【เชี่ยเอ๊ย!】
【ทำอะไรน่ะ?】
【ฉันถามว่ากำลังทำอะไรอยู่!】
【เงิน! เงินของฉัน! อ๊ากกกก...】
เฟิงซีซีไม่สะทกสะท้าน เหล่าแขกรับเชิญมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้แต่ทีมงานรายการก็ยังมึนงง
เหล่าแฟนคลับในห้องถ่ายทอดสดแตกตื่นกันทันที พากันส่งข้อความกรีดร้องลั่นหน้าจอ
“วันนี้เป็นโหมดแย่งชิง แข่งกันเป็นรายบุคคล!”
“แขกรับเชิญสามารถแย่งชิงเสบียงกันเองได้”
“หลังห้าโมงเย็น ใครมีเสบียงอยู่ในมือมากที่สุดเป็นผู้ชนะ ส่วนคนที่มีน้อยที่สุดแพ้และต้องรับบทลงโทษ”
ขณะที่เปลวไฟกำลังกลืนกินทุกสิ่ง ผู้กำกับเซิ่งกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ของที่สูญหายจะไม่มีการเติมให้ใหม่”
เมื่อวานพวกนายพรานถูกติดสินบนไปหมดแล้ว วันนี้เลยใช้พวกเขาไม่ได้อีก
วันนี้มีแต่การแย่งชิงกันระหว่างแขกรับเชิญ
ระหว่างพูด เขาแอบเหลือบมองเฟิงซีซี เห็นเธอจ้องเขาเขม็งไม่กะพริบ ผู้กำกับเซิ่งก็อดสั่นไม่ได้ “เอาละ! ออกเดินทาง!”
เฟิงซีซีไม่ขยับ แขกรับเชิญคนอื่นก็ไม่ขยับ
ทุกคนกำลังมุงดูเฟิงซีซีกับผู้กำกับเซิ่ง
แม้แต่เว่ยเชียนเชียนก็ไม่เว้น
เธอนึกว่าผู้กำกับเซิ่งช่วยเปิดทางให้เฟิงซีซีเสียอีก แต่ดูท่าแล้วคงไม่ใช่
เขากำลังเล่นงานเฟิงซีซีอยู่
แถมยังเล่นกันซึ่ง ๆ หน้าอีกต่างหาก
ดูท่าจะสนุกดีแฮะ?
เว่ยเชียนเชียนกะพริบตาปริบ ๆ สายตาวนเวียนไปมาระหว่างเฟิงซีซีกับผู้กำกับเซิ่ง
“ไปกันเถอะ แขกรับเชิญหมายเลขหก ผู้กำกับเซิ่ง”
เฟิงซีซีไม่โกรธสักนิด แถมยังผายมือเชื้อเชิญอีกต่างหาก
สีหน้าผู้กำกับเซิ่งแข็งค้าง ดีใจจนลืมตัว สุดท้ายกลับกลายเป็นเคราะห์ วันนี้เขาก็ต้องเข้าร่วมศึกแย่งชิงด้วย