ซูเฉินฉวยจังหวะความวุ่นวาย รีบหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่ลังเล
เขาไม่รั้งรอ ปล่อยตัวไหลไปกับฝูงชนที่แตกตื่นจนออกมาจากศูนย์จัดแสดงนิทรรศการได้
กว่าจะกลับไปนั่งคร่อมรถไฟฟ้าของตัวเองได้ เขาถึงได้โล่งอกออกมาบาง ๆ
ยานพาหนะสำคัญที่สุด ได้มาแล้ว
ในมิติ รถบ้านคันใหญ่จอดนิ่งอยู่กลางลานว่างเปล่า ผิวเหล็กเย็นเฉียบสะท้อนแสงเยือกเย็น
ซูเฉินเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
บิดคันเร่ง รถไฟฟ้าออกแล่นอีกครั้ง
ตลอดทั้งวันที่เหลือ เป้าหมายของเขามีอย่างเดียว
น้ำมันเชื้อเพลิง
ในโลกเอาชีวิตรอดบนถนน เชื้อเพลิงคือเงินตราแข็งค่า
ไม่มีน้ำมัน รถดีแค่ไหนก็เป็นแค่เศษเหล็ก
ซูเฉินวางเส้นทางไว้แล้ว
ออกจากศูนย์จัดแสดงฯ ไล่ไปตามถนนวงแหวน外侧 รูดเก็บปั๊มน้ำมันระหว่างทางทีละแห่ง
เขาแค่จอดรถไฟฟ้าไว้ข้างปั๊ม เดินเข้าไปในปั๊ม一圈 จิตสัมผัสหยั่งลงไปในถังเก็บน้ำมันใต้ดิน ก็สามารถเก็บน้ำมันเบนซินและดีเซลทั้งถังได้จนหยดสุดท้าย
หนึ่งแห่ง
สองแห่ง
สามแห่ง
ซูเฉินขี่รถไฟฟ้าจากในเมืองออกไปชานเมือง จากชานเมืองไล่ไปจนถึงปั๊มน้ำมันตามชายขอบเมือง
ตะวันเคลื่อนจากฟากฟ้าด้านหนึ่งไปอีกด้าน แบตเตอรี่รถไฟฟ้าหดหายไปทีละขีด
วันธรรมดาที่ไม่ต้องทำงาน ซูเฉินจะวิ่งเดลิเวอรี่ จึงดัดแปลงรถไฟฟ้าให้ใช้ระบบสลับแบตเตอรี่ได้ พอไฟหมดก็หาตู้สลับแบตเตอรี่เปลี่ยนก้อนใหม่
เที่ยงวันเขากัดขนมปังสองแผ่นแทนข้าว แล้วก็ออกเก็บน้ำมันต่อ
วิ่งไปจนถึงสองทุ่มกว่า ปั๊มน้ำมันรอบเมืองทั้งเล็กทั้งใหญ่กว่า 10 แห่ง ถูกเขากวาดจนเกลี้ยงหมด
น้ำมันเบนซินและดีเซลที่กักตุนไว้ในมิติ ไม่ต้องพูดถึงการขับรถบ้านคันเดียว ต่อให้จัดตั้งกองคาราวาน ขับวนรอบโลกไปหลายสิบรอบก็ใช้ไม่หมด
ซูเฉินมองตะวันตกดินที่ลับขอบฟ้า ถอนหายใจยาว ๆ ออกมาหนึ่งที
ภารกิจในเวลากลางวันเสร็จสิ้น
ส่วนห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่กับร้านขายยาที่เหลือ ต้องรอตีสามกว่า ๆ ถึงจะลงมือ
หลังห้างปิดจะไม่มีลูกค้า พนักงานกะกลางคืนก็มีน้อย พอดีจะได้เข้าไปกวาดเสบียงทั้งหมดจนเกลี้ยง
เขาขี่รถไฟฟ้ากลับอย่างเชื่องช้า
ผ่านแผงขายของกินหน้าร้านแถวบ้าน ก็แวะกินชามบะหมี่น้ำร้อน ๆ
กินอิ่มดื่มเต็มที่ กลับมาถึงห้องเช่าก็สองทุ่มกว่าแล้ว
ในห้องว่างเปล่าโล่งโจ้ง
หลินหว่านชิงไม่กลับบ้าน
ซูเฉินไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย
เวลานี้เธอไปทำงานที่บาร์แล้ว
ชาติที่แล้ว ตอนเวลานี้เขายังโง่งมส่งข้อความไปหาเธอ ถามว่าเธอกลับเมื่อไหร่ จะไปรับเลิกงานไหม
ตอนนี้ เขาได้แต่รู้สึกขำตัวเอง
ซูเฉินเสียบชาร์จรถไฟฟ้า แล้วตั้งนาฬิกาปลุกไว้ที่ตีสาม
เขาล้มตัวลงบนเตียง หลับตาลงทันที
เขาต้องพักผ่อนให้เต็มที่
หลังเที่ยงคืนยังมีศึกหนักรออยู่
นาฬิกาปลุกดังตรงเวลาตีสาม
ซูเฉินลืมตาขึ้น ไม่มีความง่วงเหลือแม้แต่น้อย
เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากุญแจแล้วก้าวออกจากประตู
ถนนยามดึกเงียบสงัดเป็นพิเศษ มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องแสงสลัวเหลืองนวล
ซูเฉินขึ้นรถไฟฟ้า มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าลงถังที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
เวลานี้ห้างปิดสนิทแล้ว ทั้งศูนย์การค้ามืดมิด มีเพียงห้องพักยามหน้าประตูหลักที่ยังเปิดไฟอยู่ ส่วนลานขนถ่ายสินค้าด้านหลังเงียบสนิท
ซูเฉินจอดรถไฟฟ้าไว้ในเงามืดริมหำแพง เดินอ้อมไปทางประตูทางเข้าพนักงานด้านหลัง ประตูทางเข้ามีแม่กุญแจรูปตัวยูแขวนอยู่ รปภ.หละหลวมจนน่าสงสาร
ซูเฉินขยับจิตสัมผัส แม่กุญแจรูปตัวยูก็หายไปจากที่จับประตูในพริบตา ตกลงไปอยู่ในมิติของเขา
เขาเปิดประตูเบา ๆ แล้วแทรกตัวเข้าไป ขณะที่ปิดประตู ก็หยิบแม่กุญแจรูปตัวยูออกมาจากมิติ ใส่กลับเข้าที่เดิม
นี่ถือเป็นลูกเล่นเล็ก ๆ ของซีเควนซ์อวกาศ สามารถนำสิ่งของในมิติออกมายังตำแหน่งที่กำหนดได้ในรัศมีที่ทำได้ และยังกำหนดทิศทางของสิ่งของที่นำออกมาได้ด้วย ไม่สนใจสิ่งกีดขวางทางกายภาพ
ภายในห้างเงียบกริบ มีเพียงไฟฉุกเฉินที่ส่องแสงเขียวอ่อน ๆ
ซูเฉินเดินไปตามทางเดิน เข้าไปในโซนคลังสินค้าก่อน กล่องสินค้าเรียงกันเป็นภูเขา ตั้งแต่อาหารไปจนถึงของใช้ในชีวิตประจำวัน แยกหมวดหมู่ไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย
เขาชะลอฝีเท้า พื้นที่จัดเก็บภายในรัศมี 10 เมตรแผ่ขยายไปพร้อมกับย่างก้าวของเขา
โซนข้าวสารน้ำมัน ถุงข้าวสาร แป้งขาว น้ำมันพืชถัง กับเส้นธัญพืช ทยอยหายไปเป็นล็อต ๆ
โซนอาหารกระป๋องและอาหารจานด่วน หมู เนื้อวัว ผลไม้ ผักกระป๋อง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวสำเร็จรูปอุ่นกินได้ แครกเกอร์อัดแข็ง ไส้กรอก ถูกกวาดจนเกลี้ยง
โซนน้ำดื่ม น้ำขวด น้ำถัง เครื่องดื่มชูกำลัง แม้แต่ของสำรองในคลังยังถูกเก็บจนสะอาดหมดจด
โซนขนมขบเคี้ยว ของใช้ประจำวัน ของใช้สุขอนามัย บุหรี่สุราของแห้ง...
ซูเฉินเดินไล่ทีละชั้น จากชั้นใต้ดินจนถึงชั้นหนึ่งของห้าง ขึ้นไปจนถึงชั้นสาม
พื้นที่นับพันล้านลูกบาศก์เมตรเหมือนหลุมไร้ก้น ไม่ว่าสินค้าเท่าไหร่โยนลงไป ก็ไม่ทำให้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
ยามรักษาการณ์กะกลางคืนในห้องพักยามกำลังก้มหน้างีบกับโทรศัพท์ ไม่รู้เลยว่าห้างด้านหลังถูกขนจนเกลี้ยงแล้ว
สองชั่วโมงครึ่งต่อมา ซูเฉินกวาดห้างลงถังทั้งในและนอกจนครบสามรอบ
ตั้งแต่ไม้จิ้มฟัน ทิชชู่ ไปจนถึงตู้แช่ ชั้นวางของ ของที่ใช้ได้ทุกอย่าง เขาเก็บเขามิติหมด
มั่นใจว่าไม่มีอะไรหลงเหลือแล้ว เขาจึงถอยออกมาทางประตูพนักงาน ตอนออกก็แขวนแม่กุญแจรูปตัวยูกลับที่เดิมเหมือนเดิม
นอกจากข้างในจะว่างเปล่าแล้ว ภายนอกดูเหมือนปกติไม่มีอะไรผิดเพี้ยน
ต่อไปคือร้านขายยาลงถัง
ร้านยาแห่งนี้เล็กกว่าห้างมาก ล็อกประตูหลังยิ่งเป็นเพียงพิธี
ซูเฉินแอบลอดเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ยาปฏิชีวนะ ยาแก้ปวด ยาลดไข้ ยาแก้ท้องเสีย ยาแก้หวัด ยาแก้กระเพาะ ยาสามัญประจำบ้านทุกชนิด ไม่เหลือแม้แต่กล่องเดียว
โพวีโดนไอโอดีน แอลกอฮอล์ ผ้าก๊อซ ผ้าพันแผล ผงห้ามเลือด เข็มเย็บแผล มีดผ่าตัด ชุดน้ำเกลือ อุปกรณ์รักษาบาดแผลและเครื่องมือแพทย์ทั้งหมดถูกกวาดจนเกลี้ยง
ยาลดความดัน ยาลดน้ำตาล ยารักษาโรคหัวใจ ยาสำหรับโรคเรื้อรัง รวมถึงชีวภัณฑ์ในตู้เย็น ก็ถูกเขาเก็บไปด้วยเช่นกัน
เขาไม่แม้แต่จะปล่อยคลังยาด้านหลัง เก็บยาสต๊อกในคลังจนเกลี้ยงเกลา
ไม่ถึง 2 ชั่วโมง ทั้งร้านขายยาเหลือเพียงชั้นวางของเปล่า ๆ
ซูเฉินถอยออกมาอย่างเงียบเชียบ เงยหน้ามองท้องฟ้า
ทิศตะวันออกเริ่มจางเป็นสีขาวนวล
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา
ตีห้าเจ็ดนาที
ได้เวลากลับแล้ว
ซูเฉินขี่รถไฟฟ้ากลับมาถึงใต้ห้องเช่า
จอดรถ ขึ้นบันได เปิดประตู
ในห้องยังคงเงียบเหงาเย็นชา
หลินหว่านชิงไม่ได้กลับมาทั้งคืน
ซูเฉินปิดประตู เดินไปนั่งที่ขอบหน้าต่าง
เขาไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะเขาจำได้แม่นยำ
เช้านี้เวลาเจ็ดห้าสิบ หลินหว่านชิงจะนั่งรถเก๋งสีดำกลับมา
คนขับ คือเสี่ยลูกเศรษฐีที่ชอบไปหาที่บาร์เป็นประจำ จ้าวเทียนอวี่
เธอจะกลับมาเก็บข้าวของ แล้วบอกเลิกกับเขา
เหตุผลเขาท่องได้ขึ้นใจ
"ซูเฉิน เราไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน"
"อยู่กับเธอ ฉันมองไม่เห็นอนาคต"
"ชีวิตที่ฉันต้องการ เธอให้ฉันไม่ได้"
ชาติที่แล้ว ตอนที่ได้ยินคำพูดพวกนี้ เขาทั้งคนมึนงง
เขารั้งเธอไว้สุดชีวิต จับมือเธอไม่ให้ไป ทั้งน้ำตาถามตัวเองว่าตรงไหนไม่ดีพอ
เขาเหมือนตัวตลก อ้อนวอนขอร้องให้เธออยู่ต่ออย่างน่าสมเพช
แต่เธอเพียงสะบัดมือเขาอย่างรังเกียจ แล้วหันหลังขึ้นรถของจ้าวเทียนอวี่ไป
ในตอนที่ทั้งคู่ยื้อแย่งกัน พอดีแปดนาฬิกา การข้ามผ่านก็มาเยือน
ทั้งสามคน พร้อมกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ในชุมชน รวมกว่า 100 ชีวิต ถูกส่งตัวไปยังโลกเอาชีวิตรอดบนถนนพร้อมกัน
คิดถึงตอนนี้ ช่างเป็นเรื่องน่าขันจริง ๆ
คนที่เขาพยายามสุดชีวิตเพื่อรั้งไว้ สุดท้ายกลับเป็นคนผลักเขาเข้าสู่ขุมนรกด้วยมือของเธอเอง
ซูเฉินตั้งนาฬิกาปลุกไว้อีก 20 นาที แล้วหลับตาพักผ่อน เพื่อเตรียมรับมือกับเกมเอาชีวิตรอดบนถนนที่จะถึงนี้