เขาก้มหน้าก้มตากดมือลงบนก้อนเนื้องอกที่ไหม้เกรียมบนใบหน้าโดยสัญชาตญาณ ภาพในหัวในพริบตาก็ลอยไปถึงตอนที่ตัวเองถูกหมอคนนั้นบีบจนแตกละเอียด
ตึก ๆ ๆ ๆ —
เขาหวาดกลัว ตัวสั่นเทา ฟันกระทบกันจนแทบควบคุมไม่อยู่
[ความหวาดกลัวของผีตายไฟ +20]
[ความหวาดกลัวของผีตายไฟ +20]
และในวินาทีถัดมา ลินน์ก็ถอดหน้ากากที่เปื้อนน้ำเหลวออก เผยรอยยิ้มใจดีให้กับผีตายไฟ แล้วพูดว่า
“ข้าไปหยิบเครื่องมือด้านในก่อน รออีกสักครู่ ต่อไปก็ถึงคิวเจ้าแล้วล่ะ”
ผีตายไฟ (หน้าตาตกใจสุดขีด) ซีสต์ทั่วทั้งตัวต่างพากันกระโดดขึ้นมา
รอยยิ้มน่ากลัวจริง ๆ !!
ทำไมพอพูดว่าได้คิวตัวเอง ถึงได้ยิ้มแบบนั้นได้ล่ะ!
[ค่าสติของผีตายไฟ -20]
[ค่าสติของผีตายไฟ -20]
เดิมทีวันนี้มันเห็นไอ้แก่โรคจิตจากร้านยาเลื่อยโลหิตออกไปข้างนอก มันเลยคิดจะลองเสี่ยงโชคดู ดูว่าจะรักษาแผลไฟไหม้ให้หายโดยไม่ต้องหวาดกลัวมากนักได้ไหม
แต่ใครจะไปรู้ ไอ้แก่โรคจิตไปแล้ว กลับเหลือไอ้หนุ่มโรคจิตไว้แทน!
มันมองทารกวิญญาณชั่วร้ายที่นอนอยู่บนเคาน์เตอร์ ตัวสั่นเทา ใบหน้าแทบจะกลายเป็นโคลนสีดำ อย่างหวาดกลัว
“หรือว่า... นี่จะเป็นชะตากรรมของฉันต่อไปงั้นหรอ...”
มันพึมพำ
และในขณะนั้นเอง
หลังม่านด้านในก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันด้วยเสียงเลื่อยไฟฟ้าที่เสียดสีกันอย่างรุนแรงเป็นชุด ๆ
แคร่ก — แคร่ก —
แกร่ก ๆ ๆ ๆ ๆ —
ผีตายไฟ (ตื่นตระหนกสุดขีด) คว้าหัวตัวเองไว้ ตกใจจนกระดูกทั้งตัวแทบจะหลุดกระจายออกจากกัน
เลื่อยไฟฟ้า!! มันคือเลื่อยไฟฟ้า!!