ซื้อจากนายคราวก่อนนั่นแหละ สุดยอดจริง ๆ พวกผู้นำในเมืองกินแล้วก็ช่วยประชาสัมพันธ์ให้ฉันไม่หยุด ตอนนี้ดีเลย แม้แต่ผู้นำระดับอำเภอก็แวะมาบ่อย ๆ!”
“เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากผู้นำอำเภอ เขาบอกว่าช่วงสองสามวันนี้อาจมีผู้นำใหญ่ลงมาตรวจ ฉันต้องเตรียมของดี ๆ ไว้ให้มากพอ ถ้าทำให้ท่านพอใจไม่ได้ เขาไม่ปล่อยฉันไว้แน่!”
“ตอนนี้ฉันกำลังร้อนใจเรื่องนี้อยู่พอดี ไม่คิดเลยว่านายจะมา แบบนี้จะไม่เรียกว่านายช่วยชีวิตฉันไว้ได้ยังไงล่ะ?”
พอได้ยินอย่างนั้น หลินเจี้ยนกั๋วก็ถอนหายใจโล่งอก แต่ก็เริ่มระวังตัวขึ้นมา “อาจารย์หวัง อย่ามายกยอผมเลย บอกกันมาตรง ๆ ดีกว่า ของล็อตนี้พี่จะรับซื้อในราคาจินละเท่าไหร่?”
จะว่าไป คำพูดของอาจารย์หวังอาจฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่โดยรวมก็ใกล้เคียงกับความจริงมาก