……
หอหอมกรุ่น เรือนฟืน
สตรีผู้หนึ่งสวมอาภรณ์ป่านปะชุนกำลังซักเสื้อผ้า เช็ดเหงื่อบนหน้าผากเป็นระยะ
สตรีผู้นี้มีรูปโฉมงดงามล้ำ ผมและคิ้วเป็นสีขาว กลิ่นอายเย็นชาและสูงส่ง
ทว่ากลับต้องตกต่ำลงเป็นเพียงบ่าวรับใช้
แต่ท่วงท่าของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แม้ต้องทำงานต่ำต้อยและแปดเปื้อนเพียงใด ก็ยังทะนุถนอมทุกเสี้ยววินาทีในการฝึกฝนอย่างจริงจัง
นางรู้ซึ้งแก่ใจ
หากต้องการหนีออกจากนรกแห่งนี้ จะต้องแข็งแกร่งขึ้น
สายเลือดกึ่งมนุษย์กึ่งพราย ฝึกวิชาของมนุษย์นั้นยากยิ่ง อีกทั้งยังไม่สามารถปลุกพลังแห่งสายเลือดอันแข็งแกร่งของเผ่าพรายออกมาได้อย่างสมบูรณ์
ราวกับถูกโลกทั้งใบผลักไส
หญิงพรายกึ่งมนุษย์กึ่งพรายอื่น ๆ มิใช่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ก็ถูกยาขนานแรงยกระดับขอบเขต
แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงของเล่นให้มนุษย์ปรนเปรอเท่านั้น
ครั้นถูกเล่นจนโรยรา ก็ถูกปล่อยให้ตายไปตามยถากรรม
แสนโหดร้ายยิ่ง
หนิงซวงไม่มีทางยอมรับจุดจบเช่นนั้น
นางไม่ยอมจำนนต่อชะตา
แม้ชีวิตจะลำเค็ญเพียงใด ก็ต้องกัดฟันสู้ต่อ ยกระดับพลัง
เพียงแต่เส้นทางการฝึกฝนของนางกลับเต็มไปด้วยอุปสรรค
ฝึกได้สิบส่วน สูญหายไปแปดส่วน
หนิงซวงเกือบจะล้มเลิกอย่างสิ้นเชิง
แม่เล้าผู้หนึ่งยิ้มแย้มก้าวเร็ว ๆ เข้ามาหา
"หนิงซวง ข่าวดีใหญ่หลวง มีลูกค้าผู้มีพระคุณมาชื่นชอบเจ้าแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องเป็นบ่าวรับใช้แล้ว"
สีหน้าหนิงซวงเปลี่ยนไปในฉับพลัน
มีลูกค้าผู้ทรงคุณชื่นชอบ?
นั่นหมายความว่าตนต้องไปปรนนิบัติอีกฝ่ายงั้นหรือ?
หนิงซวงถอยหลังโดยสัญชาตญาณ สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวังมองแม่เล้า