ยุนซูนั่งอ่านตำราแพทย์อยู่ริมหน้าต่าง
ชีพจรของต้าจ้วงคนนั้น นางรู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน คิดทบทวนไปมาหลายรอบก็ยังนึกไม่ออก จึงตัดสินใจยกตำราแพทย์เก่า ๆ หลายเล่มบนชั้นลงมาทั้งหมด แล้วค้นดูทีละเล่ม
ยุนพุ้ยไม่ยอมทำงาน เอาแต่เกาะติดอยู่ข้างกายนาง
“ร้อนนัก เจ้าอย่าเข้ามาใกล้ขนาดนี้” ยุนซูเหลือบมองคนที่แทบจะแนบชิดกับนาง
“เจ้ารังเกียจข้า” แววตาของยุนพุ้ยมืดหม่นลง
ยุนซูไม่รู้ว่าเขาสรุปเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร “เปล่าเสียหน่อย ตัวเจ้าร้อน อยู่ใกล้แล้วไม่สบายตัว”
“เช่นนั้นข้าจะพัดให้” ยุนพุ้ยคว้าพัดใบลานข้างตัวขึ้นมาพัดให้นางเบา ๆ ทีละวูบ ส่วนมืออีกข้างลอบวางบนเอวนาง โอบนางไว้โดยไม่ยอมขยับห่างไปไหน
ยุนซูพูดกับเขาสองสามประโยค เห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่ได้ก็คร้านจะสนใจ ปล่อยให้เขาทำตามใจ
นางก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ พอเปิดถึงเล่มที่สาม นิ้วมือก็พลันชะงัก
บนกระดาษมีภาพแสดงชีพจรอยู่ภาพหนึ่ง คำอธิบายข้าง ๆ เหลืองซีดไปตามกาลเวลา แต่นางจำได้ว่าเป็นลายมือของอาจารย์
นางโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด กำลังจะพินิจดูให้ละเอียด จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างลำคอ
ไม่รู้ว่ายุนพุ้ยขยับเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร ริมฝีปากแนบลงบนลำคอของนาง แล้วดูดเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ยุนซูหันขวับกลับไป
ยุนพุ้ยมองใบหน้าด้านข้างของนางที่กำลังจดจ่อกับหนังสือ ใจลอยไปนานแล้ว
ดวงตาสวย อยากจูบ
จมูกสวย อยากจูบ
ริมฝีปากสวย อยากจูบ
แต่ถ้าจูบปาก ซูซูต้องโกรธแน่ เช่นนั้นจูบคอก็แล้วกัน จูบแค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวเท่านั้น
เขาทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ