“คืนอะไร ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร” แผ่นหลังของยุนซูแข็งทื่อ ก่อนหน้านี้นางแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาตลอด จึงคิดว่าเขาคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคืนนั้นเป็นใคร
เรื่องราวทั้งปวงที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ยุนซูลืมไม่ลงแม้แต่น้อย
สัมผัสจริงแท้ของมือที่กุมเอวนางไว้ รวมถึงความอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงที่แผ่ซ่านมาจากส่วนลึกของกระดูก ล้วนสลักชัดอยู่ในความทรงจำ
ปลายนิ้วของนางขดงอเล็กน้อย สัญญาณเตือนในใจดังลั่น นางจะนั่งอยู่บนตักเขาต่อไปไม่ได้
ท่านี้อันตรายเกินไป รอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเซินเยี่ยน หากยังใกล้ชิดกันเช่นนี้ต่อไป นางกลัวว่าตนจะหลงทางจนหมดสิ้น
เข่าของนางยันกับเบาะโซฟา เพิ่งพยุงตัวขึ้นมาได้ครึ่งหนึ่ง แขนที่โอบเอวก็พลันรัดแน่น กระชากนางกลับไปอย่างแรง
แผ่นหลังของนางกระแทกเข้ากับอกอุ่น ๆ ของเขา ร่างทั้งร่างกลับลงไปบนตักเขาอีกครั้ง
ท่านี้กระตุ้นความทรงจำในคืนนั้นขึ้นมาทันที นางก็หันหลังให้เขาเช่นนี้ ตั้งใจจะหนีไป เพียงขยับตัวได้ไม่กี่นิ้วก็ถูกเขาดึงกลับไปอย่างแน่นหนา
“ที่รัก” เสียงของเซินเยี่ยนทอดผ่านมาข้างหูของนาง แฝงความเกียจคร้านคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทั้งต่ำและเนิบช้า