……
เสิ่นชิงหานออกจากโรงหลอมโอสถ มิได้กลับห้องไปบำเพ็ญ
แต่ไปยังหอหวังเยว่
ยังคงเป็นเช่นเดิม
นำชุนหงตานในมือมาทำให้อยู่ในรูปผงชุนหงสาน แล้วนำไปขายแยก
ชุนหงตานเป็นที่ต้องการยิ่งกว่าผงเสี่ยวหวนสานก่อนหน้านี้
ราคาสูงลิ่ว อีกทั้งยังถูกแย่งชิงจนหมดในพริบตา
ขายได้มากถึงสองร้อยกว่าผลึกวิญญาณ
เมื่อมีเงินก้อนนี้ เสิ่นชิงหานก็ตระเวนไปตามร้านขายอาวุธเวทและยันต์อาคมต่างๆ
ในโลกแห่งการบำเพ็ญนี้ภยันตรายรอบด้าน ต้องมีไพ่ตายติดตัวไว้บ้าง
มีเตาบรรพกาลซานชิงช่วย ย่อมก้าวหน้าอย่างรวดเร็วเป็นแน่
แต่ก่อนที่พลังจะเติบโตขึ้น ก็ยังต้องมีไม้ตายซ่อนไว้
ยอดอัจฉริยะที่ตายก่อนวัยยังไม่คู่ควรแม้เทียบกับมูลสุนัข
อีกอย่าง ด้วยความสามารถในการสัมผัสที่เหนือล้ำของเตาบรรพกาลซานชิง
บางทีอาจเจอของดีอะไรอีกก็ได้
แต่เมื่อดูจนทั่วแล้ว
เสิ่นชิงหานก็ผิดหวังกลับมา
ยันต์อาคมและอาวุธเวทก็มีอยู่
ทว่าราคาสูงเกินไป
เพียงยันต์วิญญาณขั้นเก้าระดับต่ำแผ่นหนึ่งก็ตั้งต้นที่ร้อยผลึกวิญญาณ
อาวุธเวทขั้นเก้าระดับต่ำก็อย่างน้อยสามร้อยผลึกวิญญาณขึ้น
เงินสองร้อยผลึกวิญญาณในมือเขายังไม่พอ
กลับถึงห้องที่สำนักชิงติ่ง
ก็เห็นโจวหงมาอยู่ในห้องเขาแต่เมื่อใดไม่รู้
นางเอนกายบนเตียง มองเขาด้วยท่วงท่าชวนสวาท
"เจ้ามาได้อย่างไร?"
เสิ่นชิงหานถามด้วยความสงสัย
โจวหงยิ้มพลางหยิบถุงมิติใบหนึ่งออกมา
"นายท่าน นี่คือโอสถเสียที่ไอ้ขยะนั่นสะสมไว้ และนี่ยาหลงเหลือที่ยังมีประสิทธิภาพตกค้างอยู่ ยกให้ท่านทั้งหมด!"