จะว่าไปแล้ว ราคาที่อาจารย์หวังเสนอให้ครั้งนี้ยุติธรรมจริง ๆ แต่ถึงอย่างไร เรื่องนี้ก็มีเหตุผลของมัน
ยากจะรับประกันว่าครั้งหน้าจะยังให้ราคาได้ยุติธรรมขนาดนี้หรือเปล่า
ถึงอย่างนั้น หลินเจี้ยนกั๋วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงจับมือเขาไว้แน่นแล้วเขย่าขึ้นลงไม่หยุด จากนั้นก็ตบอกตัวเองดังป้าบ พลางบอกว่าถ้ามีของดีเมื่อไร จะเอามาให้เขาก่อนเป็นคนแรก
“งั้นตกลงตามนี้นะ พายุไต้ฝุ่นใกล้จะเข้าแล้ว พี่ไม่รั้งนายไว้แล้วล่ะ ไว้คราวหน้ามาอีก พี่จะลงมือทำกับข้าวเลี้ยงเอง รับรองว่าจัดเต็มแน่นอน”
พูดจบ เขาก็หยิบเสื้อกันฝนจากผนังแล้วยื่นให้ “ลมฝนแรงมาก ใส่ตัวนี้ก่อนค่อยไป เดี๋ยวเปียกฝนจนเป็นหวัดอีก”
หลินเจี้ยนกั๋วกล่าวขอบคุณ แต่ก็ไม่ได้เกรงใจ สวมเสื้อกันฝนแล้วเดินออกจากร้านอาหารไป
กะเวลาดูแล้ว ตามที่นายท้ายเรือบอก อีกไม่เกินสองสามชั่วโมงพายุไต้ฝุ่นก็จะมาถึง
จะว่าไป หลินเจี้ยนกั๋วโชคดีไม่น้อย เพิ่งเดินออกมาได้ไม่ไกลก็โบกรถสามล้อได้คันหนึ่ง และกลับถึงหมู่บ้านไห่โกวทันก่อนฟ้ามืด
พอกระโดดลงจากรถที่ท่าเรือ เขาก็เห็นคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่บนชายหาดไม่ไกล ราวกับกำลังดูเรื่องสนุก
เขาเดินเข้าไปสองก้าว ไม่นานก็ได้ยินเสียงร้องไห้โหยหวนลอยมาตามลม “เจี้ยนกั๋ว เจี้ยนกั๋วลูกแม่ รีบกลับมาเร็วเข้า!”
ยังมีเสียงสะอื้นแผ่วเบาอีกเสียงหนึ่ง
หลินเจี้ยนกั๋วได้ยินชัดเจนว่าเสียงนั้นเป็นของอันอัน ลูกสาวของเขา