โถงใหญ่
เสิ่นซื่อถูกประคองมาหยุดเบื้องหน้าสตรีงามสะพรั่งกลุ่มนี้
“คำนับฮูหยินโหวเซี่ย”
สตรีเหล่านี้แต่ละคนล้วนแต่งกายงดงามสะดุดตา อ่อนเยาว์และหน้าตาสะสวย ราวกับในกายมีเรี่ยวแรงห้าวหาญไม่กลัวตายอยู่เต็มเปี่ยม
เสิ่นซื่อนั่งลง มองใบหน้าของพวกนางที่เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นยินดี เพราะใกล้จะได้เข้าจวนเป็นสตรีของท่านโหวน้อยแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...
นางเห็นคนคุ้นเคยคนหนึ่ง
“บุตรสาวตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ ถึงกับคิดจะเป็นอนุให้ผู้อื่นหรือ”
หวังเจียงเยว่ ธิดาของหวังกง ผู้เป็นหนึ่งในสามเสนาบดีและหนึ่งในสามผู้สูงศักดิ์แห่งราชสำนัก ทั้งยังเป็นขุนนางอาวุโสผู้รับใช้มาสองรัชกาล นางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว จึงเป็นดั่งไข่มุกล้ำค่าบนฝ่ามือมาแต่ไหนแต่ไร
ได้ยินว่านางมิใช่หมั้นหมายกับท่านอ๋องน้อยแห่งจวนอ๋องเว่ยไปแล้วหรือ
หวังเจียงเยว่มีรูปร่างอ่อนช้อยดุจปุยหลิว ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนแล้วมีบุคลิกเย็นชาราวหิมะเป็นพิเศษ ทั้งยังสูงศักดิ์งดงามดุจหยาดน้ำค้างบนใบบัวและหมอกภูเขาสีหมึก ชวนให้รู้สึกว่าห่างไกลจากโลกมนุษย์ยิ่งนัก
“ฮูหยิน หากได้แต่งกับคนที่รัก แม้ต้องเป็นอนุแล้วอย่างไร”
เสิ่นซื่อยกมุมปากน้อย ๆ ตั้งแต่เด็กนางก็ไม่ลงรอยกับคุณหนูใหญ่ผู้มีพรสวรรค์แห่งตระกูลหวังผู้นี้ ทุกเรื่องต้องประชันขันแข่งกันให้รู้แพ้รู้ชนะ ครั้นอีกฝ่ายรู้ว่านางแต่งกับเซี่ยเชวียซาน ก็เคยถึงกับร้องห่มร้องไห้คิดฆ่าตัวตาย
“หากเขาไม่รักเจ้า เจ้ายังยินดีรอคอยอย่างเดียวดายจนแก่เฒ่าหรือ”
“เมื่อเขาได้เห็นข้า เขาจะต้องรักข้าแน่” หวังเจียงเยว่กล่าวอย่างมั่นใจ
ด้วยความรู้ความสามารถจากการอ่านตำรามานับไม่ถ้วนของนาง ประกอบกับชื่อเสียงเลื่องลือเรื่องความสง่างามไร้ผู้ใดเทียบของอีกฝ่าย เมื่อทั้งสองได้ครองคู่กัน ย่อมกลายเป็นเรื่องราวคู่บุรุษผู้มีความสามารถกับหญิงงามให้ผู้คนกล่าวขาน